24.01.2023, 11:41 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 24.01.2023, 14:24 przez Mackenzie Greengrass.)
To że plotki do niego nie dotarły, niezbyt ją dziwiło. Uczniowie Hogwartu lubili plotkować, owszem, ale ona przyciągała uwagę głównie na boisku: dlatego opowieści dziwnej treści na temat Mackenzie na ogół przybierały na siłę, jeśli Ślizgoni przegrali mecz, by potem bardzo szybko wygasnąć.
- Ani trochę - skłamała bez oporów, bo owszem, była ciekawa i to na tyle, że kiedyś obejrzała ją sobie z góry, z miotły. Z dużej odległości, oczywiście, tak, by magia ochronna spowijająca dom Greengrassów nie wykryła jej obecności. Zdarzyło się jej też wpaść na sabat tylko po to, by powłóczyć się po Kniei Godryka.
Nie było to jednak coś, do czego zamierzała ot tak się przyznać szkolnemu koledze, którego nie widziała dwa lata. Prawdę mówiąc, nie przyznała się do tego absolutnie nikomu.
- Ususzyłeś kaktusa? - powtórzyła ze zdumieniem, z wrażenia omal nie strącając kwiatka z parapetu. Złapała go na całe szczęście, nim zakończył tragicznie swój żywot. - Jak ty to zrobiłeś? Przecież one mogą przeżyć bez podlewania nawet trzy miesiące - wyrwało się jej. Dla niej dbanie o odpowiednią porcję wody dla roślin było po prostu... naturalne. A gdy czekał ją dłuższy wypad na mecz wyjazdowy, w przypadku bardziej wymagających kwiatków stosowała zaklęcie zraszające.
Poza tym mieszkanie bez roślin?
Tak się w ogóle dało żyć?
Tak, w pogłoskach na temat Lovegoodów jednak musiało coś być.
- Nigdy o tym nie słyszałam - odparła, już z powrotem na stopniach. Kompletnie nieświadoma niecnych planów Theodore'a w kwestii urobienia jej, by nie narzekała na wieczorne koncerty. - To znaczy, jest roślina, która próbuje cię udusić, jeżeli nie puszczasz jej regularnie muzyki, ale tej nie hoduję. Trzeba na to specjalnej zgody, poza tym jest trochę problematyczna...
"Trochę" było niedomówieniem, ale gdyby Mackenzie nie poświęcała tyle czasu na quidditch, może i nawet by spróbowała.
Tymczasem wydobyła z kieszeni monety i wręczyła umówioną sumę sklepikarzowi, którego poprosiła o doglądanie swoich cennych roślinek. Obie torby z rzeczami przewiesiła sobie przez ramię, do ręki zgarnęła szałwię, a kolejną doniczkę znów wprawiła w ruch różdżką, zostawiając Theodorowi do przeniesienia dwie inne.
W ten sposób pierwszy etap przeprowadzki miał stać się kompletny. O kolejnych etapach - czyli uzupełnianiu mebli, zastawy i innych drobiazgach - Mackenzie wolała w tej chwili nie myśleć.
- Ani trochę - skłamała bez oporów, bo owszem, była ciekawa i to na tyle, że kiedyś obejrzała ją sobie z góry, z miotły. Z dużej odległości, oczywiście, tak, by magia ochronna spowijająca dom Greengrassów nie wykryła jej obecności. Zdarzyło się jej też wpaść na sabat tylko po to, by powłóczyć się po Kniei Godryka.
Nie było to jednak coś, do czego zamierzała ot tak się przyznać szkolnemu koledze, którego nie widziała dwa lata. Prawdę mówiąc, nie przyznała się do tego absolutnie nikomu.
- Ususzyłeś kaktusa? - powtórzyła ze zdumieniem, z wrażenia omal nie strącając kwiatka z parapetu. Złapała go na całe szczęście, nim zakończył tragicznie swój żywot. - Jak ty to zrobiłeś? Przecież one mogą przeżyć bez podlewania nawet trzy miesiące - wyrwało się jej. Dla niej dbanie o odpowiednią porcję wody dla roślin było po prostu... naturalne. A gdy czekał ją dłuższy wypad na mecz wyjazdowy, w przypadku bardziej wymagających kwiatków stosowała zaklęcie zraszające.
Poza tym mieszkanie bez roślin?
Tak się w ogóle dało żyć?
Tak, w pogłoskach na temat Lovegoodów jednak musiało coś być.
- Nigdy o tym nie słyszałam - odparła, już z powrotem na stopniach. Kompletnie nieświadoma niecnych planów Theodore'a w kwestii urobienia jej, by nie narzekała na wieczorne koncerty. - To znaczy, jest roślina, która próbuje cię udusić, jeżeli nie puszczasz jej regularnie muzyki, ale tej nie hoduję. Trzeba na to specjalnej zgody, poza tym jest trochę problematyczna...
"Trochę" było niedomówieniem, ale gdyby Mackenzie nie poświęcała tyle czasu na quidditch, może i nawet by spróbowała.
Tymczasem wydobyła z kieszeni monety i wręczyła umówioną sumę sklepikarzowi, którego poprosiła o doglądanie swoich cennych roślinek. Obie torby z rzeczami przewiesiła sobie przez ramię, do ręki zgarnęła szałwię, a kolejną doniczkę znów wprawiła w ruch różdżką, zostawiając Theodorowi do przeniesienia dwie inne.
W ten sposób pierwszy etap przeprowadzki miał stać się kompletny. O kolejnych etapach - czyli uzupełnianiu mebli, zastawy i innych drobiazgach - Mackenzie wolała w tej chwili nie myśleć.