02.12.2024, 21:54 ✶
– Nie wiem, czy to nic złego. Szczerze mówiąc... teraz jak o tym myślę, to na przykład wolałbym chodzić do szkoły. Uczyć się innych rzeczy niż o tym jak działają rośliny i zwierzęta, nie wiem... może coś więcej czytać? – zamyślił się na moment, całkiem poważnie rozważając słowa Mabel. Nie miał wcale wczytane, że dorośli, czy też rodzice muszą zachowywać się tak czy siak. Bardzo, bardzo nie wiedział jak to jest być rodzicem, szczególnie, że jeszcze wczoraj nim nie był.
Teraz, gdy siedział na łóżku i patrzył na szczerą, otwartą twarzyczkę drobnej dziewczynki, teraz widział. Wiedział na co patrzeć by znajdować taniec cech swój i Nory. Było to dziwne uczucie i Sam nie chciał za bardzo zastanawiać się nad tym, czy je lubi czy nie. Nie mógł czuć zbyt wiele, jeśli obie miały być bezpieczne.
– Raczej nie byłem porwany, bo moja matka była tego samego rodzaju co ja. Mówiłem Ci, uczyła mnie zamiany w zwierzę i jak to robić, żeby zmienić się tylko trochę. Ostatnio spotkałem nawet... kuzynkę. Tak myślę, że kuzynkę wybieram się teraz na dniach gdzieś, gdzie ma być więcej takich jak ja. Nie wiem, może sam dowiem się trochę więcej. Kiedyś myślałem, że jestem sam i mama, a jak ona odeszła, no to... no to że jestem sam, ale jest no... cała rodzina. Chyba. – Samuel nawet nie chciał celowo zbaczać na mokradła smutku, nie chciał mówić o sobie, ale przecież o tym też trochę poniekąd rozmawiali. Nie wiedział nic o tym dziecku z plaży, więc milczał, ale skoro o niego chodziło, to mówił. Nie był smutnym dzieckiem, ale teraz, gdy poznawał świat coraz bardziej, to rozumiał że jego dzieciństwo było smutne - pozbawione rówieśników, szaleństw, opowieści, doświadczeń, które miał niemal każdy z kim rozmawiał. McGonagall odcieła się od reszty familii swojego ojca, kądziel fruwała gdzieś po lasach Amazonii a ojciec... jeszcze za życia był tematem tabu. – Na wszelki wypadek wybierz sobie jednak zwierzę w które chcesz się zmieniać najbardziej. Jakbyś nie mogła w drugie. To będzie kot? A może wolałabyś latać jak hipogryf? – zaproponował, skupiając się mocno na wizji przyszłych lekcji. Próbował sobie przypomnieć ile miał wiosen gdy zaczął, ale chyba to było już po wieściach dotyczących klątwy żywiołów. Gdy był niedźwiedziem, albo ptakiem... było łatwiej.
Teraz, gdy siedział na łóżku i patrzył na szczerą, otwartą twarzyczkę drobnej dziewczynki, teraz widział. Wiedział na co patrzeć by znajdować taniec cech swój i Nory. Było to dziwne uczucie i Sam nie chciał za bardzo zastanawiać się nad tym, czy je lubi czy nie. Nie mógł czuć zbyt wiele, jeśli obie miały być bezpieczne.
– Raczej nie byłem porwany, bo moja matka była tego samego rodzaju co ja. Mówiłem Ci, uczyła mnie zamiany w zwierzę i jak to robić, żeby zmienić się tylko trochę. Ostatnio spotkałem nawet... kuzynkę. Tak myślę, że kuzynkę wybieram się teraz na dniach gdzieś, gdzie ma być więcej takich jak ja. Nie wiem, może sam dowiem się trochę więcej. Kiedyś myślałem, że jestem sam i mama, a jak ona odeszła, no to... no to że jestem sam, ale jest no... cała rodzina. Chyba. – Samuel nawet nie chciał celowo zbaczać na mokradła smutku, nie chciał mówić o sobie, ale przecież o tym też trochę poniekąd rozmawiali. Nie wiedział nic o tym dziecku z plaży, więc milczał, ale skoro o niego chodziło, to mówił. Nie był smutnym dzieckiem, ale teraz, gdy poznawał świat coraz bardziej, to rozumiał że jego dzieciństwo było smutne - pozbawione rówieśników, szaleństw, opowieści, doświadczeń, które miał niemal każdy z kim rozmawiał. McGonagall odcieła się od reszty familii swojego ojca, kądziel fruwała gdzieś po lasach Amazonii a ojciec... jeszcze za życia był tematem tabu. – Na wszelki wypadek wybierz sobie jednak zwierzę w które chcesz się zmieniać najbardziej. Jakbyś nie mogła w drugie. To będzie kot? A może wolałabyś latać jak hipogryf? – zaproponował, skupiając się mocno na wizji przyszłych lekcji. Próbował sobie przypomnieć ile miał wiosen gdy zaczął, ale chyba to było już po wieściach dotyczących klątwy żywiołów. Gdy był niedźwiedziem, albo ptakiem... było łatwiej.