Przy wielkich stołach dżentelmeni palili cygara i było to więcej niż wskazane. Kultura obycia podczas prowadzonych rozmów zapraszała do załączenia tego cygara do szklaneczki whiskey. Flynn wymienił to na papierosy - te preferowane były zazwyczaj przez damy, które wkładały je w metalowe rączki, albo wyciągały cygaretki. Palono na ulicy Pokątnej i przy muzeach. Teraz palono w kuchni osoby, która nienawidziła, kiedy pali się w domu. I żaden z panów nie miał nic przeciwko, a nawet więcej - wydawali się zadowoleni z faktu, że mogli to zrobić. Mężczyźni często sie zachowywali jak dzieci, chociaż Laurentowi trudno było zrozumieć ten fenomen. Co było takiego fajnego w tym paleniu w kuchni, skoro gospodyni tego nie lubiła? Przecież sprawiali jej przykrość - musieli sobie zdawać z tego sprawę. Być może, tylko niekoniecznie świadomie. Ważniejsze było samozadowolenie. Robienie czegoś względnie zakazanego potrafiło całkiem nieźle stymulować mózg.
Tymczasem sam wyciągnął dłoń po papierosa, bo wcześniej bardzo liczył na to, że wyjdą na dwór i zapalą. Na dworze - nie w kiblu.
- Tępym chujem? - Nie lubił przeklinać, to nie leżało na jego ustach, nie pasowało do wizerunku, który budował przed światem i samym sobą. Nie lubił dźwięku tych brzydkich słów, kiedy było tyle piękniejszych, którymi możliwe było opatrzenie rzeczywistości. Już i tak ponurej samej w sobie. To mogło nie być dobre pytanie ze względu na obecność Flynna, ale nie sądził, że było rzucone przypadkowo. Nie rzuca się przypadkowo takimi hasłami, kiedy myślisz, że osoby może COŚ łączyć. Cokolwiek by to nie było - a ten mężczyzna zdawał się bardzo dobrze Crowa znać. Zresztą zaraz miał usłyszeć tego potwierdzenie. - Mój głos nie leci w radiu, więc chyba mam jakieś szansę bycia pozytywnie odbieranym. - Nie lubił papierosów, nie lubił ich smrodu, ale palił kiedyś - kiedy się poznali u Fontaine. Nikotyna była lepsza od smrodu Nokturnu. Dzisiaj też mu się zdarzało przy sytuacjach na tyle nerwowych, że zajęcie dłoni i zmysłów tym wypalaczem stawało się dobrym pomysłem. Postarał się o delikatny uśmiech dopasowany do tych słów. - Za to mogę zagwarantować, że mój głos połączyłby umiłowaniem do muzyki wielbicieli każdego gatunku. - Było tych kilka rzeczy, których Laurent był niezachwianie pewny. To była jedna z nich. I jednocześnie to było też maksymalne skupianie się z jego strony na rozmowie, by poprowadzić ją w najbardziej satysfakcjonujący sposób. Na przykład - nie odpowiadać bezpośrednio, bo nie był pewien, co powinien powiedzieć i jaka odpowiedź byłaby tu odpowiednia. Przy obcym człowieku z obcego świata. - Być może wystarczą jedynie chęci i pragnienie, żeby druga strona mogła być sobą. - Choć z tymi pragnieniami różnie bywa. - Zazdroszczę Panu. Mimo moich starań i pragnień wyborem Flynna jest zazwyczaj milczenie. - Zupełnie jakby go tu nie było, a był. Och, to było trochę złośliwe z jego strony, choć nie dał tego po sobie poznać. To ten paskudny nastrój. Ta gorycz. Drapało go to ubranie, było mu niewygodnie, musiał tutaj siedzieć i bardzo wysilać swój połamany umysł, a chciał zatopić się w nieistnieniu we własnym, obrzydliwym domu. I dopiero kiedy te odczucia na niego nacisnęły falą to rozpierzchły się na bok, bo uświadomił sobie, że przecież... czy to nie jest możliwość na poznanie tego czarnowłosego psiaka? O ile w ogóle był sens poznawania go. Wsunął dłonie pod stół, żeby znowu zacząć je zaciskać.
- Powiedziałbym, że stara się być najlepszą wersją siebie. - Uniósł na krótką chwilę kąciki ust ku górze. Kiedyś był niemiły, prowokujący, obrażający. Ale ostatnio..? W zasadzie kiedy i czemu się to zmieniło? - Zawsze uważałem to za sekret głębokiej przyjaźni. Nie ważne, ile was dzieli i jakie rosną nieporozumienia, to staracie się je odnaleźć i zmieniacie siebie wzajem na lepsze. - To chyba był szczyt jego sprytu na ten dzień, bo niemal czuł fizyczne kucie w mózg.