Z Flynnem nie było sposób przewidzieć, z czym wstrzelisz się w sam środek jego uśmiechu, a co sprawi, że zacznie płakać. Święta woda skapująca do tej różanej piany - nazwałby to deszcze, gdyby tylko Flynn tego potrzebował, nawet jeśli deszcz nie smakował solą. Te pierwsze sygnały nie były do końca jasne, choć kiedy ten dotyk stał się taki słaby to chciał się przysunąć ponownie. Nastała taka cisza, którą przerywał tylko jego głos i ciche chlupotanie wody, gdy bawił się wodą, opierając dłoń na kolanie. Taka chwila ciszy, co gubiła się między słowami. Tak wymowna cisza, że powinna była zadrżeć w jego uszach, ale przecież Flynn często milczał - szczególnie, kiedy on mówił. Pewnie nie było w tym niczego wielkiego, ale lubił sobie myśleć, że to taka wyjątkowa chwila, w którym tylko anielska harfa brzęcząca między miękkimi chmurami mogłaby zawalczyć o uwagę i nie zmieniłaby doniosłości. I lekkości. Zupełnie niepodzielanej - anioły stworzono do latania, lecz Szczury? Te kopały pod ziemią, szukały domów w głębokich kopalniach i pod miastami w kanałach. Bóg ważył grzechy - poprosił Temidę o zważenie i Edga. Głośny chlupot i całkowite zerwanie kontaktu sprawiło, że Laurent się w końcu obejrzał. Spodziewał się zupełnie niczego - a dostał coś zupełnie szokującego.
- P-powiedziałem coś nie tak..? - Widział Flynna w bardzo różnych stanach, ale nie widział jeszcze u niego takiego wyrazu. Jego głos ściszał się wraz z każdą kolejną literą, bo przy automatycznym zadaniu tego pytania zorientował się, że może nie powinien pytać wcale. Że to, co teraz się działo w czarnowłosym mogło być jedną z tych chwil, co wcale nie były uświęcone. To nie harfa - to zgrzytające skrzypce z uszkodzonymi strunami wypływały z Piekła. Zaburzenie melodyki psuło utwór - tak twierdzili, ale to nieprawda. Te niuans pokazywały, że dwie osoby mogą zagrać inaczej - a w końcu zagrają tak samo. - Crow… - Odezwał się łagodnie i obrócił. Usiadł na boku i przysunął się bliżej mężczyzny. - Wdech. Wydech… wdech… - Usiadł tak, by otworzyć ramiona i przygarnąć go do siebie. Żeby nie musiał czuć jego wzroku na swojej twarzy, jeśli nie chciał, żeby mógł schować ją gdzieś na poziomie jego barku albo klatki piersiowej. Tak, żeby móc go objąć.
Łzy… płakałeś za często, ale dobrze wiedziałeś, jak ważne były łzy dla mężczyzn. Jak widzieli je jako niemęskie, jako słabe, wyraz swoich uczuć, odkrywania się. To słabe, słabe! Najłatwiej wtedy uderzyć! Chyba tak było. Wiedziałeś, jak to jest - wstrzymywać celowo łzy. Zachowywać twarz pomimo wszystkiego, co się dzieje. Flynn chyba też się starał to zrobić, ale te łzy popłynęły pomimo.
- Wiem. Pamiętam. - Czy tamten sen to wersja Flynna, który nie doświadczył tylu okrucieństw naszego świata? Zaszło to kawałek za daleko, żeby uważał sen za bajdurzenie umysłu - z takiego się zresztą nie wynosiło kamieni należących do kogoś innego, pochodzących nie wiadomo skąd. Flynn go zrobił, ale jak sam mówił - sądził, że wszystkie przepadły. - Oddychaj, Flynn. Razem ze mną. - Ręce oparte na jego barkach nie zanurzyły go pod wodę. Przyciągnęły go już finalnie do siebie, zagarnęły dla siebie. - Dla mnie. - Oddychaj dla mnie, mów do mnie, krzycz do nieba, albo uciekaj z przeklętej wody i jeszcze bardziej przeklętych łez. Ile piór musieli powyrywać temu człowiekowi, że nie miał nawet sił podskoczyć, co dopiero mówić o wzbiciu się do lotu? Unosił się na krótkie chwile, ale… może ten upadek ich właśnie łączył. Kiedy spotkali się na dole, wywróceni, gotowi szarpać się o… co w zasadzie? Chwilę taką, jak ta. Chciał jakoś zażartować, żeby rozładować napięcie, ale żaden żart nie przychodził mu do głowy, więc… więc zaczął nucić. Kołysankę, którą kiedyś nuciła mu matka. Głaskał go po twarzy i próbował się zorientować, czy to w ogóle działało. Czy ten szalejący Płomień w jego dłoniach, który tak rozpaczliwie potrzebował powietrza, by płonąć, jakkolwiek się uspokaja. I coś go tknęło, kiedy zaczął myśleć w tym niepokoju. - Zaraz do ciebie wrócę. - Zapewnił go i w zasadzie trochę niewygodnie się wyciągnął, bo nie chciał go puszczać całkowicie, całkowicie zrywać kontaktu fizycznego. Zakodował sobie w głowie, że to jest ważne dla Flynna tak mocno, że traktował go jako punkt podparcia do wszystkich działań. Sięgnął do swoich spodni ignorując fakt tego, że będą całe mokre i wyciągnął fiolkę veritaserum. Wrócił z nią do Flynna, znów go otulając rękoma. Wyciągnął veritaserum do niego.