Ta pragmatyczna osobowość była głosem rozsądku wielu Prewettów. Jej podchodzenie do Edwarda było niekwestionowalne - wynosiła spotkania z nim na zupełnie inny poziom. Było trochę osób, na które autorytet głowy rodu działał różnie, ale prezencja Edwarda, tak jak Florence, były sobie równe. Różnica polegała na tym, że Florence na co dzień nie prostowała się tak, by niewidzialny diadem trzymał się jej skroni. Nie musiała tego robić. Było jej tak naturalnie z wysoko uniesionym podbródkiem, że nawet nie musiała go unosić. Królewska purpura otulała jej ramiona jak ciężki płaszcz Królowej Anny, który teraz być może był jakimś skarbem narodowym. Skarbem ich rodziny była Florence.
- Och... nie, w sumie nie... Nie pomyślałem o tym... - A powinien był. Tak bardzo wątpił wtedy w Perseusa, tak mocno był sceptycznie nastawiony i podejrzliwy, ale jakoś nie pomyślał o tym, że warto to sprawdzić, albo że mężczyzna mógłby kłamać, żeby... żeby co? Coś osiągnąć, coś zyskać? Prawdopodobnie. Nie myślał o tym, bo stała się rzecz bardzo oczywista - te negatywne uczucia przeminęły jak za dotykiem magicznej różdżki, kiedy tylko klątwa tamtego miejsca została przełamana. - Uznałem, że to tak jak u wszystkich - klątwa tamtego miejsca. - A ponieważ miał nadzwyczajnego pecha ostatnimi czasy to jak mogłoby być inaczej, gdyby czerń nie osiadła tylko na nim? - Poproszę Atreusa. - Wpadnie do niego może przelotem do biura, albo spróbuje go złapać w posiadłości... A może Atreus w końcu dałby się zaprosić na konie? Co prawda Laurent nie pozwalał się zmarnować jego abraksanowi, ale niedługo ten koń zapomni, że ma właściciela innego niż Laurent.
- Tak! Bardzo. - Czasem wymyślał sobie te scenariusze, w których spotkałby je przypadkiem pływając w morzu, ale jeszcze nigdy nie dane mu było zachwycić się takim wydarzeniem. Nawet kiedy z nadzieją śpiewał na brzegu morza, jakby to mogło zaprowadzić go do drugiej rodziny, albo chociaż pozwoliło jednej z tych istot wyłonić się z głębin. Płonne nadzieje. Tymczasem spotkał młodego chłopaka właśnie w Windermere. - Shackleboltowie? Nie pomyślałem o tym wcześniej...
- Rzeczywiście, przecież to powinno być takie naturalne, proste! Nie pamiętał za to, czy w ogóle znał jakiegoś Shacklebolta. - Zastanawiam się... jak naprawdę żyją, czy gdzieś tam jest jakaś część mojej rodziny... Oczywiście studiowałem na ten temat księgi, ale niewiele jest o nich samych... o ich życiu w rodzinie. - Przyłapał się, że miał jakąś małą trudność z prawidłowym wysłowieniem się, ale zrzucił to na karby ekscytacji mieszającej się z nadal trzymającym go zmęczeniem.
- Powiedział całkiem sporo ciekawych rzeczy... - Laurent trochę się zarumienił nad tym śniadaniem. - Że urodziłem się innego dnia, mam inny znak zodiaku, że moje imię nadane przez Edwarda jest jak maska. Kiedy to tłumaczył to miał rację - to do mnie nie pasuje. Za to pasuje do ideału, jakim chciałbym być. Chciałem być? Dla ojca i... Aydayi. - To wynikało i wpływało na mnóstwo ciekawych rzeczy, które zajmowały wtedy głowę Laurenta. - Nie zdawałem sobie sprawy z tego, jak wielkie znaczenie ma numerologia i świecące nad nami gwiazdy.