Lestrange jak i Parkinson, obie rodziny Victorii, były wyważone i zajmowały się raczej księgami - z tym były przynajmniej kojarzone w swoich stereotypach. Jeden z księgami, drugi z eliksirami. Rzeczywistość weryfikowała - najpopularniejsze rodzeństwo Lestrange w końcu robiło nie małe show przez długi czas. Loretta jednak w dużej mierze zniknęła z nadajnika, nie było o niej nigdzie słychać. Zaś Prewett? Wystarczyło spojrzeć na Keswick. Laurent przejął to od ojca, który nawet swoje krzesło w gabinecie nazywał tronem i kazał je odlać ze złota. Pokazowość majętności, która gdzieś chyba łatwo mogła wskoczyć na oskarżenia kiczowatości. I wskakiwała - Vakel Dolohov chyba był tego świetnym przykładem. Była to gra myśli, ale była.
- Tak... - Trochę się skrzywił, ale to nie dlatego, że miał coś przeciwko mugolom. To dlatego, że jego myśli wędrowały dokładnie tam, gdzie myśli Victorii. To było niebezpieczne. Tylko kto miał to przewidzieć? Że statek zechce pójść na dno? Nie trzeba było mówić o tym na głos. - Zabezpieczyłem się lepiej. Była dzisiaj u mnie Florence, która też założyła mi zabezpieczenie na drzwi. - Nie chciał już mówić "nie martwi się, teraz jestem bezpieczniejszy". Był. Zdecydowanie był. Chciał za to dać jej konkretne powody, między innymi dlaczego teraz było lepiej. A fakt, że o tym mówił dowodził tylko o tym, że nie musieli mówić na głos "czy Śmierciożercy mogą mieć z tym jakiś problem?". Mogą. Miał wrażenie jednak, że oni mogli mieć ze wszystkimi problemy. - Iii... dostałem bardzo ciekawą błyskotkę. - I nie chodziło o kolczyki, którymi chciał się pochwalić. Wyciągnął dłoń, na którym widoczny był zdobiony pierścionek z białego złota i z kamieniem księżycowym. - Wyobraź sobie, że ten pierścionek tworzy komplet z kolczykiem, który nosi Crow. Działa tylko w jedną stronę. Jeśli go przywołam w myślach to może się teleportować do mnie. Dość groźne... ale przy tamtym wydarzeniu z Astarothem... nie wiem, Victorio, chyba Crow uratował mi życie tamtego dnia. - Nie chciał oczerniać tutaj Yaxleya, zupełnie nie o to mu chodziło. Natomiast prawda była taka - tamta sytuacja była szalenie niebezpieczna. Astaorth nie chciał przestać pić. Nawet kiedy na chwilę udało się go oderwać to zaraz chciał dalej.
- Brzydko to brzmi, wiem. Trochę mnie bawi to słowo. - Mówił jej już to parę tygodni temu - że ma wrażenie, że traci zmysły. Na pewno je tracił, na pewno coś mu odbijało. Teraz jednak większość tego było za tamą. I niech za tamą zostanie. - Kto miałby wiedzieć, jeśli nie ty. - To nie był wyrzut, wręcz przeciwnie - powiedział to bardzo ciepłym tonem, z takim samym uśmiechem tańczącym na ustach. Wyszedł więc uśmiech na powitanie uśmiechu. - Czasem mam wrażenie, że jestem niezdolny do prawdziwej miłości. A te uniesienia i pełne uwielbienia spojrzenia na kilka chwil zapełniają tę przestrzeń. - Prawdziwa miłość... Kto wiedział, czym ona naprawdę jest? Mogliby tutaj rozważać na ten temat, a przecież już mieli niejedną pogawędkę z tym związaną. Nie było potrzeby powtarzania. Znał teorię, ale zrozumienie praktyki było o wiele cięższe. - Ach... ma, oczywiście. Flynn. Ma na imię Flynn. - Jakieś przyzwyczajenie mówienia do niego Crow... chociaż ostatnio chyba zaczął mówić do niego po imieniu? Nie był pewien.
- Owszem... niezależnie, co się będzie działo - to nie mój kłopot. - Napięcie w głosie sugerowało, że zmuszał się do tego, by to nie był żaden jego problem. - Martwię się, bo to w końcu nie jest tak, że znajomość można odciąć jednym pstryknięciem palców. Ale nie zamierzam się angażować. - Wyjaśnił, żeby nie było tutaj pola do nieporozumienia na ten temat. Był całkowicie pewien co do słuszności swojej decyzji. Nie miał zresztą dla niego miejsca w swoim sercu. Był... to może nie był zły człowiek, ale nie był odpowiedni dla niego. Wzdrygnął się na jego ze wspomnień i nerwowo zaczął bawić się pierścionkiem na palcu. - Taaak... też o tym pomyślałem... - Dodał w tej intonacji zamyślenia. - Ta sytuacja z Astarothem... - Pokręcił lekko głową. Rumieniec wstydu pojawił się na jego twarzy i opuścił głowę. - Prawda jest taka, że ja tę sytuację sprowokowałem. - Zacisnął palce na drobny moment, ale zaraz je rozluźnił, przyglądając się refleksom świateł kuchennych na swoich pierścionkach. - Miałem.... miałem jakąś straszną chwilę słabości. - Uniósł głowę i spojrzenie na Victorię. - Nie mów proszę nikomu. Nie chcę, żeby Florence czy Atreus wiedzieli... Pandora... - Żeby ktokolwiek wiedział. - Nie wiem, co się zadziało w mojej głowie, ale pomyślałem, że udowodnię sobie, że nie można nikomu ufać. A potem, że to i tak jest lepiej - móc zniknąć. - Tylko że nie w morskich falach. - Dotarło do mnie, że wcale nie chcę, ale gdyby nie Flynn... och, Matko... - Schował twarz w dłoniach, wsuwając palce we włosy, burząc fryzurę. Pokręcił głową. - Jest mi strasznie wstyd.