21.01.2023, 12:21 ✶
Na całe szczęście asekurowana w ten sposób Mavelle przedostała się na miotłę bez większego trudu. Kenzie odetchnęła z ulgą, bo chociaż swoich umiejętności była względnie pewna, to o Bones wiedziała jedno wielkie nic. Rok czy dwa były wprawdzie w jednym Domu w Hogwarcie, ale dzieliła je stosunkowo duża różnica wieku, a Greengrass rzadko zwracała dużą uwagę na innych uczniów, jeżeli ci nie grali w quidditcha albo nie mieli z nią jakichś lekcji. W szkole zawsze była raczej samotnicą.
- Postaraj się nie wykonywać zbędnych ruchów, zwłaszcza nogami, ta miotła jest na nie bardzo czuła – poprosiła. Przełożyła jedną z rąk do przodu, przed Mavelle, bo nawet jeżeli wymuszało to pewien kontakt, to w tej chwili Mackenzie interesowało głównie sprowadzenie ich obu bezpiecznie na ziemię. A nie ufała stu procentowo, że obca kobieta da sobie z tym radę, wolała więc osobiście sterować, nawet jeżeli nie było to najwygodniejsze.
Spojrzała za drugą miotłą. Były już bardzo blisko wioski. Leciały tak wysoko, że raczej nikt nie powinien zwrócić na nią dużej uwagi, ale Greengrass świetnie rozumiała obawy.
- Nikt na niej nie siedzi, więc nie ma znaczenia, czy zacznie skakać. Możesz spróbować ją związać linami jak ja nas i spróbujemy ją odholować na ziemię albo zniszczyć – stwierdziła bez wahania. Sama w tej chwili skupiała się na tym, aby miotła zachowała spokój, nie przyspieszyła i nie skręciła w złym kierunku, z powodu jakiegoś ruchu drugiej pasażerki.
Poczekała chwilę, dając Mavelle czas na próby albo spętania, albo zniszczenia nieposłusznej miotły. A potem, niezależnie od rezultatów czaru, wykonała lekki skręt – nie wyszedł aż tak zgrabnie jak wcześniej, ale wciąż bez większych problemów – i zaczęła zniżać lot, kierując miotłę ku lasowi. Miała nadzieję, że tam nie wpadną na żadnego mugola, zaskoczonego tym, że z nieba spada kobieta (jedna, bo Mackenzie dalej miała na sobie zaklęcie kameleona).
Ze względu na podwójne obciążenie i nie chcąc przestraszyć Mavelle, by spanikowana nie zaczęła wykonywać gwałtownych ruchów, Mackenzie kierowała je ku ziemi raczej wolno. Po chwili jednak zawisły tuż nad ziemią, na samym skraju lasu, trawa musnęła podeszwy butów. Bones mogła spokojnie zejść z miotły. Sama Greengrass też to zrobiła, przy okazji ściągając z siebie zaklęcie – od początku planowała chwilę odpocząć na ziemi i – choć nikomu by się do tego nie przyznała – chciała rozejrzeć się po Kniei Greengrassów. Robiła to czasem, pilnując, by członkowie „rodziny” jej nie przyłapali.
- Postaraj się nie wykonywać zbędnych ruchów, zwłaszcza nogami, ta miotła jest na nie bardzo czuła – poprosiła. Przełożyła jedną z rąk do przodu, przed Mavelle, bo nawet jeżeli wymuszało to pewien kontakt, to w tej chwili Mackenzie interesowało głównie sprowadzenie ich obu bezpiecznie na ziemię. A nie ufała stu procentowo, że obca kobieta da sobie z tym radę, wolała więc osobiście sterować, nawet jeżeli nie było to najwygodniejsze.
Spojrzała za drugą miotłą. Były już bardzo blisko wioski. Leciały tak wysoko, że raczej nikt nie powinien zwrócić na nią dużej uwagi, ale Greengrass świetnie rozumiała obawy.
- Nikt na niej nie siedzi, więc nie ma znaczenia, czy zacznie skakać. Możesz spróbować ją związać linami jak ja nas i spróbujemy ją odholować na ziemię albo zniszczyć – stwierdziła bez wahania. Sama w tej chwili skupiała się na tym, aby miotła zachowała spokój, nie przyspieszyła i nie skręciła w złym kierunku, z powodu jakiegoś ruchu drugiej pasażerki.
Poczekała chwilę, dając Mavelle czas na próby albo spętania, albo zniszczenia nieposłusznej miotły. A potem, niezależnie od rezultatów czaru, wykonała lekki skręt – nie wyszedł aż tak zgrabnie jak wcześniej, ale wciąż bez większych problemów – i zaczęła zniżać lot, kierując miotłę ku lasowi. Miała nadzieję, że tam nie wpadną na żadnego mugola, zaskoczonego tym, że z nieba spada kobieta (jedna, bo Mackenzie dalej miała na sobie zaklęcie kameleona).
Ze względu na podwójne obciążenie i nie chcąc przestraszyć Mavelle, by spanikowana nie zaczęła wykonywać gwałtownych ruchów, Mackenzie kierowała je ku ziemi raczej wolno. Po chwili jednak zawisły tuż nad ziemią, na samym skraju lasu, trawa musnęła podeszwy butów. Bones mogła spokojnie zejść z miotły. Sama Greengrass też to zrobiła, przy okazji ściągając z siebie zaklęcie – od początku planowała chwilę odpocząć na ziemi i – choć nikomu by się do tego nie przyznała – chciała rozejrzeć się po Kniei Greengrassów. Robiła to czasem, pilnując, by członkowie „rodziny” jej nie przyłapali.