[27-28.08.1972, noc] Koszmar Nocy Letniej | Anthony & Jonathan

—27-28/08/1972—
Anglia, Little Hangleton
Jonathan Selwyn & Anthony Shafiq

Świeci woda o północy,
Księżyc okna przewiał wskroś.
Pełen mocy i niemocy
Księżyc okna przewiał wskroś.
Bezimienne i ponure
Idą ku mnie poprzez chmurę:
Mrok - po pierwsze, blask - po wtóre,
A po trzecie - jeszcze ktoś.

Gdy tak słucham przyczajony,
Ktoś zapukał raz i raz,
W moje wrota z tamtej strony
Ktoś zapukał raz i raz,
Kto tam puka w moje wrota?
«To - my: Wicher i Tęsknota,
I ja - Ciemność spopod płota,
Otwórz prędzej, bo już czas!»

Przeklęci niech będą nawet najbliżsi jego sercu Krukoni i ich wmawianie mu, że jego obawy to tylko paranoja i nerwy w strzępkach, gdy ta paranoja bezczelnie pojawiła się przed nim i wygłaszała uwagi o tym, że dobrali się w pasujące do siebie szaty!
Po dość dramatycznie zakończonym wydarzeniu Jonathan szybko teleportował się pod kamienicę, w której w jednym z apartamentów mieszkała Charlotte z dziećmi, aby upewnić się, że Rita i Jessie bezpiecznie dotarli na swoje miejsce, jak i aby dyskretnie rzucić przyjaciółce kto postanowił przybyć na to wydarzenie z Francji, potem skoczył do swojego domu, aby upewnić się, że nikt nieproszony do niego nie zagladał, przebrać się, napisać do Morpheusa, czy żył i uprzedzić skrzata domowego, co powinien zrobić, gdyby ktoś próbował wtargnąć do kamienicy, a następnie jeszcze szybciej transportował się do Little Hangleton.
Twoja paranoja rośnie w siłę, masz nerwy w strzępkach.
Akurat! Teraz miał wszelkie prawo martwić się o bliskich i już był święcie przekonany, że doskonale wiedział, kto stał za atakiem na Anthony'ego. A jeśli już był jeden atak, to drugi...
Może to dlatego, gdy tylko stanął twarzą w twarz z Shafiqiem od razu dopadł do niego i próbował oszacować, czy czarodziej przypadkiem nie miał żadnych nowych obrażeń.
– Wszystko dobrze? Nikt tu nie zagladał? Żadnych podejrzanych ludzi? – pytał, trzymając delikatnie przyjaciela za ramię, przesuwając wzrokiem po jego twarzy, aż wreszcie puścił go i zaczął chodzić w kółko. – I widzisz i to jest wasz problem. Krukonów! Wmawiacie innym, że coś nie ma prawa się wydarzyć, bo przecież brzmi jak z jakiejś książki, a potem wydarza się i dziwicie się, bo jak kto, przecież Krukon zawsze ma rację! Dom Roweny Ravenclaw! Bardziej dom Roweny Racjonalizujmy Wszystko do Poziomu Abstrakcji bo Pieprzeni Gryfoni na Pewno Się Mylą!
I z tymi słowami opadł na pierwszy lepszy mebel, na który można było dramatycznie opaść i ukrył twarz w dłoniach. Nie był zły. Nie na Anthony'ego. Był... Rozemocjonowany. Zmartwiony. I zmęczony. Zmęczony stresem i nerwami. Zmęczony obawami co teraz będzie i troską o bliskich. Zmęczony tym, że od urodzin sprawdzone kadzidełka nasenne działały sporadycznie, częściej albo każąc mu czekać długo na sen, albo fundując mu koszmary. No i zmęczony wyrzutami sumienia, którym nie pomagał pewnie fakt, że teraz stresował Anthony'ego bez wyjaśnienia co tak naprawdę się wydarzyło.
– On tam był Tony – wyszeptał słabo, podnosząc głowę, tak aby patrzeć teraz na przyjaciela. Czarne spodnie i czarna koszula (ale ze slotymi gwiazdkami przy mankietach, nie był takim desperatem, aby ubierać się całkowicie na czarno) pewnie jedynie komplementowały jego obecnie bardzo ponury nastrój.