29.10.2024, 01:36 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.10.2024, 09:51 przez Thomas Figg.)
Pokiwał głową i rozumiał, teoria rozpraszania potrafiła być zwyczajnie nużąc, sam też potrafił się łapać na tym, że czytając o danym zagadnieniu ma wrażenie jakby zaczynał zasypiać. Nauka w akcji byłą zdecydowanie bardziej pasjonująca, mógł się z tym zgodzić, to jednak musiał się przykładać do jednego i drugiego.
- To prawda, nie ma kto cię zaatakować jak wszyscy leżą na ziemi, jest to dość skuteczna taktyka - zachichotał bo był sobie w stanie wyobrazić jak Brenna stoi triumfalnie nad przestępcami, którzy nie zdążyli nawet porządnie chwycić za różdżkę. Westchnął i pokiwał głową.
- Jestem w stanie to zrozumieć, sam nie ogarniam wszystkiego co jest mi niezbędne. Przy klątwołamaniu nadal polegam na eliksirach i świeczkach wytworzonych mi przez Norę. Ale nie można być dobrym we wszystkim, czasami dobrze móc polegać na innych i ich pomocy, wtedy człowiek wie, że nie jest samotny - powiedział całkiem spokojnie, cieżko było być samowystarczalnym i wykonywać wszelkie niezbędne czynności dla danej profesji. Trudno było być takim omnibusem i zawsze trzeba było korzystać z czyjejś pomocy lub choćby rady.
- Mogę ci pomagać ćwiczyć rozpraszanie, a ty mi pomożesz z kształtowaniem. Oboje poćwiczymy nasze słabsze strony - taka wspólna nauka miała przecież sens, prawda? Jeśli chodzi o rzucanie zaklęć ofensywnych mógł się naprawdę dużo nauczyć od Brenny, zaś ona mogła polegać na nim i jego wiedzy w niwelowaniu zaklęć - tak to brzmiało wręcz idealnie.
- Dzięki - uśmiechnął się nienawykły do pochwał i w sumie przyjrzał się dłoni trzymającą różdżkę. Nie czuł się jakoś inaczej podczas rzucania zaklęcia, ale może bardziej się do niej dostrajał?
- Zobaczymy przy teleportacji - zachichotał, bo wtedy dowie się jak bardzo zgrał się z nową różdżką. Może pierwszy teleport powinien wykonać od razu do Munga? Tak w razie czego? Nas, nie było konieczności co do tego. - Ale wydaje mi się, że tak, że już jest lepiej - trochę go kusiło do rzucania kolejnych zaklęć i dalszego trenowania. Ale nie mieli przecież całego dnia, będzie mógł też samotnie to robić później.
- Chyba - prychnął z rozbawieniem - Rzucasz te zaklęcia jakbyś miała naturalny sposób, że boję się o moją karierę naprawdę - tym razem nie żartował, faktycznie to z jaką łatwością jej przychodziło rzucać te czary było aż zatrważające. ale z drugiej strony dobrze było widzieć, że radzi sobie z tym co ją uczy, będzie bezpieczniejsza jak przyjdzie co do czego.
- Chyba powinniśmy - odpowiedział markotnie, choć musiał jej przekazać jedną rzecz to wcale nie spieszył się do powrotu do domu. Wiedział, ze zanim w pełni przyzna się Norze dlaczego miał nową różdżkę minie trochę czasu, musiał to jeszcze w pełni sam zrozumieć w swojej głowie, co nie było takie proste. Ale rodziło się tyle pytań na które musiał odpowiedzieć sobie samemu.
Biedny Thomasek boi się odrzucenia? Obiecywałeś ich chronić przed tym co sam użyłeś? Ojoj, co czyni cię lepszym od śmierciożerców?
Z wdzięcznością zerknął na twarz Brenny i chwycił delikatnie jej dłoń, ciepło które mu oferowała, zagłuszała jego wątpliwości i sprawiała że ten szyderczy głos był mniej słyszalny. Powinien wracać do domu, ale z drugiej strony nie chciał, odwlekanie problemu pozwalało go ignorować. Dlatego też z wdzięcznością zerknął na przyjaciółkę, może i zachowywał się samolubnie nie pytając nawet czy nie potrzebuje znaleźć się w innym miejscu, może miała jakieś plany? Ale dzisiaj ten instynkty z dbaniem o wszystkich były przytłumione przez targające nim rozterki. - Chcesz mnie zabrać na wycieczkę? - zapytał ale zabrakło w tym tego zaplanowanego żartobliwego tonu. - Chętnie, nie jestem chyba jeszcze gotów wracać - przyznał się uciekając wzrokiem, samo przyznanie się do słabości bez jakiegokolwiek pytania było jasnym przekazem, miał obawy. Bo co miał powiedzieć "cześć Nora, ma nową różdżkę, bo stara się zepsuła jak rzucałem czarnomagiczne zaklęcie!" - zdecydowanie nie.
