25.11.2024, 00:27 ✶
Zdaniem Florence było o czym rozmawiać. I było o czym myśleć. Ale do pewnych rozmów trzeba było dojrzeć, a niektóre emocje przepracować na własną rękę. Nie wiedziała, jak jest tym razem: czy opowieść o tej katastrofie była czymś, czego potrzebował, czy raczej czymś, co powinno poczekać, bo Laurent bardziej potrzebował spokoju.
– Nie nazwałabym się bohaterką, mój drogi. Zawsze… – zawahała się na moment, niepewna, jak ująć to w słowa, by nie zabrzmiało to jak przytyk. Laurent zawsze widział ludzi lepszych niż byli: Edwarda, Aydayę, ją samą, bo nawet jeżeli miała o sobie wysokie mniemanie, wiedziała, że nie jest nawet w połowie tak wartościową osobą, jak ta za którą brał ją młody Prewett. Szukał w ludziach zalet i z jednej strony Florence traktowała to jako coś dobrego, z drugiej szło w parze w wyszukiwaniu niedostatków w sobie samym, i czasem wobec niektórych zaślepiało. – Myślę, że zawsze starasz się widzieć w ludziach tylko ich dobre strony – zakończyła w końcu.
– Z pewnością wypada dobrze i nie wątpię w jego umiejętności, ale rzadko ludzie robią na mnie wielkie wrażenie ot tak, podczas rozmowy. Ledwo opuściłam to miejsce, a wiedziałam… że dziwnie na mnie działało. Rozmawiałam potem z Basiliusem… opowiedział mi trochę o tym, co tam się stało.
Nie rozumiała jedynie w pełni dlaczego tak wpłynęło na nią Windermere: to już odkryli inni, którzy badali sekrety ośrodka Windermere. Trochę żałowała, że znikła, nie tyleż nawet dlatego, że ktoś potrzebował pomocy – bo byli tam inni, mogący jej udzielić – a dlatego, że magia, którą obłożono tę ziemię, była na swój sposób fascynująca. Florence nigdy nie umiała oprzeć się potrzebie wiedzy.
– Gdybyś był obłożony klątwą, wiedziałabym o tym, Laurencie. Chyba że za taką uznać dobre serce. – Nie musiał przecież angażować się w sprawę trytonów. Zrobił to, bo uznał, że to jest coś, co zrobić należy. Jak w wielu innych przypadkach.
Czasem naprawdę wolałaby, aby jej kuzyn był znacznie bardziej samolubny.
Ale czy mogła go za to winić? Sama zaczęła się mieszać w sprawy, w których brać udziału nie powinna, tylko dlatego, że to wydawało się jej właściwe. Z pewnym trudem powstrzymała westchnienie: przez moment czuła się naprawdę bardzo zmęczona, choć nie było przecież ku temu znużeniu powodów.
Różdżka Florence poruszała się, gdy kobieta powoli, niespiesznie, zakładała cały mechanizm. Robiła to dość powoli, przedkładając dokładność nad szybkość – poza przekładniami nie była zbyt wprawiona w tego typu zabezpieczeniach, nie chciała więc popełnić błędu. Gdy skończyła, ustawiła kod i zamknęła, a potem otworzyła drzwi, upewniając się, że wszystko działa.
– Gotowe. Sprawdź proszę, czy nie masz problemu z jej obsługą. Gdyby cokolwiek się działo, zawsze możesz zawiadomić mnie albo Atreusa, któreś z nas powinno łatwo ją naprawić – powiedziała, gdy upewniła się, że wszystko działa tak, jak powinno.
– Nie nazwałabym się bohaterką, mój drogi. Zawsze… – zawahała się na moment, niepewna, jak ująć to w słowa, by nie zabrzmiało to jak przytyk. Laurent zawsze widział ludzi lepszych niż byli: Edwarda, Aydayę, ją samą, bo nawet jeżeli miała o sobie wysokie mniemanie, wiedziała, że nie jest nawet w połowie tak wartościową osobą, jak ta za którą brał ją młody Prewett. Szukał w ludziach zalet i z jednej strony Florence traktowała to jako coś dobrego, z drugiej szło w parze w wyszukiwaniu niedostatków w sobie samym, i czasem wobec niektórych zaślepiało. – Myślę, że zawsze starasz się widzieć w ludziach tylko ich dobre strony – zakończyła w końcu.
– Z pewnością wypada dobrze i nie wątpię w jego umiejętności, ale rzadko ludzie robią na mnie wielkie wrażenie ot tak, podczas rozmowy. Ledwo opuściłam to miejsce, a wiedziałam… że dziwnie na mnie działało. Rozmawiałam potem z Basiliusem… opowiedział mi trochę o tym, co tam się stało.
Nie rozumiała jedynie w pełni dlaczego tak wpłynęło na nią Windermere: to już odkryli inni, którzy badali sekrety ośrodka Windermere. Trochę żałowała, że znikła, nie tyleż nawet dlatego, że ktoś potrzebował pomocy – bo byli tam inni, mogący jej udzielić – a dlatego, że magia, którą obłożono tę ziemię, była na swój sposób fascynująca. Florence nigdy nie umiała oprzeć się potrzebie wiedzy.
– Gdybyś był obłożony klątwą, wiedziałabym o tym, Laurencie. Chyba że za taką uznać dobre serce. – Nie musiał przecież angażować się w sprawę trytonów. Zrobił to, bo uznał, że to jest coś, co zrobić należy. Jak w wielu innych przypadkach.
Czasem naprawdę wolałaby, aby jej kuzyn był znacznie bardziej samolubny.
Ale czy mogła go za to winić? Sama zaczęła się mieszać w sprawy, w których brać udziału nie powinna, tylko dlatego, że to wydawało się jej właściwe. Z pewnym trudem powstrzymała westchnienie: przez moment czuła się naprawdę bardzo zmęczona, choć nie było przecież ku temu znużeniu powodów.
Różdżka Florence poruszała się, gdy kobieta powoli, niespiesznie, zakładała cały mechanizm. Robiła to dość powoli, przedkładając dokładność nad szybkość – poza przekładniami nie była zbyt wprawiona w tego typu zabezpieczeniach, nie chciała więc popełnić błędu. Gdy skończyła, ustawiła kod i zamknęła, a potem otworzyła drzwi, upewniając się, że wszystko działa.
– Gotowe. Sprawdź proszę, czy nie masz problemu z jej obsługą. Gdyby cokolwiek się działo, zawsze możesz zawiadomić mnie albo Atreusa, któreś z nas powinno łatwo ją naprawić – powiedziała, gdy upewniła się, że wszystko działa tak, jak powinno.