Dla większości znajdujących się tam osób paniczyk z dobrego domu rzygający na widok jedzenia byłby raczej śmieszny. Obrazek już nie śmieszny i nie uroczy dla osoby zainteresowanej, bo jedno to się z kogoś ponabijać, a drugie fundować mu kolejną traumę. Z drugiej strony od tego Flynn był specjalistą, prawda? Od wbijania się w ludzki umysł jakimkolwiek kosztem. Laurent nie miał zamiaru więcej płacić tych horrendalnych cen, jeśli inwestycja nie będzie zwrotna. Kapitał uczuć łatwo było wydrylować. Tak samo łatwo było wycisnąć resztki tej wartości z tych głodnych dłoni Crowa.
Ciepłych, czułych, gwałtownych, splamionych krwią dłoni pachnących wypalonych tytoniem. Laurent bardzo wątpił, że Crow kupował sobie jakieś lepsze jakościowo fajki, zresztą nadal nie wiedział, skąd miał pieniądze na pierścionek - i zakładał, że pewnie nie miał. Nie pytał, a może powinien, ale gdyby tak uważnie śledzić jego kroki łatwo było przyuważyć, jak wielką ignorancją potrafił się popisać względem bliskich osób i to z różnych powodów. Temu człowiekowi nie wystarczyło takie oparcie się? Całe szczęście, bo blondynowi od razu zrobiło się milej. Dłonie mordercy. Złodzieja? Architekta. Tancerza. Kochanka. Czuł się przy nim tak samo bezpiecznie, jak przytulając się do Dumy, którego paszcza zmiażdżyłaby mu pewnie czaszkę w chwilę, a zaciśnięcie kłów na gardle stanowiło formalność. Jak na grzbiecie abraksana, który mógł go pogruchotać jednym uderzeniem kopyt.
- Ach tak? - Śmiech zadźwięczał w tym pytaniu, a żartobliwa odpowiedź Flynna rozjaśniła jego wargi uśmiechem. - To moje pierwsze zdjęcie z rodziną. Ilekroć na nie patrzę uświadamiam sobie, jak bardzo tam nie pasuję. - Przynajmniej mam rodzinę. Flynn też mówił, że ją miał. Rodzinę Bell, z którym łączyło go wiele i tak samo wiele było między nimi przepaści. Czy krew jest aż tak wiążąca? W tym świecie, w którym magia przez nią płynęła i nie dało się zawsze wyprzeć rodzinnych koligacji? Nie wiedział, jak bardzo cyrk Bellów był naprawdę ze sobą spokrewniony. Niektórzy mogli być przybłędami, które po prostu przywdziały te nazwisko, by czuć się częścią grupy. Pewnie większość z nich nie miała nawet dokumentów. Ale ta malutka przypowiastka wcale nie popsuła mu humoru. Opuścił rękę z tym obrazkiem i wpatrywał się teraz we Flynna - nie potrzebował innego zdjęcia. Innej ramki rzeczywistości, skoro ta tutaj jednak nie przesiąknęła negatywem, tylko się śmiał. Może i pytanie nie miało na celu go rozbawić, ale fakt, że się zaśmiał, był... uroczy. Z jakiegoś powodu bardzo ucieszyło to samego Laurenta. Aż serduszko zatrzepotało mu w klatce piersiowej. Mimika jego twarzy z tej współdzielonej radości i zachwytu przeszła w niemą odpowiedź "noo...tak?".
- Jestem trochę bardziej egocentryczny, ale dobrze rozumiem satysfakcję zajęcia czyjegoś miejsca. Nawet jeśli w tak prostej rzeczy, jak bukiet na stole. - Albo i nie takiej prostej, skoro powiedział, jakie to dla niego ważne i jaki ładunek emocjonalny się z tym wiązał. - Chociaż jest miliardy szczegółów o tobie, których muszę się nauczyć, a ich ilość czasem sprawia, że się gubię. - I nie pomaga w tym to, jak trudna była z czarnowłosym komunikacja, ale to nic. Laurent był cierpliwy. - Chciałem ją wylać na swój brzuch i sprawdzić, czy sam się napijesz. - Laurent bardzo rzadko konfrontował z kimkolwiek ilość myśli, jakie przebiegały po jego głowie, a niemal nigdy nie wynosił ich na zewnątrz, kiedy dotyczyły tych jego malutkich, drobnych kalkulacji. O wewnętrznym hazardzie czasem wspominał - jako ciekawostkę. I może to było zupełnie nieważkie, ale kiedy zebrałby się cały obraz takich działań... Złoty Chłopiec nie taki złoty, co? - Gdybym miał taką fiolkę na własność i chciał zdobyć czyjeś zaufanie to założyłby, że ta osoba raczej jej nie użyje. To byłoby całkiem ryzykowne zagranie, ale bardzo profitujące. Przyszło mi to do głowy. Śliczne oczy, gorące wyznania, zapewnienia... wystarczy to odpowiednio wyważyć. Druga osoba sama sobie dopowie, że, jak to ująłeś, "to nie będzie to samo". - W zasadzie to mówił to z lekkim wstydem, bo zdawał sobie sprawę z tego, że większość ludzi nie miała tak spapranego łba. - To urocze, że się z tego śmiejesz.