Geraldine dosyć emocjonalnie podchodziła do takich spraw. Miała problem, aby panować nad swoim temperamentem, szczególnie, gdy dotyczyło to jej bliskich, a nie ma co ukrywać, że Theseus był jedną z bliższych jej osób. Wcale nie tak łatwo było do niej dotrzeć, kiedy widziała jedynie swoje racje.
- Chyba nie ma lepszych od nich. - Skomentowała jeszcze wybór twórcy różdżek. Popularność Ollivanderów nie wzięła się znikąd, od lat tworzyli najlepsze różdżki na rynku i wiedział to chyba każdy sznujący się czarodziej.
Denerwowała się, kiedy ktoś próbował dyrygować jej życiem. Nie znosiła narzucania czegokolwiek, często buntowała się po prostu, żeby się buntować, żeby pokazać, że ma swoje zdanie, nie znosiła się podporządkowywać. W ogóle jakim prawem przeszło mu przez myśli to, że mógłby wymagać od niej tego, że przestanie się z kimś przyjaźnić.
Gerry się zezłościła, wstała dosyć gwałtownie z ławki, na której chwilę wcześniej usiadła. Nie mogła usiedzieć w miejscu, wolała stanąć, zaczęła spacerować przed ławką, żeby rozejść to całe zdenerwowanie. Wyciągnęła papierosa i go odpaliła, zaciągnęła się dymem. Nie sądziła, że tak szybko przyjdzie bratu wyprowadzić ją z równowagi.
- Nie jestem głupia Theon, ale nie zamierzam chować głowy w piach, udawać kogoś kim nie jestem. - Brat chyba nie potrafił zrozumieć takiego podejścia. To on z ich dwójki zazwyczaj musiał się dostosowywać, robił to, czego wymagał od niego ojciec bez najmniejszego zająknięcia, zastanawiała się czasami, dlaczego się aż tak bardzo podporządkowuje, czy jest aż taki miałki, że nie ma swojego zdania? Kto go tam wiedział.
- Widzę, ale nie chcę zostawiać przyjaciół w potrzebie, nie wyobrażam sobie, że mogłabym tak postąpić. - Czy oni zachowali by się podobnie? Gerry wierzyła, że tak, że gdyby mieli wybór, to nie zostawiliby jej w potrzebie, ona zamierzała postąpić właściwie. - Nie tak łatwo będzie im mnie zabić, mam swoje sposoby na przetrwanie. Mam jedynie nadzieję, że osobą, która będzie miała mnie zabić nie będziesz Ty, bo wtedy to się może skończyć różnie. - Zdecydowanie nie chciałaby się z nim zmierzyć, wiedziała, że wtedy musiałaby go zabić, a tego zapewne nie mogłaby sobie wybaczyć do końca życia.
- No, jak to sobie właściwie wyobrażasz, co? - Chciała dać mu dojść do słowa, jednak jej głos nadal był podniesiony, wcale nie tak łatwo było jej się uspokoić.