21.01.2023, 01:41 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.01.2023, 18:52 przez Darcy Lockhart.)
Kariera dziennikarska niekoniecznie była największym marzeniem Darcy’ego. W dodatku dużo więcej zabawy czerpał z plotkarskich artykułów, które wstydził się sygnować własnym nazwiskiem, niż z rzetelnych tekstów na temat bieżących wydarzeń albo problemów społecznych w świecie czarodziejów.
A jednak, postanowił zawalczyć o poszerzenie okazyjnej pracy dla Proroka Codziennego. Głównie dlatego, że wpadło mu do głowy: jeśli ludzie przywykną widzieć jego nazwisko w gazecie, może kiedy zobaczą je w księgarni, książka bardziej przykuje ich wzrok…
…ach i pieniądze za tę współpracę mógł wydać na reklamę książki w gazecie.
- Mam nadzieję, że… że podczas imprezy się pobiją. Koniecznie ktoś znany. Pani Minister na przykład. Najlepiej z Malfoyem. Wiesz, tym byłym Ministrem Magii. To dopiero byłby artykuł – mówił do siostry z pewnym rozmarzeniem w głosie, rozglądając się po polanie, na której trwały przygotowania do Beltaine. Niestety, nie działo się tutaj… absolutnie nic. Kapłanki kręciły się po okolicy, rozstawiano stragany, przygotowywano stoły i dekoracje.
Darcy skręcał się trochę wewnętrznie, bo miał paskudne przeczucie, że tekst z fragmentami w rodzaju „To będzie najlepsze Beltaine, spójrzcie, jakie piękne rzeźby przygotowałem – mówi Aaron, lat 35, rzeźbiarz” nie pomoże mu w zdobyciu sławy, uznania i bogactwa, których tak pragnął. A jak tutaj znaleźć coś ciekawszego?
- A gdybyśmy przyłapali w lesie jakiegoś czystokrwistego czarodzieja z mugolaczką? Wyobrażasz sobie te nagłówki? Chociaż... hm, no dobrze, takiego mniej wpływowego czarodzieja czystej krwi – ciągnął przyciszonym głosem, wędrując wzdłuż granicy drzew. Czarna szata powiewała za nim na wietrze. We własnej wyobraźni Lokhart, odziany w tę czarną szatą, ciemną koszulę i ciemne spodnie, z lekko rozwichrzonymi włosami, wyglądał niby bohater powieści. Taki czarny charakter, który wszyscy z niewiadomych powodów kochają. Bardzo się starał uzyskać odpowiedni efekt, choć w tej chwili myślał o czymś zupełnie innym niż własna prezencja.
Najbliższe dwa numery Proroka Codziennego, a także numer Czarownicy miały być niemal w całości poświęcone Beltaine i Darcyemu bardzo zależało, aby ich teksty wyróżniły się na tle innych.
Może dlatego co jakiś czas przerywał swój spacer, przystawał i z lekko przekrzywioną głową śledził kogoś spojrzeniem. Słuchał rozmów toczących się w pobliżu. Słuch Skeetera może nie był aż taką super mocą, albo panicz Darcy mógł słyszeć dźwięk spadającej monety z odległości trzech mil, ale już informacje, jakie przekazywały sobie szeptem osoby chowające się za pobliskim straganem, owszem. Myśl o tym, że nie wypada podsłuchiwać, nawet nie postała w głowie chłopaka.
- Ludzie są tacy nudni – westchnął do Daisy z rozczarowaniem, kiedy kolejna podsłuchana konwersacja okazała się absolutnie niewarta uwagi.
A jednak, postanowił zawalczyć o poszerzenie okazyjnej pracy dla Proroka Codziennego. Głównie dlatego, że wpadło mu do głowy: jeśli ludzie przywykną widzieć jego nazwisko w gazecie, może kiedy zobaczą je w księgarni, książka bardziej przykuje ich wzrok…
…ach i pieniądze za tę współpracę mógł wydać na reklamę książki w gazecie.
- Mam nadzieję, że… że podczas imprezy się pobiją. Koniecznie ktoś znany. Pani Minister na przykład. Najlepiej z Malfoyem. Wiesz, tym byłym Ministrem Magii. To dopiero byłby artykuł – mówił do siostry z pewnym rozmarzeniem w głosie, rozglądając się po polanie, na której trwały przygotowania do Beltaine. Niestety, nie działo się tutaj… absolutnie nic. Kapłanki kręciły się po okolicy, rozstawiano stragany, przygotowywano stoły i dekoracje.
Darcy skręcał się trochę wewnętrznie, bo miał paskudne przeczucie, że tekst z fragmentami w rodzaju „To będzie najlepsze Beltaine, spójrzcie, jakie piękne rzeźby przygotowałem – mówi Aaron, lat 35, rzeźbiarz” nie pomoże mu w zdobyciu sławy, uznania i bogactwa, których tak pragnął. A jak tutaj znaleźć coś ciekawszego?
- A gdybyśmy przyłapali w lesie jakiegoś czystokrwistego czarodzieja z mugolaczką? Wyobrażasz sobie te nagłówki? Chociaż... hm, no dobrze, takiego mniej wpływowego czarodzieja czystej krwi – ciągnął przyciszonym głosem, wędrując wzdłuż granicy drzew. Czarna szata powiewała za nim na wietrze. We własnej wyobraźni Lokhart, odziany w tę czarną szatą, ciemną koszulę i ciemne spodnie, z lekko rozwichrzonymi włosami, wyglądał niby bohater powieści. Taki czarny charakter, który wszyscy z niewiadomych powodów kochają. Bardzo się starał uzyskać odpowiedni efekt, choć w tej chwili myślał o czymś zupełnie innym niż własna prezencja.
Najbliższe dwa numery Proroka Codziennego, a także numer Czarownicy miały być niemal w całości poświęcone Beltaine i Darcyemu bardzo zależało, aby ich teksty wyróżniły się na tle innych.
Może dlatego co jakiś czas przerywał swój spacer, przystawał i z lekko przekrzywioną głową śledził kogoś spojrzeniem. Słuchał rozmów toczących się w pobliżu. Słuch Skeetera może nie był aż taką super mocą, albo panicz Darcy mógł słyszeć dźwięk spadającej monety z odległości trzech mil, ale już informacje, jakie przekazywały sobie szeptem osoby chowające się za pobliskim straganem, owszem. Myśl o tym, że nie wypada podsłuchiwać, nawet nie postała w głowie chłopaka.
- Ludzie są tacy nudni – westchnął do Daisy z rozczarowaniem, kiedy kolejna podsłuchana konwersacja okazała się absolutnie niewarta uwagi.