Przerywanie Flynnowi nie wchodziło w grę. Człowiekowi łatwo sobie rzeczy dopowiedzieć - dobrze to wiemy. Łatwo to przychodziło Flynnowi, ale Laurentowi też. Jak poczucie winy. Jak wmawianie sobie, że jest się niewystarczająco dobrym. Jak starania, które nie miały żadnego odbicia w rzeczywistości. Dlaczego? Perła w koronie królów. Jedno pytanie, które wyrażało tyle wątpliwości. Nieporozumień. Niesprawiedliwości. Świat był łatwiejszy dla tych, którzy nie generowali nieporozumień, ale czy to w ogóle było możliwe? Łatwiejszy dla osób, które posiadły cud (dar!) przekazania w pigułce wszystkiego, co chciały. Był świadom tego, że jego słowa były dosadne - przywykł do bezdusznej dosadności tylko w pracy. Nie lubił jej stosować wobec bliskich, bo przecież angielski był takim pięknym językiem - było w nich tyle słów do opisania rzeczy, myśli, emocji. Nie używał ich, żeby wtrącić się w te urywane słowa - kolejne - które płynęły z ust.
Przyniosłem pierścionek, żebyś mówił, że użyłbym tego noża... Czy to w ogóle był ciąg jednej myśli? Czy dwie osobne? Razem nie brzmiały zbyt dobrze i chociaż nie wzbudzały strachu to jednak stawiały umysł w jakiś stan gotowości. Małe wykrzyknienie - uważaj, co może zostać powiedziane, albo zrobione. Chciał w sobie odnaleźć więcej energii, żeby naprawdę mówić o walce i szarpaninie, ale jej po prostu nie miał.
Z zaskoczeniem objął jego szyję, a drugą złapał koc, który pociągnął za sobą i dał się podnieść - i posadzić na łóżko. Sam podciągnął swoje spodnie, zapiął je, chociaż i tak musiał iść się umyć. Zamiast wstać, ruszyć do łazienki - poczekał. Spojrzał na Flynna, który czegoś szukał. Pierścionka? Tego, który kazał mu zabrać i nie zwracać go? Który zagroził, że jak przyniesie, to wyrzuci go do morza? I tak by zrobił - ale pierścionek się nigdzie nie pojawił. Próby przewidzenia, co tym razem Wrona wymyśliła mijało się z celem, mimo to ciekawość łatwo było zbudować. Podbudowana wątpliwościami i zwątpieniem bardzo skutecznie potrafiła zachęcić, żeby jednak wstać i zobaczyć, co ten Edge tym razem wyprawia. Siedział dalej. Stukot pazurów Dumy przerwał szelest materiału i grzechot różnych pierdół, które mężczyzna chował po kieszeniach. Jarczuk minął czarnowłosego i wszedł do sypialni, żeby wyłożyć się obok łóżka i prosząco ułożyć łeb na materacu tuż obok uda Laurenta. Uśmiechnął się lekko. Doprawdy... czym niby twoje spojrzenie różni się od spojrzenia tego mężczyzny. Wyciągnął do niego dłoń, ale wzrok powędrował szybko z powrotem do Edga.
Dopiero teraz odkrył, że Flynn nauczył go czegoś zupełnie nowego. Milczenia. Długiego i swobodnego milczenia.