Ach, obietnice! Wielkie słowa o "na zawsze i na wieczność"! One się nie liczyły. Nie pasowałyby nawet do ust kogoś takiego, jak Crow. Jakby to miało zresztą brzmieć? Gdzie by wcisnął takie pożal się Boże kłamstwa? Zaraz między mówieniem o swoich pragnieniach, czy może po tym, jak opowiedział o Razielu? Albo przed tym, jak poprzedził to wszystko wzmianką o Alexandrze? Oczywiście, że Laurent o tym marzył - jak każda szanująca się księżniczka z bajki. Wcale nie chciał jednak o tym słuchać w punkcie, w którym nawet nie wiedzieli, co będzie za tydzień, za miesiąc... rok. Zatrzymana na wieczność chwila obkwitłaby w ich własne urojenia i zrodziła Owoc Poznania. Smakowałby jak kłamstwo, bo Laurent nawet prawdzie nie był pewien, czy może zaufać. Nie chciał więc zapewnień o "żyli długo i szczęśliwie". Chciał zapewnienia, że to "żyli długo i szczęśliwie" było na czym budować.
- Kiedy się zorientowałeś? - Uśmiechnął się filuternie, chociaż to słowo brzmiało bardzo nieprzyjemnie na strunach harfy, wprowadzało fałsz na palcach przebierających w liniach uwiązanych pięciolinią. Tak troszeczkę, maluteńko... wszystkie emocje i tak dostawały się na wyżyny, wynoszone na całym stadzie różnych innych zdań, jakie tutaj padły. Jak uniósł się na nogach. Jak razem z nim uniósł się Flynn, na którego leciała teraz woda. W łazience nie było zimno - była zaparowana wręcz od ciągle podgrzewanej przez Crowa wody.
Wyobraźnia podsuwała cień skrzydeł, po których lotkach skapywała woda. Kropla po kropli gasiły kolejne świece. W pomieszczeniu nie robiło się ciemniej. Czerń, co świecić nie mogła, właśnie przed jego oczami lśniła. Rozpierzchały się myśli, wątpliwości, wypadała możliwość wpadnięcia na pomysł, że tego człowieka można wystawić za drzwi i się nim nie przejmować. Ta magia chwili musiała wystarczyć na całą codzienność. Słowa słowami - czy ten upadły anioł potrafił brukować ścieżki, by nogi się w nich nie zapadły? Rozgarnąć ostrokrzew na drodze, rozpalić ciepły ogień nawet wtedy, gdy padał deszcz? Cała wielka, zła rzeczywistość, która czekała za drzwiami tej łazienki.
- Chcę..! - Wysmyknęło się zaczarowane słowo z warg. Przytrzymał jego dłoń przy swoim policzku swoimi palcami. - Wierzę. - Wierzę w ciebie? W to uczucie? W słowa tak piękne, że Laurent..! Laurent ze swoim zachwytem, z tym jak zszedł z niego stres po powrocie ze szpitala, z tym, że nie jadł zdecydowanie za dużo, z uniesienia fizycznego i uniesień duchowych... z tego wszystkiego, co działo się na zewnątrz i wewnątrz poczuł się naprawdę zatrważająco słabo.
Supernowa, która wzleciała na niebo, rozbłysła - gwiazdy, westchnąwszy z zachwytu, pobladły - a Ona znikła.
W następnym momencie był już znów na dole wanny i nie trzymał w dłoniach tego prysznica. Podpierał się za to jedną ręką na ręce Flynna, a drugą na brzegu wanny. Z jakiegoś powodu nie było śladów oparzeń na skórze Crowa po żadnym z ich spotkań. Po żadnym dotyku. Jedyne, co na Flynnie zostało to ślad po pocałunku na jego szyi. Z jakiegoś powodu się nie oparzył... ale się zagubił. I wierząc jego słowom - gubił się co rusz.
- Trochę mi słabo. - Mruknął lekko oszołomiony tym nagłym odcięciem od nadmiaru bodźców, jakie zafundował mu przed chwilką mózg. Uśmiechnął się jednak - i to z ulgą.
To nie było Wniebowstąpienie. To było jedno z najlepszym Ziemiowstąpień, jakie człowiek mógł doznać.
Znów czuł, że jakoś właściwie biło jego serce. Nawet jeśli bolała klatka piersiowa od zsuwających się z ramion uczuć.
- Chciałeś wyjść, więc chodźmy... naprawdę muszę coś zjeść. - Chociaż miał ochotę iść do łóżka i spać. Wreszcie czuł, że mógłby zasnąć spokojnie.