21.11.2024, 21:45 ✶
Crow nie radził sobie z ukrywaniem emocji - to nie był żaden sekret, że jego impulsywność zawsze wygrywała, gniew i pożądanie mówiły głośniej niż cokolwiek innego kierującego jego poczynaniami. Ale Crow najwyraźniej potrafił również grać. Wszedł w rolę. Zmieniła się jego mimika, jego ruchy. Bawił się tą chwilą, którą stworzył i robił to dobrze, z determinacją nawet większą niż kiedy tańczył na scenie. Na Laurenta wyraźnie to zadziałało, brnął w to więc dalej, pokazując tę część siebie, która pokazywała ładnie, dlaczego w ogóle osoby o tak silnych wpływach i możliwościach decydowały się na wpuszczenie go do swojego życia. Kokieteryjna energia, którą emanował, była silna. Szczególnie kiedy zdążył zauroczyć kogoś jako smutny i wredny chłopiec ze Ścieżek, a później pokazywał, jak mogłoby wyglądać życie, gdyby dać mu powody do starania się o czyjeś względy.
Czasami brązowe oczy nie potrzebowały skąpania ich w promieniach letniego słońca, aby błyszczały ciepłym blaskiem miodowych iskier - czasami wystarczyło zbliżyć się do kogoś twarzą tak blisko, jak Crow zbliżył się właśnie do Laurenta. I w tym momencie na kilka sekund ta maska pękła - uśmiechnął się troszkę inaczej niż powinien, zamiast czystej niewinności potencjalnej pracownicy New Forest na jego twarzy było widać rozbawienie, w bardzo pozytywnym tego sensie - rozbawienie pozbawione drwiny. Po prostu przyjemność, która poruszała twoim sercem tak mocno, że echo tych emocji unosiło w górę nawet najbardziej oporne kąciki ust. Laurent był dla niego jak czysta pierzyna. Dla innych osób to, co zostało tutaj napisane, mogło mieć inne znaczenie, ale dla niego - to był jeden z lepszych komplementów, jakie człowiek mógł usłyszeć z jego ust (lub raczej nie usłyszeć ich wcale - nie zamierzał się tym przecież dzielić). Crow żyjący sam żył w barłogu i twierdził, że ten barłóg był jego strefą komfortu, ale kto kiedykolwiek o niego zadbał... wiedział, że nigdy nie zasypiał tak szybko i spokojnie jak wtedy, kiedy przebrało mu się pościel i wyklepało zgniecioną poduszkę. Nigdy by się do tego nie przyznał, ale lubił tę zmianę, miękkość, czystość, zapach proszku do prania i chłód pościeli - nigdy by o to nie poprosił i nie robił tego sam niezmuszony koniecznością, ale kiedy to dostał...
Czuł się dobrze.
Dlatego się uśmiechał.
Ale ten uśmiech szybko pobladł i ustąpił zaczepności. Mężczyzna nie zamierzał go puszczać, do tego przysunął się bardzo blisko i delikatnie, nienachalnie ciągnął Laurenta w kierunku drzwi tarasowych. Słysząc pytanie o śnienie, zjechał jedną z rąk w dół i uszczypnął go delikatnie w bok, skradając jeszcze jeden pocałunek. Dłoń zalazłszy się na dole tam już pozostała - wsunęła się blondynowi pod ubranie i przejeżdżała palcami po skórze, starając się nie podnosić materiału do góry. Po coś się przecież przykrył tyloma warstwami...? Nawet jeżeli akrobata nieszczególnie to rozumiał.
- Panie prezesie - nie było w tym kąśliwości, wręcz przeciwnie - podniecenie - niech pan mi tego nie robi, nie chce pan nawet usłyszeć, co potrafię? Nie dostał pan moich referencji z poprzednich miejsc pracy? Niezwykle angażuję się w powierzone mi zadania. - Co prawda nie zawsze wykonywał je dokładnie tak, jak szefostwo tego chciało, ale co za różnica, skoro efekt dla nich był ten sam? Czasami nawet lepszy, bo nie zostawiał za sobą przewidzianego w rozpisce śladu krwi. - Byłbym świetnym nabytkiem dla pańskiego biznesu. Wiedział pan, że to, czym się zajmuję, ma wiele wspólnego ze zwierzętami? - Mówił coraz ciszej, ale tym razem celowo. To była modulacja głosu zestawiona z tym, że kiedy jedna z rąk wciąż oplatała jego szyję, druga kończyła swoją wędrówkę po plecach i zmierzała w kierunku krocza. Dawał mu czas na zwątpienie, na powiedzenie nie. Ale dawał mu też czas na wyobrażenie sobie tego, co mogło być dalej. Wyobraźnia była tu przecież jednym z największych pomocników - potrafiła uzależnić człowieka nawet bardziej niż to, co potrafił sam wymyślić. Uakatywniała się w takich chwilach jak te, ale również kiedy leżałeś sam w pustym łóżku i zastanawiałeś się nad tym, co może nadejść jutro.
