Mimo tego, że się oddalił, nadal czuł jego dotyk na swoim ciele, kiedy luzował do końca krawat koszuli. Na biodrze, na pachwinie. Jakby te palce miały się zaraz zacisnąć z siłą, na którą mógłby poradzić nic. Jak to dobrze, że to nic w ujęciu męskich ramion Wrony nie przerażały go nic a nic. Usiadłbyś więc tu na krześle, przy stole, plecami do niego, wystarczyło słuchać tego tonu. Tych słów. Zamknąłbyś oczy i nawet nie byłby potrzebny dotyk. Smutne, jak niewielu ludzi zdawało sobie sprawę z tego, że czasem żaden dotyk nie jest potrzebny. Że można dojść na szczyt nie całując ciała - wystarczy odpowiednio ucałować umysł. A może wiedziały to tylko odpowiednio zainteresowane tematem prostytutki? Nie pamiętał już nawet, kto szepnął mu na słówko parę tajemnic na ten temat, ale już kilka dni temu wiedział, że jeśli komuś miałby sprawić tą przyjemność to będzie to Flynn. Z jednej strony ktoś powiedziałby - żadne wyzwanie. Z drugiej strony mówiliśmy o człowieku, dla którego dotyk był wszystkim. Bodźce zapachowe, wizualne, słuchowe - wszystko wydawało się niknąć przy jego gorącej potrzebie dotykania i bycia dotykanym. Wchodził ten mały margines błędu - Crow w końcu bardzo lubił zaskakiwać... Właśnie dlatego, że lubił, bardzo chciałeś przekonać się, gdzie leżała prawda. Dziś mogła rozłożyć się na deskach tarasu. Jutro już przeniesie się na plażę. Baź pewny niepewnego.
- Oszustwa podatkowe są bardzo złe... - Zaintonował to niewinnym tonem osoby, która obawia się, że zaraz przyjdą po nią "dobrzy" panowie i będą chcieli ją postawić przed sądem sprawiedliwości. Więc nie dodawał tych obaw słowem. Flynn był mistrzem dopowiadania sobie rzeczy i próbował się nauczyć eliminować ze swojej mowy. Było to szalenie trudne, kiedy miało się manierę operowania na dopowiedzeniach, bo to one najlepiej manipulowały ludźmi. Lecz tutaj? Tutaj hulaj dusza - niech umysł tworzy najlepsze z baśni i fantazji tej chwili. Oparł jedną dłoń na biodrze i obrócił się samym tułowiem, żeby spojrzeć na Flynna. Żeby spojrzeć na niego wzrokiem bardzo dalekim od niewinności, która wybrzmiała przed momentem w jego głosie. Całkowicie aktorsko, chociaż nie był wcale mistrzem sceny. - Proszę się nie martwić. Dobrze radzę sobie z przeprowadzaniem delikatnych i niewinnych pracowników przez proces rekrutacji. - To było na tyle uroczo-zabawne, że uniósł kąciki ust w górę. Bawiła go zamiana ról. Z bardzo prostego powodu - ludzie nie tego od niego wymagali. W końcu całkowicie przeciwnie - chcieli, żeby był tym niewinnym chłopczykiem, bo głód dziewictwa był zadziwiająco przerażającym schorzeniem mężczyzn. Wrócił do poprzedniej pozycji - do stania plecami do Flynna. Bo to obrócenie się było bardzo niewygodne, choć wtedy najlepiej się prezentowało siebie samego - zdawał sobie z tego sprawę. Ale wrócił do grania na strunach wyobraźni Flynna. Sięgnął palcami do kołnierzyka, powoli ułożył go niżej, przesunął kilka kosmyków włosów, żeby odsłonić szyję... Hmmm, która część ciała działa na niego najlepiej... Nie wiedział. A to była kolejna rzecz, jakiej chciał się dowiedzieć. - Zabawki, drogi Panie. - Odpowiedział spokojnie, przesuwając palce do guzika koszuli. Odpiął go baardzo powoli. - Dotykanej, pieszczonej, ściskanej i ugniatanej. - Znów poprawił kołnierzyk, który teraz przesunął się jeszcze niżej. I z powrotem powędrował do guzika. Odpiął guzik numer 2. - Oooch, na takie przyjemności trzeba najpierw zasłużyć. Więc tak. Może być Pan zazdrosny. - Obrócił się, kiedy usłyszał kroki, a potem huknięcie - na szczęście tylko kolan o ziemię. Chwila zaskoczenia - bo w zasadzie to obawiał się, że coś się Flynnowi stało. Aż przeszły go dreszcze. Spróbował nabrać spokojniejszego tchu w płuca.
- Mówi Pan, że się nie kruszy... - Ruszył wolnym krokiem w jego stronę, odpinając kolejne guziki koszuli. - Może nie był Pan dotąd w odpowiednich dłoniach, by się pokruszyć. Lub... rozpłynąć. - Podszedł do Flynna i obszedł go tak, żeby stanąć za jego plecami. Oczywiście, że Flynn rozpłynął się nie raz - przynajmniej Laurent nie wierzył, że mogłoby być inaczej. Ułożył jedną dłoń na jego głowie tak, by zachęcić go do jej nie odwracania. Przytrzymać ją. - Najlepiej wezmę. Na jazdę próbną... - Szelest materiału zdradził zdjęcie krawatu, który zaraz założył na oczy Flynna. Zawiązał. Wcale nie szybko, nienachalnie - wystarczył ruch, żeby to przerwać, jeden sygnał "stop". Jeśli jednak taki się nie pojawił, to Laurent pochylił się do niego i oparł dłonie na barkach, by zjechać niżej. Żeby ująć jego dłonie i naprowadzić je na jego własne uda. Siłą rzeczy - przylegał teraz do jego pleców. - ... Crow. - Szepnął zaklęcie na jego uszko.