02.12.2024, 16:02 ✶
Gdyby tylko usłyszał to co powiedziała, to prychnąłby, a może nawet wybuchnął na głos śmiechem. Jakie były szanse, ze na mogolskim dworcu kolejowym spotka się przypadkiem dwóch czarodziejów i każde będzie o drugim myślało, że jest mugolem? Strasznie niewielkie, a jednak tak się właśnie zdarzyło w ich przypadku. Choć Theo wcale nie ukrywał tego, ze nie darzył niemagicznej części społeczeństwa pogardą, wręcz przeciwnie - tylko za radą matki nie obnosił się z tym.
- Kuszące, choć czasami lepiej pozostawić historię zamkniętą, aby nikt nie zepsuł jej piękna - odpowiedział nie odrywając swojego wzroku, nigdy nie uciekał przed potyczkami, które go dopadały, nawet tak trywialnymi jak ta na spojrzenia - zresztą tak przecież łatwo było odróżnić czy ktoś miał słabego ducha czy nie. Niknąc w jej lodowym błękicie zupełnie jak nieostrożny statek wpływający na arktyczne wody - ale nie odwracał wzroku, zresztą czemu miałby, dziewczyna z którą mierzył się spojrzeniami była dość urodziwa. Aż kusiło ją zaprosić na kawę, tak przecież robili mugole - Ministerstwo mogło poczekać.
- Moja siostra nie założyła by czegoś tak dystyngowanego - prychnął dobrze znając Ritę, on sam uwielbiał takie właśnie ubrania, czasami ubierając je ironicznie na jakieś ważne wydarzenia. No chyba, że szedł gdzieś z matką, wtedy nie chciał zawieść jej oczekiwań i jako przykładne dziecko ubierał się już normalnie. Zerknął na nią uważnie, przekrzywiając nieco głowę w bok, kiedy go dotknęła, a bardziej jego koszulkę, była dość bezpośrednia. Podskórnie czuł że ich drogi zaraz się rozejdą i będą dla siebie niczym lot motyla w letni dzień, przyjemnym wspomnieniem ulotnej i krótkiej chwili.
Zawahał się, bo przecież jej nie powie, że całkiem nieźle macha kawałkiem patyka, nie mógł się zdradzić z byciem czarodziejem.
- Nie, niestety natura poskąpiła mi takich talentów - odpowiedział kiwając głową na boki, co prawda zdarzało mu się bazgrać po kartkach ołówkami, jednak daleko temu było do czegoś czym można by się chwalić. Zazwyczaj były to jakieś nic nieznaczące bazgroły, a nawet jak starał się coś uchwycić to wychodziło jak dziecięca karykatura. Jedyny moment kiedy patrzył na nią z góry był, kiedy chowała skrzypce do futerału, ale byli dość podobnego wzrostu. - Moja styczność ze sztuką to docenianie jej uroku - odpowiedział nim z szerokim uśmiechem jeszcze dodał. - Jak i podziwianie piękna artystek
Na stację wjechał właśnie pociąg, z którego wysypali się podróżni zmierzający w stronę dworca. Budynek niedługo miał się zatłoczyć, choć nie byłą to imponująca liczba osób, ledwie trzydziestu kilku mugoli przekraczała powoli próg budynku, aby potem wylać się na ulice miasteczka.