lato 1972, 11 sierpnia // je te promets le sel au baiser de ma bouche

11 sierpnia, głęboka noc

Świst teleportacji poniósł się echem po klatce kamienicy, być może budząc kogoś, ale Crow się tym teraz nie przejmował. Miał na głowie cięższe rzeczy - a może raczej cięższe osoby - Laurenta ułożonego na zesztywniałych rękach i wtulonego w siebie, chociaż chłopak był od niego z pół długości dłoni wyższy i wcale nie tak lekki. Może i nawet by go upuścił, gdyby nie wspierał go czarem translokacyjnym.

Zjawili się pod drzwiami, spoceni, dyszący. Crow kopnął w drzwi trzy razy i wtem drewniana futryna otworzyła się gwałtownie, ukazując obraz młodej kobiety w nieco zabrudzonym fartuchu. Zmierzyła ich wzrokiem, po czym panicznie wycofała się do tyłu i wpuściła ich do środka. Wraz z trzaśnięciem drzwi frontowych otworzyły się inne - te wewnątrz mieszkania. Z dziecięcej sypialni głowę wychylił malutki, górka sześcioletni chłopak z ciekawością przyglądający się blondynowi układanego właśnie na jednym z krzeseł przy kuchennym stole.

- Nie, nienie, Alfred... idź spać do brata. Winnie, przypilnuj że go.

Kobiecina zaciągnęła go do pomieszczenia obok i oboje chłopców zniknęło za dębowymi drzwiami, a kiedy wreszcie mogła zbliżyć się do Crowa i kogokolwiek tu ze sobą przyniósł, wyglądała na dogłębnie rozczarowana. Twarz miała zmęczoną, z piętnem lat pełnych walki, porażek, wypitego wina, ale wciąż należała do osób urodziwych, nawet jeżeli iskra w oczach już jedynie tliła się przykryta zmęczeniem i melancholią. Schowała właśnie swoje dzieci przed nieproszonymi gośćmi, lustrowała ich niby pełna gniewu, ale kiedy mężczyzna zaczął się tłumaczyć, oczywistym stało się, że bardziej niż tym gniewem ociekała teraz rezygnacją.

- Cora, nie wiedziałem, czy mogę go do Munga, wiesz... - Plątał się jak zawsze. Cud, że się nie zająknął...

- Oh przymknij się jak masz bredzić, Crow... to jest czarodziej, tak? - Odsunęła go od Laurenta samym spojrzeniem, chociaż dotychczas, odkąd go umieścił w pozycji siedzącej, zaciskał rękę na malutkich rankach na jego szyi, jakby faktycznie zależało do tego jego życie. Ale w rzeczywistości te obrażenia nie były przecież katastrofalne - bardziej niż rany po zębach doskwierały mu pewnie bezsilność i przerażenie, teraz wymieszane z przebywaniem w zupełnie obcym miejscu, z blondynką oglądającą jego szyję, przesuwającą palcem po jego ciele jakby naprawdę znała się na tym i tak musiało zresztą być - bo na jednym z krzeseł obok przewieszony był fartuch pielęgniarski, zapewne wyszykowany na jutrzejszą zmianę w klinice. Odpowiedziało jej ciche mruknięcie, po którym zmrużyła oczy.

- M-muszę sprawdzić, czy jego pracownikowi nic nie jest - powiedział w końcu cicho, demaskując się w tym, że sytuacja wcale nie była dla niego lekka. Widząc przyzwolenie w oczach przyjaciółki, zniknął i trochę zwątpił we własną decyzję, bo nie miał pojęcia, o czym rozmawiali pod jego nieobecność, poza oczywistymi zapewnieniami, że tak - w fiolce stojącej na stole znajdował się wywar z kory drzewa wiggen.

- Poszedł sobie - oznajmił, przekraczając próg mieszkania drugi raz i wpatrując się w Prewetta spod kaskady roztrzepanych włosów. Chciał podejść bliżej, ale zawahał się w połowie pomieszczenia. Nagle to wszystko wydawało mu się cholernie niezręczne.