21.11.2024, 19:20 ✶
Jonathan niemrawo przyjął szklankę od przyjaciela, tylko po to, aby na chwilę zapatrzyć się w bursztynową toń (a gdzie lód?) I odstawić kieliszek na pobliski stolik. Od czasu listu miał opór, przed piciem, za każdym razem, gdy sięgał po napój, który chociaż na chwilę mógłby zamroczyć jego zmartwienia, obawiając się, że trunki wyłączą mu myślenie w momencie, gdy będzie ono jednak potrzebne.
Powoli pokręcił głową, czując jak dłoń Shafiqa dotyka spiętych stresem węzłów na jego plecach.
– Nie... – mruknął, rozważając przez chwilę, czy nie dodać Ale tobie coś zrobił, bo incydent w teatrze musiał być winą Jeana. Po prostu musiał. Anthony zapewne znowu oskarżyłby go jednak o paranoję, więc wspomni o tym po prostu nieco później. – Dzieciaki trafiły do domu, upewniłem się, Morpheus się przeciążył, ale nic nie powinno mu być. Jeśli zaś chodzi o moją krzywdę, to poza tym, że ubraliśmy się kolorystycznie identycznie, to nic się nie wydarzyło. – I jeszcze te przeklęte szaty! Naprawdę. Nawet moda była tej nocy jego wrogiem, spiskując haniebnie z jego wampirzym kochankiem, jakby chciała przyczynić się do jego zguby.
– A bankiet... – No tak. Bankiet miał trwać dłużej. Bankiet nie trwał dłużej, bo stało się to co się stało, a on zamiast przejmować się tą sytuacją, co było jego powinnością, jako członka Zakonu Feniksa, przejmował się byłym kochankiem. Może zobaczyłby wcześniej jakieś znaki, że coś się działo, gdyby nie to? Czując rosnąca złośc na siebie i Jeana, chwycił szybko szklankę i upił dużego łyka trunku, pozwalając aby palący napój, wypalił z niego wszystkie emocje. Nie wypalił, ale warto było spróbować. – Nie, to nie on. W przeciwieństwie do teatru nie zakładam, że to był on. Ktoś... Doszło do ataku na Raphaelę Avery. Najpierw wyłączono barierę ochronną, a potem zorientowaliśmy się, że ją zaatakowano, gdy była w namiocie. – Westchnął ciężko, opróżnił kolejną znaczną część szklanki, a potem nieco za mocno odstawił kryształ na drewno. – Niestety dużo szczegółów nie znam. Może gdyby nie on... Chyba, że to było celowe działanie, aby... Nie. Nie był w to zamieszany. Rozumiesz, że powiedział mi potem abym na siebie uważał? Chyba się martwił. On! Merlinie, Anthony nie masz pojęcia, jak bardzo chciałbym, aby tego nie powiedział. I abym nie podejrzał jego nici.
Powoli pokręcił głową, czując jak dłoń Shafiqa dotyka spiętych stresem węzłów na jego plecach.
– Nie... – mruknął, rozważając przez chwilę, czy nie dodać Ale tobie coś zrobił, bo incydent w teatrze musiał być winą Jeana. Po prostu musiał. Anthony zapewne znowu oskarżyłby go jednak o paranoję, więc wspomni o tym po prostu nieco później. – Dzieciaki trafiły do domu, upewniłem się, Morpheus się przeciążył, ale nic nie powinno mu być. Jeśli zaś chodzi o moją krzywdę, to poza tym, że ubraliśmy się kolorystycznie identycznie, to nic się nie wydarzyło. – I jeszcze te przeklęte szaty! Naprawdę. Nawet moda była tej nocy jego wrogiem, spiskując haniebnie z jego wampirzym kochankiem, jakby chciała przyczynić się do jego zguby.
– A bankiet... – No tak. Bankiet miał trwać dłużej. Bankiet nie trwał dłużej, bo stało się to co się stało, a on zamiast przejmować się tą sytuacją, co było jego powinnością, jako członka Zakonu Feniksa, przejmował się byłym kochankiem. Może zobaczyłby wcześniej jakieś znaki, że coś się działo, gdyby nie to? Czując rosnąca złośc na siebie i Jeana, chwycił szybko szklankę i upił dużego łyka trunku, pozwalając aby palący napój, wypalił z niego wszystkie emocje. Nie wypalił, ale warto było spróbować. – Nie, to nie on. W przeciwieństwie do teatru nie zakładam, że to był on. Ktoś... Doszło do ataku na Raphaelę Avery. Najpierw wyłączono barierę ochronną, a potem zorientowaliśmy się, że ją zaatakowano, gdy była w namiocie. – Westchnął ciężko, opróżnił kolejną znaczną część szklanki, a potem nieco za mocno odstawił kryształ na drewno. – Niestety dużo szczegółów nie znam. Może gdyby nie on... Chyba, że to było celowe działanie, aby... Nie. Nie był w to zamieszany. Rozumiesz, że powiedział mi potem abym na siebie uważał? Chyba się martwił. On! Merlinie, Anthony nie masz pojęcia, jak bardzo chciałbym, aby tego nie powiedział. I abym nie podejrzał jego nici.