02.12.2024, 22:02 ✶
Odkąd opuściłeś leże Doppelgangera, coś było inaczej. Nieznajome uczucie, które pojawiło się gdzieś w środku i nie chciało zniknąć. Ale mimo tego jasno ustaliłeś swoje priorytety, by nie przejmując się niczym pojawić w Księżycowym Stawie i na własne oczy przekonać się, czy Millie była cała i zdrowa.
Czułeś pod opuszkami palców jej ciepło, ale pod ustami miękkość warg, zanim cofnęła się by zadać kolejne pytania. Dlaczego tak trudno było jej zrozumieć to, czym mogłeś się kierować? Czy nie dostrzegała, jak szlachetna i ofiarna była twoja postawa? Że ktoś musiał coś zrobić i ukrócić działania istnego demona, który terroryzował niewinnych ludzi?
Jej emocje były dla ciebie przerysowane, jakby w twoich oczach wyostrzały się te potępiające cię aspekty. Wciąż byłeś niespokojny i pobudzony ostatnimi wydarzeniami. Wciąż też czułeś to dziwne uczucie, niesprecyzowany ból, szarpiący gdzieś głęboko w środku, jakby twoja dusza powoli pękała.
Ciekawe, czy to widziała. Podobno oczy były zwierciadłem duszy, więc czy kiedy w nie patrzyła, widziała jak pojawiają się kolejne linie, jakby świadectwo tej dziwacznej satysfakcji którą czułeś torturując tych, którzy według ciebie zasługiwali na taką karę?
Ale to, co wyniosłeś ze sobą z leża doppelgangera to nie były tylko pęknięcia, powoli rozpadająca się dusza, czy otumaniająca pustka. Była też siarka, tobie przytykająca nieco nos, ale dla Millie wyraźnie wyczuwalna i niezdolna przykryć coś innego, o wiele bardziej charakterystycznego, to co znała przez pracę w Brygadzie Uderzeniowej. Nie musiała być aurorem, by nauczyć się na pamięć tego, jak pachniała czarna magia. Popielny zapach wżerał się w ubrania, włosy i skórę. Związywał w brudzie, pocie i krwi, potęgowany przez osadzoną na tobie wilgoć jaskini, którą zgłębialiście.
Czułeś, że twoja dusza popękała na kawałki.
Czułeś pod opuszkami palców jej ciepło, ale pod ustami miękkość warg, zanim cofnęła się by zadać kolejne pytania. Dlaczego tak trudno było jej zrozumieć to, czym mogłeś się kierować? Czy nie dostrzegała, jak szlachetna i ofiarna była twoja postawa? Że ktoś musiał coś zrobić i ukrócić działania istnego demona, który terroryzował niewinnych ludzi?
Jej emocje były dla ciebie przerysowane, jakby w twoich oczach wyostrzały się te potępiające cię aspekty. Wciąż byłeś niespokojny i pobudzony ostatnimi wydarzeniami. Wciąż też czułeś to dziwne uczucie, niesprecyzowany ból, szarpiący gdzieś głęboko w środku, jakby twoja dusza powoli pękała.
Ciekawe, czy to widziała. Podobno oczy były zwierciadłem duszy, więc czy kiedy w nie patrzyła, widziała jak pojawiają się kolejne linie, jakby świadectwo tej dziwacznej satysfakcji którą czułeś torturując tych, którzy według ciebie zasługiwali na taką karę?
Ale to, co wyniosłeś ze sobą z leża doppelgangera to nie były tylko pęknięcia, powoli rozpadająca się dusza, czy otumaniająca pustka. Była też siarka, tobie przytykająca nieco nos, ale dla Millie wyraźnie wyczuwalna i niezdolna przykryć coś innego, o wiele bardziej charakterystycznego, to co znała przez pracę w Brygadzie Uderzeniowej. Nie musiała być aurorem, by nauczyć się na pamięć tego, jak pachniała czarna magia. Popielny zapach wżerał się w ubrania, włosy i skórę. Związywał w brudzie, pocie i krwi, potęgowany przez osadzoną na tobie wilgoć jaskini, którą zgłębialiście.
Czułeś, że twoja dusza popękała na kawałki.
MG nie będzie kontynuował rozgrywki.