21.01.2023, 21:00 ✶
Chłopak nachylił się, by lepiej przyjrzeć się ułożonym niżej pączkom. By podjąć dobrą decyzję, nie mógł ot tak, wybrać pierwszego lepszego apetycznie wyglądającego pączucha. Musiał je dokładnie przeanalizować. Liczyła się nie tylko wielkość czy nadzienie. Ilość lukru, świeżość, a nawet kształt również były bardzo istotne. Odnalezienie pośród pyszności świętego Grala dla kubków smakowych wymagało jego pełnej uwagi.
- A witam, dzień dobry - odparł nie podnosząc spojrzenia, którego cały czas utkwione było w wypiekach. W swojej naiwności założył, że rozmawiał z człowiekiem, zwykłym sprzedawcą, który wrócił z zaplecza. Tak by to wyglądało w każdym innym sklepie, więc nie przypuszczał, że to spotkanie było wyjątkowe i jedyne w swoim rodzaju.
- Nie miałem w planie Capuccino, ale jeśli można zaoszczędzić kilkanaście sykli, to żal by było nie skorzystać – W jego głosie można było wyczuć trochę entuzjazmu, ale przede wszystkim jego ton był rozkojarzony, jakby nie skupiał się w pełni na rozmowie. W końcu Theodore uśmiechnął się szeroko, widząc to, czego szukał. Pączek, który zdawał się być trochę bardziej perfekcyjny niż jego sąsiedzi, został wypatrzony przez głodnego mężczyznę. Ciężko było powiedzieć, czy uśmiech Lovegooda był skierowany do kasjera, czy może uśmiechał się do idealnego pączka.
- A ten pączek tutaj, o ten, z jakim jest nadzieniem? - spytał, przyklejając palec wskazujący do szyby, tuż za którą znajdował się ideał wśród wypieków. Był bardzo zadowolony ze swojego wyboru, póki nie udało mu się podnieść głowy i nawiązać kontakt wzrokowy ze sprzedawcą, którego nie było, bo na jego miejscu siedział kot, który wpatrywał się w niego uważnie. Uśmiech aktora pobladł. Wyprostował się, nie odwracając spojrzenia od kocura, który uparcie nie chciał się rozpłynąć w powietrzu niczym zły miraż.
- Ty mówisz? - spytał się zszokowany, chcąc upewnić się, czy mu się to wszystko tylko nie przesłyszało. Po raz pierwszy od bardzo dawna brakowało mu słów. Takiego jak on jeszcze nigdy w życiu nie spotkał, ale za to o takich czytał bardzo dużo w książkach, które większość nazywała spiskowymi dyrdymałami. Theo jednak wiedział, że wszystko w tych księgach było prawdą i teraz miał na to dowód w postaci gadającego kota!
- A witam, dzień dobry - odparł nie podnosząc spojrzenia, którego cały czas utkwione było w wypiekach. W swojej naiwności założył, że rozmawiał z człowiekiem, zwykłym sprzedawcą, który wrócił z zaplecza. Tak by to wyglądało w każdym innym sklepie, więc nie przypuszczał, że to spotkanie było wyjątkowe i jedyne w swoim rodzaju.
- Nie miałem w planie Capuccino, ale jeśli można zaoszczędzić kilkanaście sykli, to żal by było nie skorzystać – W jego głosie można było wyczuć trochę entuzjazmu, ale przede wszystkim jego ton był rozkojarzony, jakby nie skupiał się w pełni na rozmowie. W końcu Theodore uśmiechnął się szeroko, widząc to, czego szukał. Pączek, który zdawał się być trochę bardziej perfekcyjny niż jego sąsiedzi, został wypatrzony przez głodnego mężczyznę. Ciężko było powiedzieć, czy uśmiech Lovegooda był skierowany do kasjera, czy może uśmiechał się do idealnego pączka.
- A ten pączek tutaj, o ten, z jakim jest nadzieniem? - spytał, przyklejając palec wskazujący do szyby, tuż za którą znajdował się ideał wśród wypieków. Był bardzo zadowolony ze swojego wyboru, póki nie udało mu się podnieść głowy i nawiązać kontakt wzrokowy ze sprzedawcą, którego nie było, bo na jego miejscu siedział kot, który wpatrywał się w niego uważnie. Uśmiech aktora pobladł. Wyprostował się, nie odwracając spojrzenia od kocura, który uparcie nie chciał się rozpłynąć w powietrzu niczym zły miraż.
- Ty mówisz? - spytał się zszokowany, chcąc upewnić się, czy mu się to wszystko tylko nie przesłyszało. Po raz pierwszy od bardzo dawna brakowało mu słów. Takiego jak on jeszcze nigdy w życiu nie spotkał, ale za to o takich czytał bardzo dużo w książkach, które większość nazywała spiskowymi dyrdymałami. Theo jednak wiedział, że wszystko w tych księgach było prawdą i teraz miał na to dowód w postaci gadającego kota!