lato 1972, 11 sierpnia // je te promets le sel au baiser de ma bouche

Ona wciąż grała w jego głowie. Jeżeli nie byłeś uważny, prawdopodobnie nigdy byś tego nie zauważył, ale to był ten sam rytm - wystukała go jego noga, podrygująca nerwowo, zagrały go jego palce przeczesujące splątane na głowie loki. Ta muzyka sprawiła, że czuł dużo i miękł, nie chciała go opuścić i chyba nie był z tego do końca zadowolony, ale trwał w tej pętli i pozwalał jej się pożreć, dając zrzucić na siebie słowa, których ewidentnie nie potrafił udźwignąć.

Ten błysk w jego oczach, rozpalony mugolskim muzykiem, podsycony fizyczną bliskością której zasługą było to, że Crow czuł się obecny... Zgasł. Do chwili tego zgaśnięcia słuchał go, wpatrując się w niego błyszczącymi oczyma, a później bez słowa opuścił głowę w dół. Czarne włosy opadły na dłonie Laurenta i w kuchni zapadła już kompletna cisza, zakłócona jedynie dźwiękami miasta docierającymi zza rozwartej okiennicy i dźwiękiem otwieranych i zamykanych szuflad. Nie byli sami, więc powinien pewnie powstrzymać zalewające go obrzydzenie do samego siebie i to co było jego skutkiem, ale więcej osób nigdy nie działało na niego szczególnie dobrze. Poza tym co niby miałby zrobić? Co się mówiło w takich sytuacjach? Udawanie, że nigdy tego nie usłyszał nie miało żadnego sensu, a już nigdy tego nie odusłyszy. Od dzisiaj będzie musiał żyć ze świadomością, że mimo szczerej chęci nie był dla niego żadnym oparciem ani punktem zaczepienia. Był zrywem desperacji w chwili, kiedy coś w jego głowie powiedziało mu, że chyba chce jeszcze żyć - być może jednym z elementów, które doprowadziły Laurenta do obecnego stanu. Nie potrafił się opamiętać, powstrzymać fali łez spływających mu nagle po policzkach i spadających na blade dłonie, nad którymi się pochylił.

- P-przs-

To śniadanie miało przywrócić go do normalności. Miało sprawić, że będzie w stanie funkcjonować dalej. Rano miało być dobrze. Ale nie było dobrze, a on tracił grunt pod nogami bo niezależnie od tego co o sobie mówił i myślał... Najbardziej na świecie chciał uczynić swoich ukochanych szczęśliwymi.

- P-przsprszam.

Oh jak on nie lubił tego słowa. Może nawet bardziej niż poezji, ale jeszcze nie tak bardzo jak samego siebie. Cokolwiek się tu działo bolało i rozrywało go na dwa kawałki - bo wszechświat najwyraźniej uwielbiał go karać. W to lato w jego życiu pojawiło się dwóch młodszych od niego chłopaków. Dwóch chłopaków pięknych na wszystkie możliwe sposoby, ponad jego zrozumienie i pragnienia. Dwóch chłopaków dających mu otwarcie znać, że... Był idealnym lekiem na to wszystko, co czyniło ich smutnymi i przerażonymi, pchało ich ku granicy własnej wytrzymałości. Dla kogoś komu nowe miłości nadawały sens istnienia posiadanie jednej osoby nie mogącej bez niego istnieć oznaczało spełnienie najskrytszych snów, ale dwójka? Nuklearna katastrofa - serce waliło mu jak opętane kiedy wraz z nutami piosenki Bowiego docierało do niego, że wybranie jednego mogło oznaczać śmierć drugiego. Przetrwałby widzenie go szczęśliwym z kimś innym, chociaż z zazdrości miał ochotę wydrapać sobie oczy, naprawdę. Jakoś by to przecież było. Ale... Miał patrzeć jak on umiera?

- Tak b-ardzo cię przpraszsm - za to, że chociaż on stał obok, to Laurent wciąż czuł się tak cholernie samotny. Przecież nie chciał tego dla żadnego z nich. Gdyby tylko serca działały jak kartka papieru, to by je rozerwał na dwa i oddał im obojgu. To nie było sprawiedliwe, że oni balansowali na ostrzu śmierci, a on przeżywał takie momenty jak cholerny karaluch i trwał...

I trwał...

Jak John opierający się o framugę drzwi sypialni. Milczał. Nie przerywał im. Zamknął te drzwi, żeby jego synowie tego nie słyszeli, tak cicho, jakby wcale go tutaj nie było.