[lipiec 1967] ولن يرن العود في الساعة الرمادية.

Anthony i Guinevere otrzymali pergamin i pióro i dzięki tej pomocy udało im się dotrzeć do tego, że litery ormiańskie, chociaż mocno zniekształcone, odpowiadały rzeczywiście dźwiękom w tym alfabecie. Dzięki spostrzeżeniu Guinevere dotyczacemu ilości przerw między literami oraz typowemu dla rodzimej Egipcjanki obeznaniu w swojej kulturze, mogli dostrzec, że szyfr ma rytm i swojego rodzaju melodię, nawiązująca do jednego z lokalnych tańców, tahtib, który pochodził jeszcze z ery faraonów. Wasz przewodnik zaś dodał, że nie jest to wersja całkowicie zgodna z archeologicznymi badaniami, a dużo bardziej z odtwórstwem tradycyjnym, opierającym się na przekazywaniu zasad tańca z rodziców na dzieci.

Eriku, postać mogła zaciekawić cię podobieństwem do twojego krewniaka, ale ostatecznie nie to przykuło twoją uwagę, a fakt, że mężczyzna zetknął na zegarek, podniósł się i zostawił na ławeczce swój zwój. Zniknął, a chwilę później jeden z żandarmów, zajmujących się ochroną martwych faraonów i zabytków, usiadł w tym samym miejscu, rozwinął zwój, coś z niego wyciągnął, dużo mniej zgrabnie, niż tamten to zostawił. Dużo się słyszało o korupcji w Egipcie, ale twoje przeczucie mówiło ci, że raczej nie chodzi o polityczne usługi.