Rozchylił wargi, z których mógł snuć opowieść i nucić wierszem. Albo śpiewać to, co właśnie usłyszał. To, co sprawiło, że lekko drgnął i przeniósł wzrok na odtwarzacz, kiedy usłyszał część słów. To ta piosenka. Muzyka stała się tutaj takim tłem, że niemal zapomniał, że leci. To ta piosenka, a on za mało się na niej skupił, za mało uważał. To ta płyta, a on nie poświęcił jej tyle uwagi, ile chciał. Czy teraz już za późno? Zawsze można ponowić utwór, spisać tekst. Spróbować go zapamiętać, ale teraz nie było na to szansy. Opuchnięty mózg, opuchnięte myśli, ciężko było o znalezienie przestrzeni na coś tak... trywialnie ważnego.
- Było mi zbyt smutno. Czułem się zbyt beznadziejnie. Głupio. Naiwnie. - Powinności i ich brak rozpływały się - może to dzięki tej piosence. Nie mówisz drugiej osobie takich rzeczy, szczególnie takiej jak Flynn. Nie mówisz, bo nie chcesz, żeby odczuwali to toksyczne poczucie winy. Nieprawidłowe nałożenie na czyjeś ramiona jakichś oczekiwań. Laurent najbardziej był zły w tym wszystkim na siebie. - Przecież chciałem go wypełnić samymi pozytywnymi odczuciami. - Jeśli kartki papieru mogłyby śpiewać tak, jak jego gardło, jeśli mogłyby dotykać z taką łagodnością, spoglądać z ciepłem, to te kartki właśnie tak oddziaływałyby na Fleamonta. Przynajmniej tak powinny były wyglądać. Tak powinny działać. Taki przekaz powinny dawać.
Nie przemawiały teraz kartki, nie przemawiał on, nie mówiły nawet gesty. Milczał - z dłonią Flynna na swoich wargach. Z przykazaniem zachowania tego milczenia, by świat przestał drżeć w posadach od rytmiki drżących strun. I tego głosu, który niby się nie wahał, a mimo to śpiewający wydawał się cały rozchybotany. Jesteś moim samobójstwem. Hahaha..! Jakże ironicznie to brzmiało w perspektywie ostatniej nocy! Samotności! Ironia tego, że czekał na niego, chciał, żeby przyszedł, ale się nie pojawiał. I w końcu, wczorajszej nocy, nie chciał już niczego. Jedyne, czego pragnął to umrzeć. W ostatniej chwili odkrył, że do umierania wcale mu nieśpieszno.
Nastała po tym cisza aż kąsała w skórę. Oddech Flynna był nawet głośny. To, w jaki sposób teraz spoglądał, mówił... to wszystko było tak samo urocze. Laurent chciał wierzyć, że szczere.
- Dziękuję, Crow... - Delikatnie ułożył palce na jego nadgarstku i odsunął ze swoich ust, kiedy ta cisza się przedłużyła. Nie puścił go jednak. Obrócił się na krześle, żeby usiąść przodem do niego. Nakrył jego dłonie swoimi na własnych udach. - Ostatnio myślałem, że na to nie zasłużyłem. Może nie jestem najlepszym człowiekiem, ale to chyba niesprawiedliwe, wiesz? - Puch z łabędziego brzucha miał ciężar jego aktualnego uśmiechu. - Niestety po tym weselu zobaczyłem, że dokładnie tak to będzie wyglądać. Będę siedzieć sam przy stole, z nowym bukietem kwiatów, licząc na to, że nie będę głupią dziwką do wyruchania. I wiem, wiem... - Wyciągnął dłoń, żeby pogłaskać go po twarzy. - wiem, że chciałbyś... - chciał tutaj posłużyć się właśnie tą poezją, ale zmienił swój ton. - nie chciałbyś, żebym tak o tym myślał. Ale koniec tego będzie taki sam. Zostanę przy tym samym stole. - Ciężko było przewidzieć, skąd była ta zmiana we Flynnie i pomyśleć, że to "tylko" albo "aż" piosenka. Coś się jednak zmieniło - to na pewno. - Prawdę mówiąc jestem już tym wszystkim zmęczony. Na tyle, że wczoraj myślałem, że chcę umrzeć. Dziwne, prawda? Ratowałeś mnie przede mną samym. A ja wykorzystałem tego biednego, pogubionego chłopaka w świecie nieżywych, żeby go wykorzystać do tego, czego sam nie miałem odwagi zrobić.