Tym, czego chciał... było to, aby Laurent myślał o nim - tym co miało nadejść był Crow. Z kolejnym idiotycznym pomysłem, przez który wszystko w umyśle jego kochanka nawet nie tyle, że drżało - to zjeżdżało z torów w przepaść pozbawione hamulców. Na dnie tej przepaści czekał on.
Czasami brązowe oczy nie potrzebowały skąpania ich w promieniach letniego słońca, aby błyszczały ciepłym blaskiem miodowych iskier - czasami wystarczyło zbliżyć się do kogoś twarzą tak blisko, jak Crow zbliżył się właśnie do Laurenta. I w tym momencie na kilka sekund ta maska pękła - uśmiechnął się troszkę inaczej niż powinien, zamiast czystej niewinności potencjalnej pracownicy New Forest na jego twarzy było widać rozbawienie, w bardzo pozytywnym tego sensie - rozbawienie pozbawione drwiny. Po prostu przyjemność, która poruszała twoim sercem tak mocno, że echo tych emocji unosiło w górę nawet najbardziej oporne kąciki ust. Laurent był dla niego jak czysta pierzyna. Dla innych osób to, co zostało tutaj napisane, mogło mieć inne znaczenie, ale dla niego - to był jeden z lepszych komplementów, jakie człowiek mógł usłyszeć z jego ust (lub raczej nie usłyszeć ich wcale - nie zamierzał się tym przecież dzielić). Crow żyjący sam żył w barłogu i twierdził, że ten barłóg był jego strefą komfortu, ale kto kiedykolwiek o niego zadbał... wiedział, że nigdy nie zasypiał tak szybko i spokojnie jak wtedy, kiedy przebrało mu się pościel i wyklepało zgniecioną poduszkę. Nigdy by się do tego nie przyznał, ale lubił tę zmianę, miękkość, czystość, zapach proszku do prania i chłód pościeli - nigdy by o to nie poprosił i nie robił tego sam niezmuszony koniecznością, ale kiedy to dostał...
Czuł się dobrze.
Dlatego się uśmiechał.
Ale ten uśmiech szybko pobladł i ustąpił zaczepności. Mężczyzna nie zamierzał go puszczać, do tego przysunął się bardzo blisko i delikatnie, nienachalnie ciągnął Laurenta w kierunku drzwi tarasowych. Słysząc pytanie o śnienie, zjechał jedną z rąk w dół i uszczypnął go delikatnie w bok, skradając jeszcze jeden pocałunek. Dłoń zalazłszy się na dole tam już pozostała - wsunęła się blondynowi pod ubranie i przejeżdżała palcami po skórze, starając się nie podnosić materiału do góry. Po coś się przecież przykrył tyloma warstwami...? Nawet jeżeli akrobata nieszczególnie to rozumiał.
- Panie prezesie - nie było w tym kąśliwości, wręcz przeciwnie - podniecenie - niech pan mi tego nie robi, nie chce pan nawet usłyszeć, co potrafię? Nie dostał pan moich referencji z poprzednich miejsc pracy? Niezwykle angażuję się w powierzone mi zadania. - Co prawda nie zawsze wykonywał je dokładnie tak, jak szefostwo tego chciało, ale co za różnica, skoro efekt dla nich był ten sam? Czasami nawet lepszy, bo nie zostawiał za sobą przewidzianego w rozpisce śladu krwi. - Byłbym świetnym nabytkiem dla pańskiego biznesu. Wiedział pan, że to, czym się zajmuję, ma wiele wspólnego ze zwierzętami? - Mówił coraz ciszej, ale tym razem celowo. To była modulacja głosu zestawiona z tym, że kiedy jedna z rąk wciąż oplatała jego szyję, druga kończyła swoją wędrówkę po plecach i zmierzała w kierunku krocza. Dawał mu czas na zwątpienie, na powiedzenie nie. Ale dawał mu też czas na wyobrażenie sobie tego, co mogło być dalej. Wyobraźnia była tu przecież jednym z największych pomocników - potrafiła uzależnić człowieka nawet bardziej niż to, co potrafił sam wymyślić. Uakatywniała się w takich chwilach jak te, ale również kiedy leżałeś sam w pustym łóżku i zastanawiałeś się nad tym, co może nadejść jutro.
Tym, czego chciał... było to, aby Laurent myślał o nim - tym co miało nadejść był Crow. Z kolejnym idiotycznym pomysłem, przez który wszystko w umyśle jego kochanka nawet nie tyle, że drżało - to zjeżdżało z torów w przepaść pozbawione hamulców. Na dnie tej przepaści czekał on.
Oh darling, it's so sweet
you think you know how crazy I am.
My mind is a hall of mirrors.
you think you know how crazy I am.
My mind is a hall of mirrors.