Ach, więc śmierć. Śmierć miała go czynić strasznym - jak to więc dobrze, że standardy moralności Laurenta obowiązywały jego samego. Tak samo jak wszystkie wady tego świata i przywary, jakie tylko można było zapisać ludzkim pismem na równie ludzkim pergaminie. Na ludzkiej skórze? Przeklętym piórem, które będzie rzeźbiło twoją formę na nowo. Nie był zbyt dobrym człowiekiem, ale czy musiał? Gdzie tkwiło to, co by musiał... nie obrażać, na przykład, takiej Florence? Przecież to było oczekiwanie już stawiające na głowie cały świat! Co mógłbyś wymagać poza tym? Żeby się zmienił, porzucił siebie samego i zostawił za sobą? Łatwo pomylić ekscytację ze strachem. Wszyscy dobrzy chłopcy wędrowali do Nieba, bo na to im pozwolił Pan Bozia. Niegrzeczni ponoć robili sobie Niebo na Ziemi. Ty zaś nie chciałeś być żadnym z nich. Chciałeś być tym Panem Boziom, który pozwalał na Wniebowstąpienie.
- Wiem, że nie myślisz inaczej. - Nie zamienisz jarczuka w potulnego kundelka, który merda na wszystkich ogonem. Możesz jednak zamienić jarczuka w bestię, która będzie machać ogonem na twój widok i będzie spać z łbem złożonym na twoich kolanach. Czuwać przy twoim boku i buntować się, kiedy będziesz chciał go wypchnąć. Po ostatnim wydarzeniu z Astarothem zamknięcie go gdziekolwiek było niemożliwe. Nie słuchał się, a ostatnie, czego ci brakowało to wybitego okna. Nawet teraz drzwi do tej łazienki były otwarte i chociaż Dumy nie było na widoku, to spał pod drzwiami. Jak trzygłowy pies. Ach... jeszcze tej bestii brakuje w twojej kolekcji. To chyba było wstydliwe, nie powinieneś nawet tak myśleć. To pragnienie ujarzmiania dawało poczucie wyjątkowości - tej bardzo pozytywnej. Odmiennej od tego, co płynęło z domu. Jak czuł się Flynn między cyrkowcami? Przy Elaine, którą klepał po ramieniu i jadł z uśmiechem jej ciasto, a ona swoimi niewinnymi oczkami nie dostrzegała, na kogo patrzy tak naprawdę. Ile osób wiedziało o jego przeszłości, skoro nawet Alexander nie chciał o niej słuchać? Tam, w miejscu, które nazywał domem. Do którego do niedawna chciał wracać, bo obiecał. A teraz mówił, że ktoś go tam bił. Starałeś się zachować spokój oddechu, żal na szczęście przysłaniał gniew. Bity. Groźny morderca ze Ścieżek był przypalany papierosami przez Fontaine i pozwalał się uderzyć Alexandrowi. Czy wtedy tam, na weselu..? - Bardzo mi to pochlebia, że chcesz mieć mnie. Ale ja nie chcę drugiego Dante. Człowieka, który wbił mi w plecy nóż. - To nie było przypadkowo sformułowane zdanie. Wiesz dobrze, jak ta ufność do innych zniszczyła ci życie, wiedziałeś już parę lat temu, że zniszczy. Świat jednak wydawał się tak perspektywicznie kolorowy, że wręcz nie mogłeś się nie dzielić tymi barwami. Rozdałeś je i nagle... nagle wszystko było szare.
- Pamiętam. - Najpierw skinąłeś głową, ale potem dodałeś słowo. W tej niepewności kontaktu wzrokowego i nerwowych tików lepiej nie stawiać na niepewną kartę drobnego gestu. Nie powstrzymywałeś jego dłoni, kiedy znów uciekała do wybijania rytmu. Aż miałeś ochotę nucić znów, ale to mogłoby przeszkodzić w mówieniu. - Trochę kłamałem, kiedy mówiłem ostatnio, że wcale mi nie przeszkadza twoje rozkochanie. - Trochę... bo to nie było w pełni kłamstwo. Układasz dłoń na dłoni Flynna. - Nie umiem krzyczeć. - Tak, to było możliwe. - Nawet kiedy w głowie wrzeszczę to nie potrafię krzyczeć i pozwolić temu ulecieć na zewnątrz. Nie wiem, dlaczego. - Czy to było tu teraz najważniejsze? Nie, w zasadzie nie. - Kiedy się kogoś naprawdę kocha to nie ma się miejsca w sercu na nikogo innego. Dlatego powiedziałem ci kiedyś, że moim zdaniem nie rozumiesz dokładnie, czym jest prawdziwa miłość. - W końcu było tyle rodzajów miłości. - Można jednak kochać wiele osób - na różne sposoby. I to jest całkiem w porządku. Czy ty jednak chciałbyś, by osoba, dla której chcesz być całym światem, dawała ci tylko połowę siebie, bo ona ma dwa światy? - Czy w ogóle rozumiał, co próbowałeś mu powiedzieć? Prościej, prościej... Czy to nie jest proste? Ocierasz policzki z łez i mrugasz mocniej. Odetchnięcie. - Jak chciałbyś, żeby wyglądała twoja codzienność. - Bo o tym mówił - że nadal był tym samym sobą, tylko chciałby, żeby teraz dnie powszechnie się zmieniły.