21.01.2023, 14:39 ✶
- To nie była zapłata. To była kradzież – sprostował Darcy. – Byłoby sprawiedliwie, gdybyś odzyskała dawną siebie bez prób i bez spłaty, ale to nie jest nasz sprawiedliwy świat, a by coś zdobyć albo wywrzeć zemstę, zawsze trzeba coś poświęcić, prawda?
Nie wspominając o tym, że czytelnicy musieli być trzymani w napięciu i mieć świadomość, że niekoniecznie wszystko pójdzie dobrze, prawda?
Tak naprawdę nigdy nie doświadczył tego na własnej skórze. Nie musiał szukać zemsty ani walczyć. Jedyne, co chciał zdobyć, to sława i pieniądze, choć i one wymagały pewnego poświęcenia: godzin spędzanych przy biurku, złości, gdy odrzucano manuskrypty, innych, zamykających się dróg.
Miał jednak bogatą wyobraźnię. I wiedział, że historia wymaga wysokich stawek. Choć faktycznie niekoniecznie musiała to być taka stawka. Nie zdecydował jeszcze. W lekko podchmielonym umyśle tańczyły teraz wiły, snuła się mgła, wiedźma uśmiechała się z zaklętego lustra, a las stawał się miejscem pełnym niebezpieczeństw. Jego bohater miał przed sobą wiele różnych ścieżek. Ta, o której opowiadała jego tajemnicza partnerka, która znikąd pojawiła się spomiędzy drzew, była jedną z możliwości.
Lockhart był pewien jednego: na pewno pewnej nocy chłopiec napotka w lesie wiłę i zatańczy w jej ramionach.
(Choć, oczywiście, scena w książce będzie dużo bardziej efektowna i romantyczna. O, na przykład świetliki! Tak, koniecznie. Wokół musiały latać magiczne świetliki. Poza tym te rośliny wokół, one zupełnie się nie nadawały: będzie musiał posiedzieć chwilę nad atlasem magicznych roślin. Może były jakieś świecące albo rozkwitające nocą? I takie mocno pachnące, tak. Te wszystkie myśli ganiały gdzieś po głowie Darcy’ego, gdy prowadził Lyssę w tańcu.)
Wsłuchiwał się w słowa dziewczyny, przestawiał je sobie, każde zdanie początkowało w inną opowieść: aż mógłby ułożyć ich sto i jedną. Uśmiechnął się mimowolnie, jeszcze szerzej niż wcześniej, gdy wspomniała o uwiedzionym bracie.
- Spotkaliście się w lesie, przy domu wiedźmy, co do której nie wiadomo, czy jest dobra, czy zła. On chcąc poznać sposób na uratowanie brata, a ty dowiedzieć się, jak odzyskać utracone moce – uzupełnił w zamyśleniu. Odruchowo trochę zaczął utożsamiać ją z tą wilą z opowieści, może dlatego, że jednak wypił ten kubek słodkiego wina, którego smak nawet teraz czuł na języku. Historia układała się w jego głowie i był trochę rozdarty, bo z jednej strony tu miał bardzo miłą towarzyszkę, z drugiej wszystko wyrywało się w nim, aby już, teraz, natychmiast, wracać na Horyzontalną i to wszystko zapisać, zanim pierzchnie. Był pewny, że jeżeli poczeka do ranka, nie będzie już niczego pamiętał.
- To byłoby zakończenie, jakiego pragnąłby czytelnik – przyznał na jej słowa, chociaż tutaj wchodziło wiele dylematów, w rodzaju „czytelnicy chcą tego zakończenia, ale potem będą narzekać, że wszystko ułożyło się zbyt dobrze”.
Obrócił ją powoli po raz ostatni, a potem skłonił się dwornie, wciąż trzymając jeszcze przez moment jej rękę.
- Dziękuję za taniec, o pani – powiedział, puszczając dłoń. – Czy gdzieś cię odprowadzić, byś nie chodziła sama nocą po groźnym lesie, czy może śmiertelnicy nie powinni poznać dróg, jakimi chadzasz? – spytał. Ot z czystej uprzejmości, bo w nim wygrywało coraz mocniejsze pragnienie wzięcia się do pracy. Ale wobec młodych dziewcząt potrafił być dżentelmenem, a taki powinien zapytać, czy odstawić damę na polanę ogni.
