Było coś bardzo brzydkiego w tym przejrzystym płynie, który stoczył się po białej pościeli na dół. Brzydkiego, jak brzydkie i odstręczające powinny być lata malujące się na jego skórze. W zmarszczkach, siwiźnie i sińcach pod oczami. Brzydki był nawet bukiet kwiatów, bo wcale nie jaśniał dotykiem jutrzenki. Był pomięty, pogubił parę płatków i poniewierał się gdzieś między rzeczami potrzebnymi bardziej i mniej temu człowiekowi. Zapewne to był cały dobytek, jaki posiadał. Brzydkie byłyby słowa, które wypowiedziałby pod wpływem brzydkiego veritaserum. Pomyślał, że to wcale nie było sprawiedliwe - zdobyć czyjeś zaufanie za pomocą tego płynu, ale wcale nie przekreślił możliwości użycia go. Nie padła odpowiedź wprost: że naprawdę nie chcę, żebyś go używał, albo żeby go użył. Za to znowu wróciło to do tego, że chciał być kochany. Laurent miał wrażenie, że to nawet nie jest do końca sprawiedliwe, że mówi mu właśnie te rzeczy, ale nie dlatego, że były one nadmiernie przekłamane, albo że na nie nie zasługiwał. To wszystko znowu wpadało pod jakąś taflę wody. Nie, to było NAD taflą wody. Tylko on zanurzał się pod nią. Widziany w tym obrazie Flynn nie był brzydki, a jego słowa były kochane i rozczulające. Veritaserum już leżało na ziemi, z nimi kwiaty, jakby nie stanowiły żadnej wartości. Mimo to oglądasz się za nimi i wyciągasz dłoń po bukiet, ale pozycja się zaraz zmienia. Duma wydał z piersi dudniący dźwięk, jakim było zatrzymane szczeknięcie. Podniósł ten łeb z pościeli - po prostu patrzył. Głupie zwierzę? Albo głupi ludzie.
Naprawdę? Możesz? Powiedziałbyś to samo z veritaserum? Teraz już może zawsze to pytanie będzie dodawane gdzieś obok. Zrobiłbyś komuś taki prezent, gdybyś chciał go przekonać do siebie. To byłby znów zakład - użyje tego? Pewnie nie. Ilu osobom już wręczył właśnie taki podarunek? I siedział tak na kolanach, błagając o atencję i próbując przerzucić winę? Obsypany tymi pocałunkami, przesunięty po pościeli, siedząc na jego nogach finalnie wyciągnął ręce w górę, żeby się przeciągnąć. Była melancholia w tym uśmiechu wywołanym przyjemnością z brzmienia tych słów. Veritaserum było przecięciem bajki. Jej zakończeniem. Ufasz temu człowiekowi bardziej, niż powinieneś, ale to nie zaufanie dyktowało niechęć do posłużenia się tym eliksirem. Jesteś tym człowiekiem, który rozpala bardziej zaognioną ranę i przeklina za to sól. Kogo winić? Siebie? Jego? Wiele rzeczy odpływało w niebyt i nie miało znaczenia, skoro można było poczuć tak blisko ciało czarnowłosego. Prezentował się perfekcyjnie na tej bieli. Z tymi kruczymi puklami, z tym palcem przy własnych ustach. Powoli osiadasz na nim i opierasz się dłońmi na żebrach. W końcu serce się uspokoiło. Były takie rzeczy, których nie dało się oszukiwać. A przynajmniej było ciężko - jednym z nich było serce.
- Możesz to nazwać chęciami. Ja to wobec ciebie uznaję za obowiązek. - Miałeś ochotę powiercić się na jego nogach, przesunąć parę razy na wysokości krocza. Zawsze była w tobie taka złośliwość, czy po prostu ona zgasła na jakiś czas? Te przeklęte czasy szkolne... przecież tam to było. I kiedy jeszcze? Dante... Ach tak, Dante. Tej drobnej złośliwości (albo pieszczoty?) nie było - pochyliłeś się, żeby odwdzięczyć mu się kilkoma całusami. I bardziej intensywnym na jego szyi, na którym zostawił po sobie czerwony ślad. Dopiero wtedy z zadowoleniem zsunąłeś się z jego nóg na ziemię. - Przede wszystkim proszę nie rzucać tak moim cennym bukietem. - Mruknął, podnosząc go i otrzepując, jakby miał się o cokolwiek zabrudzić. I znów opatulił go ramionami. A potem podniósł znów to veritaserum i spojrzał na nie pod światło - wyciągając je w stronę dużego okna wychodzącego na taras. Przechylił fiolkę na jedną, drugą stronę. A potem zniknęła między jego palcami. - Ciekawe... brałeś pod uwagę, że kiedyś wkropię ci je do herbaty? - Zapytał z ciekawością. Bo nie zamierzał tego oddać. Ale wręczył mu to z zaufaniem. Czy to zaufanie się kończyło gdzieś? - I muszę kolejny wazon znaleźć... - Z jednej strony brzmiało jakby się skarżył, kiedy stawiał kroki z powrotem do salonu, ale zdecydowanie za mocno zabrzmiało tam zadowolenie, żeby uwierzyć, że to skargi. - Do nogi. - Duma poderwał się z miejsca i machając ogonem pogonił za Laurentem spoglądając na niego z dołu. Kiedy wyszedł do salonu to Migotek właśnie zbierał resztki wazonu i kwiatów.