Jakby to było takie oczywiste... nie jest? To jedno zdanie sprawiło, że zrodziło się pytanie nieprzeznaczone dla uszu Flynna. Nie teraz przynajmniej. Mieli stado wyjątkowo upierdliwych pcheł, które podgryzały ich skórę i wesoło skakały do nieznanego nikomu rytmu. Dobrze się bawiły - oni dość kiepsko. Taka to właśnie słaba reprezentacja wątpliwości kosiła ich w poziomie. Jedna z tych najbardziej upierdliwych pcheł podszczypnęła go na tyle mocno, żeby przejrzeć pamięć o ich spotkaniach i zastanowić się, czy kiedykolwiek padła z jego ust ta sama wątpliwość. Nie wierzył, że o tym nie myślał. Nie mówienie o tym pomagało? Nie raniło drugiej strony, to na pewno. Może on nie chciał o tym słuchać? Może sam potrzebował uwierzyć, że jest w stanie funkcjonować inaczej? Albo Flynn tylko grał i znowu próbował manipulacji, żeby po prostu wyszło na jego. Zaufanie. Laurent przyłapał samego siebie na tym, jak bardzo niewiele go ma. I chyba nigdy nie miał go wystarczająco dużo, skoro milczenie na temat niektórych spraw i udawanie od startu kogoś innego wychodziło mu lepiej od prawdy. Piękne Kłamstwo.
- Ja już... po prostu... - Chciał pogłaskać go po tej głowie, ale trzymał jedną bukiet. Drugą fiolkę. A on się przytulał. Łasił jak kot, który nie zwraca uwagę na to, czy jest ci zimno, gorąco - po prostu chciał się przytulić. - ... och, rozumiem... - Być może w tym tkwił problem i wszystko biegłoby inaczej w każdej relacji, gdyby tylko był mądrzejszy i jednak tak nie mącił, był bardziej konkretny, mniej mówił, a może lepiej się w ogóle nie odzywać i spełniać w jednej roli. Nie uważałeś jednak, żeby cisza cokolwiek ratowała. Nawet jeśli część rzeczy warto było zachować dla siebie.
Chyba nigdy nie było za późno, żeby wyrzucić psa za drzwi. Ale Laurent nie chciał tego robić. Chyba czyniło go to szalonym.
- Nie będę cię tak nazywał... - Aż się zapowietrzył w pierwszej chwili i znów zmarszczył brwi. Odłożył na tę chwilę ten bukiet. Widok od góry dawał tak piękny wgląd na wymiany spojrzeń Flynna i Dumy, że prosiło się to o zrobienie zdjęcia, by to uwiecznić. Jarczuk zabuczał i znów słychać było stukot jego pazurów, kiedy się poprawił, ale zaraz złote ślepia czarnej bestii znów były na Laurencie. Za to w górę nie spoglądała ciągle Wrona. Ufam ci... ale? Odłożył ten bukiet, żeby móc w końcu przesunąć palcami po miękkiej skórze i twardych mięśniach. Zahaczyć o pojedyncze loczki na karku, kiedy wsunął na niego dłoń. - Ufam Ci, Flynn. Jesteś piękny jak głęboka toń oceanu, w której się zawsze chowam... I to nie jest metafora. - Ostatnie zdanie dodał po małej pauzie. - Chcę, żebyś mnie całował. - Opuścił rękę z fiolką w dół, podparł się na niej na łóżku. - Coś się we mnie popsuło, wiesz? Z wiarą w ludzi. We wszystkich. Już tak uwierzyłem w ten pusty stół, że przesiąknął mnie pesymizm. I ta resztka nadziei i zaufania... to jesteś ty. Nic mi więcej nie zostało. Wiem, że jest mizerna i nacechowana tymi złymi słowami... Ale nie mam wiele więcej. Ja po prostu zgasłem gdzieś po drodze. A wystarczyło kilka twoich słów, żebym znowu zaczął błyszczeć. - Nie ma winy obu stron, ale Laurent poczuł się tutaj winny. - Daj mi siebie więcej, bo bardzo tego pragnę. I bardzo tego potrzebuję.