12.11.2024, 02:40 ✶
Jonathan nie był w stanie nawet stwierdzić, kiedy tak naprawdę zaczęły się jego problemy z bezsennością, ani co dokładnie je spowodowało. Niespokojne czasy i niepokój o bliskich? Możliwe. Koszmary o tym, że patrzy na aury tych o których najbardziej się martwił tylko po to, by zobaczyć, że stały się nagle spaczone? Na pewno nie pomagały. Lata życia bardziej nocnym trybem, aby dostosować się do potrzeb swojego wrażliwego na światło słoneczne byłego kochanka? Zakładał, że był to kluczowych element jego problemów, ale nie zamierzał, nawet w myślach dawać Jeanowi satysfakcję, że to przez niego zasypiał teraz z trudem.
Co prawda zazwyczaj nie było źle. Zdarzały się przecież nawet tygodnie, gdy nie miał szczególnych problemów z udaniem się w objęcia Morfeusa. To znaczy tego sennego, metaforycznego Morfeusa, bo inaczej byłoby to raczej bardzo niezręczne, a tak poza tym to czysto teoretycznie wątpił, czy miałby z tym, aż tak duże trudności. Jednak przez wydarzenia na weselu Blacków i konfrontacja z ogromną różą, którą być może trochę bohatersko podpalił nawet nie oszukiwał się, że mógłby normalnie zasnąć. Dlatego też, gdy już nadszedł czas na sen, a on miał z głowy nie tylko sprawy pracowe, ale wszystkie kroki pielęgnacji skóry niezbędnej do podtrzymywania jego bezbłędnego wyglądu Jonathan zapalil specjalne kadzideło nasenne i zasnął.
To był zwykły dzień w pracy. Anthony'ego oczywiście nie było jak zwykle, a całe biuro pochłonięte było nową, pilną kwestią, która nękała ich już od jakiegoś czasuz a mianowicie zezwolenia na import meksykańskich, grających sombreros, które dodatkowo świeciły się na tęczowo, gdy zaczynały śpiewać. Z jakiegoś jednak powodu Ministerstwo Magii ciągle miało wobec nich jakieś dziwne pytania, Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami kłócił się, że sombreros to świadome istoty, a nie jedynie magiczne kapelusze, a tak poza tym to dostał właśnie list od samego Dumbledora, mówiący, że sombreros są zbyt silną bronią i należy je wszystkie zniszczyć ku chwale Zakonu Feniksa. Był to więc naprawdę pracowity dzień, pełen zamieszania, a przeglądający stos papierów, wszystkie z nich były obrazkami sombreros, Selwyn, który jednocześnie szedł przed siebie, bardzo mocno się zdziwił, gdy ktoś uderzył go dłonią w szczękę.
Jonathan zamrugał i spojrzał na Quintessę z uśmiechem. Papiery chyba musiał odłożyć już gdzieś na bok, bo ręce miał znowu wolne.
– Tesso, co za miła... – Zmarszczył brwi, gdy kobieta złapała go za ramię. Senne wyobrażenia, przeklęci, poltergeist... Quintessa jakoś wyjątkowo mówiła z mniejszym sensem, niż zwykle. I już miał zaproponować jej coś do picia, kiedy nagle zrozumiał o co chodziło. To musiał być jakiś kod! Kod związany ze zniszczeniem tych meksykańskich kapeluszy, w których pewnie zakochałby się Woody. Posłał jej szeroki uśmiech i nachylił się nieco, tak aby nikt ich nie słyszał. – Nie przejmuj się moja droga, wszystkie sombreros zostaną zniszczone.
A jednak... To otoczenie, wyraz twarzy Tessy, jej słowa... Rozejrzał się po tak dobrze znanym mu pomieszczeniu. Coś tu nie pasowało. Coś było nie tak. Ponownie zmarszczył brwi i spojrzał pytająco na Tessę.
Co prawda zazwyczaj nie było źle. Zdarzały się przecież nawet tygodnie, gdy nie miał szczególnych problemów z udaniem się w objęcia Morfeusa. To znaczy tego sennego, metaforycznego Morfeusa, bo inaczej byłoby to raczej bardzo niezręczne, a tak poza tym to czysto teoretycznie wątpił, czy miałby z tym, aż tak duże trudności. Jednak przez wydarzenia na weselu Blacków i konfrontacja z ogromną różą, którą być może trochę bohatersko podpalił nawet nie oszukiwał się, że mógłby normalnie zasnąć. Dlatego też, gdy już nadszedł czas na sen, a on miał z głowy nie tylko sprawy pracowe, ale wszystkie kroki pielęgnacji skóry niezbędnej do podtrzymywania jego bezbłędnego wyglądu Jonathan zapalil specjalne kadzideło nasenne i zasnął.
***
To był zwykły dzień w pracy. Anthony'ego oczywiście nie było jak zwykle, a całe biuro pochłonięte było nową, pilną kwestią, która nękała ich już od jakiegoś czasuz a mianowicie zezwolenia na import meksykańskich, grających sombreros, które dodatkowo świeciły się na tęczowo, gdy zaczynały śpiewać. Z jakiegoś jednak powodu Ministerstwo Magii ciągle miało wobec nich jakieś dziwne pytania, Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami kłócił się, że sombreros to świadome istoty, a nie jedynie magiczne kapelusze, a tak poza tym to dostał właśnie list od samego Dumbledora, mówiący, że sombreros są zbyt silną bronią i należy je wszystkie zniszczyć ku chwale Zakonu Feniksa. Był to więc naprawdę pracowity dzień, pełen zamieszania, a przeglądający stos papierów, wszystkie z nich były obrazkami sombreros, Selwyn, który jednocześnie szedł przed siebie, bardzo mocno się zdziwił, gdy ktoś uderzył go dłonią w szczękę.
Jonathan zamrugał i spojrzał na Quintessę z uśmiechem. Papiery chyba musiał odłożyć już gdzieś na bok, bo ręce miał znowu wolne.
– Tesso, co za miła... – Zmarszczył brwi, gdy kobieta złapała go za ramię. Senne wyobrażenia, przeklęci, poltergeist... Quintessa jakoś wyjątkowo mówiła z mniejszym sensem, niż zwykle. I już miał zaproponować jej coś do picia, kiedy nagle zrozumiał o co chodziło. To musiał być jakiś kod! Kod związany ze zniszczeniem tych meksykańskich kapeluszy, w których pewnie zakochałby się Woody. Posłał jej szeroki uśmiech i nachylił się nieco, tak aby nikt ich nie słyszał. – Nie przejmuj się moja droga, wszystkie sombreros zostaną zniszczone.
A jednak... To otoczenie, wyraz twarzy Tessy, jej słowa... Rozejrzał się po tak dobrze znanym mu pomieszczeniu. Coś tu nie pasowało. Coś było nie tak. Ponownie zmarszczył brwi i spojrzał pytająco na Tessę.