- To prawda, nie ma kto cię zaatakować jak wszyscy leżą na ziemi, jest to dość skuteczna taktyka - zachichotał bo był sobie w stanie wyobrazić jak Brenna stoi triumfalnie nad przestępcami, którzy nie zdążyli nawet porządnie chwycić za różdżkę. Westchnął i pokiwał głową.
- Jestem w stanie to zrozumieć, sam nie ogarniam wszystkiego co jest mi niezbędne. Przy klątwołamaniu nadal polegam na eliksirach i świeczkach wytworzonych mi przez Norę. Ale nie można być dobrym we wszystkim, czasami dobrze móc polegać na innych i ich pomocy, wtedy człowiek wie, że nie jest samotny - powiedział całkiem spokojnie, cieżko było być samowystarczalnym i wykonywać wszelkie niezbędne czynności dla danej profesji. Trudno było być takim omnibusem i zawsze trzeba było korzystać z czyjejś pomocy lub choćby rady.
- Mogę ci pomagać ćwiczyć rozpraszanie, a ty mi pomożesz z kształtowaniem. Oboje poćwiczymy nasze słabsze strony - taka wspólna nauka miała przecież sens, prawda? Jeśli chodzi o rzucanie zaklęć ofensywnych mógł się naprawdę dużo nauczyć od Brenny, zaś ona mogła polegać na nim i jego wiedzy w niwelowaniu zaklęć - tak to brzmiało wręcz idealnie.
- Dzięki - uśmiechnął się nienawykły do pochwał i w sumie przyjrzał się dłoni trzymającą różdżkę. Nie czuł się jakoś inaczej podczas rzucania zaklęcia, ale może bardziej się do niej dostrajał?
- Zobaczymy przy teleportacji - zachichotał, bo wtedy dowie się jak bardzo zgrał się z nową różdżką. Może pierwszy teleport powinien wykonać od razu do Munga? Tak w razie czego? Nas, nie było konieczności co do tego. - Ale wydaje mi się, że tak, że już jest lepiej - trochę go kusiło do rzucania kolejnych zaklęć i dalszego trenowania. Ale nie mieli przecież całego dnia, będzie mógł też samotnie to robić później.
- Chyba - prychnął z rozbawieniem - Rzucasz te zaklęcia jakbyś miała naturalny sposób, że boję się o moją karierę naprawdę - tym razem nie żartował, faktycznie to z jaką łatwością jej przychodziło rzucać te czary było aż zatrważające. ale z drugiej strony dobrze było widzieć, że radzi sobie z tym co ją uczy, będzie bezpieczniejsza jak przyjdzie co do czego.
- Chyba powinniśmy - odpowiedział markotnie, choć musiał jej przekazać jedną rzecz to wcale nie spieszył się do powrotu do domu. Wiedział, ze zanim w pełni przyzna się Norze dlaczego miał nową różdżkę minie trochę czasu, musiał to jeszcze w pełni sam zrozumieć w swojej głowie, co nie było takie proste. Ale rodziło się tyle pytań na które musiał odpowiedzieć sobie samemu.
Biedny Thomasek boi się odrzucenia? Obiecywałeś ich chronić przed tym co sam użyłeś? Ojoj, co czyni cię lepszym od śmierciożerców?
Z wdzięcznością zerknął na twarz Brenny i chwycił delikatnie jej dłoń, ciepło które mu oferowała, zagłuszała jego wątpliwości i sprawiała że ten szyderczy głos był mniej słyszalny. Powinien wracać do domu, ale z drugiej strony nie chciał, odwlekanie problemu pozwalało go ignorować. Dlatego też z wdzięcznością zerknął na przyjaciółkę, może i zachowywał się samolubnie nie pytając nawet czy nie potrzebuje znaleźć się w innym miejscu, może miała jakieś plany? Ale dzisiaj ten instynkty z dbaniem o wszystkich były przytłumione przez targające nim rozterki. - Chcesz mnie zabrać na wycieczkę? - zapytał ale zabrakło w tym tego zaplanowanego żartobliwego tonu. - Chętnie, nie jestem chyba jeszcze gotów wracać - przyznał się uciekając wzrokiem, samo przyznanie się do słabości bez jakiegokolwiek pytania było jasnym przekazem, miał obawy. Bo co miał powiedzieć "cześć Nora, ma nową różdżkę, bo stara się zepsuła jak rzucałem czarnomagiczne zaklęcie!" - zdecydowanie nie.
Koniec sesji