Nie wspominając o tym, że czytelnicy musieli być trzymani w napięciu i mieć świadomość, że niekoniecznie wszystko pójdzie dobrze, prawda?
Tak naprawdę nigdy nie doświadczył tego na własnej skórze. Nie musiał szukać zemsty ani walczyć. Jedyne, co chciał zdobyć, to sława i pieniądze, choć i one wymagały pewnego poświęcenia: godzin spędzanych przy biurku, złości, gdy odrzucano manuskrypty, innych, zamykających się dróg.
Miał jednak bogatą wyobraźnię. I wiedział, że historia wymaga wysokich stawek. Choć faktycznie niekoniecznie musiała to być taka stawka. Nie zdecydował jeszcze. W lekko podchmielonym umyśle tańczyły teraz wiły, snuła się mgła, wiedźma uśmiechała się z zaklętego lustra, a las stawał się miejscem pełnym niebezpieczeństw. Jego bohater miał przed sobą wiele różnych ścieżek. Ta, o której opowiadała jego tajemnicza partnerka, która znikąd pojawiła się spomiędzy drzew, była jedną z możliwości.
Lockhart był pewien jednego: na pewno pewnej nocy chłopiec napotka w lesie wiłę i zatańczy w jej ramionach.
(Choć, oczywiście, scena w książce będzie dużo bardziej efektowna i romantyczna. O, na przykład świetliki! Tak, koniecznie. Wokół musiały latać magiczne świetliki. Poza tym te rośliny wokół, one zupełnie się nie nadawały: będzie musiał posiedzieć chwilę nad atlasem magicznych roślin. Może były jakieś świecące albo rozkwitające nocą? I takie mocno pachnące, tak. Te wszystkie myśli ganiały gdzieś po głowie Darcy’ego, gdy prowadził Lyssę w tańcu.)
Wsłuchiwał się w słowa dziewczyny, przestawiał je sobie, każde zdanie początkowało w inną opowieść: aż mógłby ułożyć ich sto i jedną. Uśmiechnął się mimowolnie, jeszcze szerzej niż wcześniej, gdy wspomniała o uwiedzionym bracie.
- Spotkaliście się w lesie, przy domu wiedźmy, co do której nie wiadomo, czy jest dobra, czy zła. On chcąc poznać sposób na uratowanie brata, a ty dowiedzieć się, jak odzyskać utracone moce – uzupełnił w zamyśleniu. Odruchowo trochę zaczął utożsamiać ją z tą wilą z opowieści, może dlatego, że jednak wypił ten kubek słodkiego wina, którego smak nawet teraz czuł na języku. Historia układała się w jego głowie i był trochę rozdarty, bo z jednej strony tu miał bardzo miłą towarzyszkę, z drugiej wszystko wyrywało się w nim, aby już, teraz, natychmiast, wracać na Horyzontalną i to wszystko zapisać, zanim pierzchnie. Był pewny, że jeżeli poczeka do ranka, nie będzie już niczego pamiętał.
- To byłoby zakończenie, jakiego pragnąłby czytelnik – przyznał na jej słowa, chociaż tutaj wchodziło wiele dylematów, w rodzaju „czytelnicy chcą tego zakończenia, ale potem będą narzekać, że wszystko ułożyło się zbyt dobrze”.
Obrócił ją powoli po raz ostatni, a potem skłonił się dwornie, wciąż trzymając jeszcze przez moment jej rękę.
- Dziękuję za taniec, o pani – powiedział, puszczając dłoń. – Czy gdzieś cię odprowadzić, byś nie chodziła sama nocą po groźnym lesie, czy może śmiertelnicy nie powinni poznać dróg, jakimi chadzasz? – spytał. Ot z czystej uprzejmości, bo w nim wygrywało coraz mocniejsze pragnienie wzięcia się do pracy. Ale wobec młodych dziewcząt potrafił być dżentelmenem, a taki powinien zapytać, czy odstawić damę na polanę ogni.