Powiedział za dużo? Za mało? Idealnie. Na tyle, by czerwień stała się ozdobnikiem między czarnymi, śmiesznie mokrymi puklami, z których skapywała woda. Na tyle mało, by nie wyszarpnąć z jego zapełnionych sadzą płuc komentarza i na tyle dużo, żeby widział, że sprawił mu przyjemność. Jego dobry humor szybko stawał się dobrym humorem Laurenta. Rezonans ciągnął się przez mieszkanie i w końcu spotkał ich przy przyjemnym, letnim wietrze wpełzającym do jasnego wnętrza. Podrywał porozsuwane na boki firany na tych oknach. Jak z bajki. Prawie wszystko było jak z bajki - gdyby odjąć słabość, wyciąć blizny, gdyby tak... gdybyśmy obrócili dom do góry nogami, to i pies stałby się kotem.
Jak powinien zareagować na żart? Ładniej? Zamiast ładnego reagowania po prostu się cicho zaśmiał. Nie było co zaprzeczać - chociaż mógł mówić, że Flynn jest przesłodki to był to ostatni smak, jaki by z nim skojarzył. Fleamont był ostrawy w swoim smaku. Zostawał na języku na długie godziny po tym, jak już zniknął. Ranił kubki smakowe, jeśli skosztowałeś za dużo, ale słodycz też się tam plątała - gdzieś na końcu, by nie pozwolić na nijakość. Oj nie. A w końcu, w kawalkadzie doznań, przychodziła gorycz. Ta gorycz była tylko wtedy, kiedy liczyłeś na to, że ostrość nie sparzy ci ust. Że będziesz mógł konsumować bez opamiętania. Dawkowanie Flynna - to dopiero musiała być sztuka... Ludzie musieli się od niego uzależniać jak od heroiny.
Och, TO było nowe. Odchylił się na kanapie i zrobił mu dokładnie tyle miejsca, ile Crow sobie życzył. Dłoń z policzka oparła się teraz na jego nagich udach. Gdzieś tam czuł tę okrutną bliznę, która została mu po tamtej kąpieli. Zamiast jej unikać to w tym momencie zatrzymał właśnie na jej wysokości swoje palce. Mikrosekunda niepewności co do niej szybko została przetarta ciekawością. Laurent miał cały album uśmiechów, które potrafił rozsyłać w zależności od konieczności. Teraz jednak to nie był starannie dobrany uśmiech - to było chłonięcie rzeczy nowych. Skupienie na bodźcach, chociaż w jego oczach nie było wielkiego ożywienia z jednego tylko powodu - zmęczenia. I to było całkiem wyraźne. Zmęczenie wcale jednak nie sprawiało, że nie ożywił się ani trochę, kiedy mógł spoglądać z tego punktu na czarnowłosego.
Tylko że to trwało zdumiewająco krótko. Nie było ani zdenerwowania ani rozbawienia. Było zaciekawienie i coś... kropla zadowolenia. Satysfakcji? Arogancja? Tak samo bezkompromisowo spoglądał na mężczyznę, którego rozmowie przysłuchiwał się Flynn - różnica była taka, że tamten go nudził. Flynn pobudzał wyobraźnię.
- Chyba nie chciałbym tego powtarzać. Duszenia. - Sprecyzował, żeby czasem Flynn nie pomyślał o tym, co zrobił przed chwilą. Oparł teraz dłonie na jego łydce, spoglądając na niego z uśmiechem i niegasnącym zainteresowaniem. Nie przesadził - a przynajmniej nie było żadnej oznaki co do tego. I pewnie by kontynuował, ale Flynn zaczął mówić, a on był za bardzo zaintrygowany prawdą objawioną, jaka zaraz miała zostać ujawniona iii.... spodziewał się wielu rzeczy, ale to, co zobaczył, sprawiło, że popłakał się ze śmiechu. Aż złapał się na brzuch na tej kanapie, pochylając do przodu, bo pierwsze niedowierzanie (ta strategiczna jedna sekunda realizacji, na co się patrzy) zamieniła się szybko w wybuch śmiechu.
- Hahaha... Na Morganę... hahaha! - Chciał z siebie wydusić coś normalnego, ale jakoś nie był w stanie. Więc tylko pokręcił przecząco głową, że nie, nie - może iść.
Lecz kiedy poszedł i przestał się śmiać to nagle zrobiło się tak cicho.
Pusto.
Mrugnął i sen się skończył.
Przez moment to było tylko zmęczenie, ale jakoś szybko pojawił się stres. Niepokój. Wszystko było tak pootwierane, jakby wręcz zapraszało Omen do wnętrza. A to nie Omen - to tylko Duma zastukał pazurami, kiedy przeniósł się na swoje legowisko. Spokojnie, przecież to tylko chwila... nic się nie stało, Laurent... Prowadził ze sobą dialog wewnętrzny. To nic, zaraz będzie, przecież to tylko obiad, przecież to nie tak, że to zniknięcie na kolejne dwa tygodnie. Przecież to nie sieć kłamstw utkana, żeby motyl się w nią bezpowrotnie zaplątał.
Przeniósł wazon ze stołu jadalni na stolik kawowy, żeby móc na niego patrzeć i żałował nagle, że kwiatów nie można było przytulić. Ale można je było powąchać. Dotknąć ich. Zbadać kolejny raz fakturę płatków i liści. W końcu potuptał po kamień, który ze złością i rezygnacją wetknął w głęboki kąt szuflady i dopiero z nim położył się z powrotem na kanapie, otulając się kocem.