Na język cisnęło mu się Wciąż lepiej, niż ty, ale chyba wolał nie sprawdzać, w którym momencie zostanie wyciągnięta karta "Mamo, bo on mi dokucza!" i kiedy Charlotte będzie miała faktycznie dość tego ich dokuczania sobie, nawet jeśli teraz puszczała to między uszami.
"Propozycję" brata postanowił zignorować, dając mu jasną odpowiedź, że swoje ćwiczenia mógł, ładnie mówią, zostawić sobie albo poćwiczyć na swoich znajomych. Jessie nie miał zamiaru być jego chomikiem doświadczalnym, żeby młody mógł testować swoje umiejętności, gdyby Theo któregoś dnia postanowił faktycznie sprawdzić, czy byłby w stanie transmutować człowieka w zwierzę. Theodore miewał czasami dziwniejsze pomysły, niż jego starszy brat, i Jessie czasami zastanawiał się, skąd właściwie mu się to brało. A potem patrzył na ich mamę i wszystko stawało się jasne.
-Duch? Naprawdę? - westchnął z dezaprobatą. -I jeszcze wściekły. Dlaczego mnie to nie dziwi?
Bo przecież nie mógł to być pojemnik, na przykład, z oparem, przez który czkaliby mydlanymi bańkami, czy coś równie głupiego. Nie, musiał to być duch. Wściekły duch. Wściekły duch, który zmieniał im teraz mieszkanie w lodowisko.
Dlaczego mieli w mieszkaniu pojemnik z duchem? Dlaczego Rita zostawiła go w miejscu, z którego mógł tak łatwo spaść?
Mama miała więc rację - nie mieli szczęścia, że Rity nie było w domu, chociaż mówiąc to, Jessie miał na myśli, że jego bliźniaczka z pewnością byłaby wściekła, gdyby zobaczyła, co stało się z jej pokojem. W sumie Theo też miał trochę racji, ale nie było to coś, co Jasper musiał i chciałby powiedzieć na głos.
-No dobra, w sumie nie mamy takiego szczęścia - mruknął pod nosem, zgadzając się tylko z mamą.
Z bratem nie musiał.
Z kolejnym cichym westchnieniem wrócił do swojego pokoju, żeby otworzyć okno i klatkę, z której Marvin wyleciał po jakichś dwóch sekundach gapienia się na czarodzieja. Zamknął okno za sową - jeżeli Marvin wróci przed nimi, najwyżej poczeka na parapecie - sięgnął po smycz, leżącą na biurku, i podszedł do Benjiego, wciąż drżącego pod swoim kocem.
Charlotte i Theo nie musieli długo czekać, nim Jessie wrócił do nich z Benjim na smyczy, kulącym ogon i niemal szurającym pyskiem po podłodze.
-Przynajmniej byłyby z nas ładne mrożonki - włożył buty i wziął Benjiego na ręce, żeby nie wybiegł na klatkę, kiedy tylko Theo otworzy drzwi. -Idziemy?