- Eeej... - To miało zabrzmieć zdecydowanie bardziej... miało być napełnione większym oburzeniem, protestem. Tymczasem stało się najbardziej delikatniutkim i ciepłym "ej" na tym świecie. Cichym i spokojnym. Ukojonym - dokładnie w ten sam sposób, w jaki on czuł się ukojony. Nie był w stanie odnaleźć sobie jakiegokolwiek płomyka, żeby wyrzucać wycieranie się jego koszulą. Tym bardziej, kiedy zaraz został przyciągnięty i mógł przylgnąć do niego tak, jakby sam został zamieniony w pierzynkę dla Flynna. - Jak miło i ciepło... - Czasami nie trzeba widzieć czyjejś twarzy, żeby słyszeć jego uśmiech. Zaśmiał się cicho czując pocałunki na szyi i jeszcze się nadstawił. Teraz tutaj. I jeszcze tu...
- Chciałbyś, żebym tak do ciebie mówił? - Nie był pewien, czy by potrafił. Musiałby spoglądać na niego dokładnie tak samo, jak spoglądał na tamtego mężczyznę - nie jak na człowieka, wobec którego odczuwasz empatię, a jak na człowieka, który ma się dopasować do twoich potrzeb i zostawić cię potem w spokoju. Możecie zjeść kolację, wymienić się uprzejmościami, ale szczególnie w ostatnich miesiącach stawało się to dla niego coraz bardziej żmudne i wyczerpujące. Nie potrafił znaleźć do tego równoważni. Chyba... w zasadzie tak spoglądał przecież na Flynna kiedyś. Dawno temu, kiedy spotkali się u Fontaine. Bo na nią też tak patrzył. Różnica była taka, że tam jego robotą było kusić i zabawiać, żeby dostać to, co chciał. - Bardzo mocno oddzielam pracę od wszystkiego, co poza nią. - Jak bardzo musiał to wyjaśniać? Czy Flynn potrafił sobie wyobrazić ilość oczekiwań, kiedy stawał przed innym człowiekiem, który widział go jako być-może-dziedzica-Prewett? Osobę, która widziała go jako jedynego syna Edwarda Prewetta, młodą, ambitną osobę, "człowieka sukcesu", cokolwiek miałoby to znaczyć. A dla Flynna był... po prostu Laurentem? Aż Laurentem? - Wyjątkowy czuję się przy tobie. - Wyjątkowość padała tam, gdzie coś odbiegało od norm. Dla Flynna z całą pewnością świadectwa tamtej rozmowy było wyjątkowe, chociaż jej przedsmak widział już na Lammas. Dla Laurenta wyjątkowe było chociażby to, że pierwszy raz miał w myślach, że się wstydził tego, co dzieje się w sypialni. To nie był "po prostu seks". Nawet jeśli tego nie rozumiał dosadnie. - Uznam to za komplement. Pozwalam sobie tylko przy tobie. - Bo tylko przy nim miało to takie wyzwalające brzmienie i znaczenie. Czyli znaczyło... nic. Było ledwo smakiem. I te wszystkie złe doświadczenia zamieniały się w sięganie pamięcią do tych wszystkich rzeczy, które widział, albo których doświadczył bezpośrednio, w Rose Noire i przywodziły ciekawość, jak czułby się z tym teraz. Z Crowem. Z Flynnem. - Mam ci się pokazać? Hmm... całe szczęście... mam tyle fatałszków do ubrania, w których nie pokazałem się jeszcze nikomu. - Bo to wynosiło ten poziom zboczenia, na który większość ludzi zdecydowanie nie była gotowa, albo on nie był gotów na to, co mogliby o nim pomyśleć. W zasadzie tylko Victorria znała skłonności Laurenta to ubierania dziwnych rzeczy - z zachwytem sukienkami włącznie. - Rano przychodzi moja kuzynka, żeby za twoją mądrą radą zamontować zabezpieczenie na moje drzwi. Więc jeśli nie chcesz jej poznać sugeruję znalezienie sobie jakiegoś zajęcia. - I nie miał przez to na myśli, że by go nie przedstawił. W żadnym wypadku. - Z chęcią cię przedstawię, rzecz jasna, jeśli tylko masz ochotę. - Bo nie widział żadnych przeciwskazań do tego.
- Statek utonął. - Powiedział to takim tonem, jakby mówił, że aaach, mam ochotę właśnie na herbatę. Wpatrzony we Flynna, z tym palcem na ustach... i kiedy sobie uzmysłowił, że powiedział to w tym ciągle rozanielonym i spokojnym tonie to prychnął śmiechem. Już od jakiegoś czasu widział, że coś dziwnego się działo z jego umysłem, ale to już chyba było przekroczenie nad kryzysem. Bardzo mocny stopień wyparcia, żeby w ogóle żyć. Nie było mu z tym źle. Wszystko było mniej... męczące. - Przepraszam. Nie powinienem się śmiać... - Powiedział jeszcze przez śmiech. - To wcale nie było śmieszne. Było straszne. - Co nadal wcale nie brzmiało w jego głosie.
- Chciałbym przyjść pooglądać. Lubię oglądać jak tańczysz. Wyglądasz pięknie. - O ile akrobacje w cyrku też można nazwać tańcem, ale Laurent zupełnie się na tym nie znał. Pierwszy raz w życiu był w cyrku tamtego dnia z Elaine, a większa część występu i tak zmroziła go strachem przez wspomnienia. Kiedy jednak usłyszał następne słowa to nieco się uniósł, żeby spojrzeć na jego twarz. Szukał tam smutku. Może nawet czegoś więcej niż smutku. Ale jakoś... Flynn wcale nie wydawał się zrozpaczony. Trwała chwila ciszy, zanim się odezwał: - Jego strata. - Brakowało tylko wzruszenia ramion, ale to się nie pojawiło. Podciągnął się kawałek wyżej, żeby musnąć jego wargi swoimi. - Obawiam się, że już żadna wyryta linia cię w takim razie przede mną nie uratuje. - Powiedział to całkiem poważnie, ale zaraz się łagodnie uśmiechnął, przeczesując palcami jego włosy. - Przykro mi tylko, że cię zranił. Możesz mi o tym opowiedzieć. Bardzo chciałbym cię poznać. Wysłuchać. Ale nie musisz, jeśli nie czujesz się z tym komfortowo. Nie zrobisz mi tym zawodu. - Miał wrażenie, że musiał takie rzeczy tłumaczyć Flynnowi, jakoś zrobił to instynktownie.