22.01.2023, 16:03 ✶
A może wyjaśnienie było o wiele prostsze niż jakaś wyimaginowana krzywda ze strony Patricka? Może Alanna właśnie taka po prostu była – złośliwa ruda jędza, docinająca na każdym możliwym kroku. Bo mogła, bo chciała, bo taką miała naturę. Tyle że jednocześnie na tyle sprawdzała się w pracy, że nie wylatywała jeszcze z niej hukiem… bądź była to kwestia odpowiednich pleców w Ministerstwie.
Może po prostu problem wcale nie leżał w Patricku.
Choć tak po prawdzie, Clare właśnie taką Alannę poznała – cierpką, niechętną wobec niemal każdego, a w przypadku Patricka… och, może nawet przedobrzała, w obawie, iż ktoś mógł się dopatrzyć w jej zachowaniu czegoś alarmującego. Czegoś wskazującego na to, że ona – śmierciożerczyni – brata się z kimś, kto przecież na nich poluje, zwłaszcza że, jak do tej pory, Carrow ze Stewardem wiele wspólnego ze sobą nie mieli.
Toteż obawiała się, że dość nagła zażyłość może wzbudzić podejrzenia – stąd też obierała ścieżkę, po której kroczenie raniło, jednakże była zdecydowana nią podążać. Wszystko, byleby tylko chronić tego, dla którego wróciła zza Zasłony.
Ale Steward o tym wiedzieć nie miał jak.
- Pokażę. – odparła dość rzeczowym tonem – zresztą, jakkolwiek by nie patrzeć, właśnie po to też auror tu był, nie miała więc powodów, by szukać sposobu, jak dociąć mężczyźnie również i na tym polu. Skinęła też głową, akceptując prośbę o wskazanie Marka – Daj mi tylko chwilę, bo rozumiem, że to już wszystko, jeśli o nią chodzi? – spytała, unosząc nieśpiesznie różdżkę. Cóż, nie mogła zostawić Mary tych wspomnień, o czym oboje doskonale wiedzieli. Sama zaś Mary posłała Stewardowi jeszcze w miarę ładny uśmiech.
Gdy tylko uzyskała potwierdzenie, że w istocie to wszystko – wymamrotała pod nosem parę słów, skupiając się na mugolaczce. Albo i nie, jeśli życzeniem Stewarda było jeszcze zostawić ją w spokoju, bo po oględzinach mógł mieć dodatkowe pytania.
- Idziemy – mruknęła pod adresem Patricka, kierując się w stronę domu. Potraktowany dużą ilością magii nie sprawiał wrażenia, że stało się tu cokolwiek niepokojącego, cokolwiek, co wymagało jakiejkolwiek interwencji ze strony czarodziejów. A jednak…
Prowadziła Stewarda w milczeniu, z jednej strony ie widząc potrzeby prowadzenia konwersacji, z drugiej strony – najzwyczajniej w świecie sobie nie ufała. Nie przy Patricku, nie, gdy znajdował się tak blisko, że mogłaby przecież wyciągnąć rękę, dotknąć, przytulić, wyszeptać do ucha, że oto jest, trwa nadal na tym świecie, mimo że w zupełnie innym ciele.
Poruszała się pewnie, doskonale przecież wiedząc, dokąd należy pójść. Do całkiem obszernego salonu, gdzie obecnie jedynym śladem po minionych wydarzeniach były rozrzucone na podłodze szczątki figurki.
- Wydaje mi się, że raczej nie powinno być odłamków w zakamarkach, sprawdzaliśmy – rzuciła, przesuwając się na bok, by Patrick mógł wejść do pomieszczenia. Oparła się plecami o ścianę, splatając ręce na piersi – Ewentualnie jeszcze poszukamy, jeśli uznasz, że to nie wszystko – dodała, bez zbędnego wyzłośliwiania się.
Jakiś cud czy co.
Może po prostu problem wcale nie leżał w Patricku.
Choć tak po prawdzie, Clare właśnie taką Alannę poznała – cierpką, niechętną wobec niemal każdego, a w przypadku Patricka… och, może nawet przedobrzała, w obawie, iż ktoś mógł się dopatrzyć w jej zachowaniu czegoś alarmującego. Czegoś wskazującego na to, że ona – śmierciożerczyni – brata się z kimś, kto przecież na nich poluje, zwłaszcza że, jak do tej pory, Carrow ze Stewardem wiele wspólnego ze sobą nie mieli.
Toteż obawiała się, że dość nagła zażyłość może wzbudzić podejrzenia – stąd też obierała ścieżkę, po której kroczenie raniło, jednakże była zdecydowana nią podążać. Wszystko, byleby tylko chronić tego, dla którego wróciła zza Zasłony.
Ale Steward o tym wiedzieć nie miał jak.
- Pokażę. – odparła dość rzeczowym tonem – zresztą, jakkolwiek by nie patrzeć, właśnie po to też auror tu był, nie miała więc powodów, by szukać sposobu, jak dociąć mężczyźnie również i na tym polu. Skinęła też głową, akceptując prośbę o wskazanie Marka – Daj mi tylko chwilę, bo rozumiem, że to już wszystko, jeśli o nią chodzi? – spytała, unosząc nieśpiesznie różdżkę. Cóż, nie mogła zostawić Mary tych wspomnień, o czym oboje doskonale wiedzieli. Sama zaś Mary posłała Stewardowi jeszcze w miarę ładny uśmiech.
Gdy tylko uzyskała potwierdzenie, że w istocie to wszystko – wymamrotała pod nosem parę słów, skupiając się na mugolaczce. Albo i nie, jeśli życzeniem Stewarda było jeszcze zostawić ją w spokoju, bo po oględzinach mógł mieć dodatkowe pytania.
- Idziemy – mruknęła pod adresem Patricka, kierując się w stronę domu. Potraktowany dużą ilością magii nie sprawiał wrażenia, że stało się tu cokolwiek niepokojącego, cokolwiek, co wymagało jakiejkolwiek interwencji ze strony czarodziejów. A jednak…
Prowadziła Stewarda w milczeniu, z jednej strony ie widząc potrzeby prowadzenia konwersacji, z drugiej strony – najzwyczajniej w świecie sobie nie ufała. Nie przy Patricku, nie, gdy znajdował się tak blisko, że mogłaby przecież wyciągnąć rękę, dotknąć, przytulić, wyszeptać do ucha, że oto jest, trwa nadal na tym świecie, mimo że w zupełnie innym ciele.
Poruszała się pewnie, doskonale przecież wiedząc, dokąd należy pójść. Do całkiem obszernego salonu, gdzie obecnie jedynym śladem po minionych wydarzeniach były rozrzucone na podłodze szczątki figurki.
- Wydaje mi się, że raczej nie powinno być odłamków w zakamarkach, sprawdzaliśmy – rzuciła, przesuwając się na bok, by Patrick mógł wejść do pomieszczenia. Oparła się plecami o ścianę, splatając ręce na piersi – Ewentualnie jeszcze poszukamy, jeśli uznasz, że to nie wszystko – dodała, bez zbędnego wyzłośliwiania się.
Jakiś cud czy co.
2000<