Ach tak? Groźba? Obietnica? Brzmiało jak obietnica. Jak próba przekonania dziecka dorosłego, że pokaże, na co go stać! Jak ciągnięcie zębów psa za nogawkę, żeby udowodnić, że jeszcze raz może pogonić za tym patykiem, chociaż już nie ma siły wstać. Tymczasem przekonywał go morderca, który sypiał z nożem pod poduszką. To powinno zabrzmieć inaczej. Groźniej. Dostojniej? Dokładnie tego, czego by się nie spodziewał, ale nie dlatego, że wątpił w pozę Flynna. Nawet jeśli miał we wnętrzu pole do manewru ostrzegające przed tym, że na kolana brał go dziki zwierz, to nie sądził, żeby ten mężczyzna chciał tę swoją stronę kierować do niego. Laurent już dawno odkrył, że władza nad mężczyzną nie brała się z siły fizycznej, z siły charakteru, z zastraszania i słabych punktów, czy z handlu i perswazji. Ona brała się z wiedzy o tym, czego ten mężczyzna pragnął. Większość z nich myślała penisami - żadne to było odkrycie. Przeżywali, który ma większego, mniejszego, a ile ten z tamtym zaliczyli. Kobiet - no przecież, że kobiet. Kiedyś nawet rak był winą gejostwa, a nadmiar cukru sprawia, że dzieci się pedalą. Żadne odkrycie społeczne. Nie zmieniało to jednak faktu, że pragnieniami można było ich wodzić za nos. Nie mówić to, co mają, a szeptać rzeczy tak, by uwierzyli, że to ich własny pomysł. Ta nauka na błędach i sukcesach była bardzo problematyczna w tym przypadku, ale wystarczała mu do pewności, że Flynn za bardzo go chciał, żeby mówić o krzywdach fizycznych. Nie sprawiało to jednak, że miałby opory przed... zrobieniem takiej rzeczy, jak Dante. Czy to do niego pasowało? Nie wiedział. Za mało o nim wiedział.
I ta prawda wpływała na miłość. Mającej wiele wyrazów, a Laurent poświęcał jej swoje życie. Żył nią i oddychał, bo pragnął być miłowany, pragnął budzić trel serc do zakochania i być w końcu - miłowany. Na różne sposoby. Na wszystkie sposoby. Dopiero wtedy żył, kiedy lśnił, a lśnił, kiedy nie pozwalano mu gasnąć. Tego blasku, niestety, nie potrafiła odnowić miłość rodzinna. Nie zmieniało to tego, że nie chciał nikogo krzywdzić - sam chciał być uskrzydleniem. Boską wstęgą, którą można się zachwycić, aniołem ze skrzydłami, który obdarowywał piórami. Przewidywał dla siebie właśnie taki stan, do jakiego dotarł dziś. W tym braku chęci zranienia powiedzenie "nie kocham cię" było o wiele bardziej uczciwe niż zwodzenie. Przy Flynnie czekał na ciąg dalszy. Był gotów mu powiedzieć, że teraz musi z tym żyć - i zrobi z tym, co chce. Te słowa nie niosły ze sobą wielkiej deklaracji miłości - nie, to było nadal rozróżnienie. To było zakochanie, które sprawiało, że chcesz tą osobę poznać. Chcesz z nią spędzić czas. Chcesz jej poświęcić swoją energię. Ale Laurent na ten moment nie był gotów inwestować w tą relację czegokolwiek więcej... i ten moment potrafił łatwo się zmienić, kiedy padły następne słowa.
Domyślił się.
Wpatrywał się w niego - Szaleńca - aż chyba naprawdę skończył mówić. Może. Ale nawet wtedy Laurent niczego nie powiedział. Poprawił się, żeby do niego przylgnąć. To zabawne, jak działał ludzki umysł - że nawet czyjś pot może wcale nie śmierdzieć, jeśli wystarczająco tej osoby pragnąłeś. To, co dla jednych może być smrodem, dla ciebie mogło ledwo nie pachnieć najlepiej, albo wręcz - mogło ci się to podobać. I tak, dokładnie o tym pomyślał Laurent, kiedy oparł na jego obojczyku głowę, wsłuchując się w ulubioną muzykę, bardziej ukochaną niż szum morza. Bicie serca. O tym, że Flynn powinien naprawdę teraz śmierdzieć. A ledwo kiepsko pachniało jego ubranie.
Myślał też o tym, że powinien się bardziej bać, a przestał się bać w ogóle. Że powinien wariować od braku kontroli nad sytuacją, a wcale nie czuł się bez kontroli, kiedy Flynn w końcu tutaj usiadł i przestał krzyczeć i biegać. Kiedy do niego mówił. Powinien. Bo w końcu... nie znał Flynna Bella, tak?
- Przykro mi. Że cię skrzywdził. - Odezwał się dopiero po długiej chwili przemowy wiatru wśród zielonych łąk. - I dziękuję.