Z drugiej strony czy teraz takie rzeczy nie przyciągały najwięcej uwagi? Te, które wiazały się z emocjami i nagle stawiały pytanie, czy to będzie miało jakiekolwiek konsekwencje? Kiedy każdy każdemu potrafił na dłonie spoglądać - Laurent potrafił teraz bardzo podejrzliwie zerkać na osoby czarodziei czystej krwi, którzy byli gdzieś obok, a którzy nie byli częścią jego rodziny, albo nie znał ich tak dobrze, jak Victorii. Gdzieś w kąciku głowy ciągle miał tę samą myśl. Czy on jest jednym z nich? Mimo strachu nie przeszkadzało mu to prowokować. Tak jakby ta prowokacja mogła coś zmienić, jakby jego ciało mogło być tropem do złapania tych, którzy powinni być złapani. Nie, nie bał się stawiać czoła tym bandytom. Ktoś musiał. Co innego jednak walczyć z nimi, a co innego artykuł, który sugerował banialuki i można było się stać ofiarą po raz kolejny tylko dzięki "inteligencji" dziennikarzy. Wymykało się to spod kontroli.
- Cóż... takie rzeczy chyba zawsze są nieco... magiczne. Nie znam się za bardzo na tego typu przedmiotach. - Przesunął palcem w zamyśleniu przez ten konkretny pierścionek, przesuwając go w jedną to w drugą stronę. Nie spodziewał się tego, że może to wzburzyć aż tyle wątpliwości albo emocji. To była bardzo wybiórcza paranoja - ta jego. Albo może wybiórczość dyktowana była ładunkiem emocjonalnym? Tak. Na pewno tak. Nie pomyślał nawet o tym, że może mieć to tak skomplikowane działanie, jak mówiła Victoria. Z jednej strony potrafił nie ufać nawet słowom wypowiadanym pod veritaserum, z drugiej ufał w to, że ta biżuteria działała dokładnie tak, jak została opisana. Był przekonany, że Flynn go nie okłamał w tym temacie. - Victorio, spokojnie... - och nie, nie mówi się przecież "spokojnie" do osoby poddenerwowanej, ale to był odruch. - Na pewno nie słucha moich myśli i na pewno nie ma podsłuchów. Wierz mi. To bezpieczne narzędzie... i przydatne przy moich kłopotach. - Nawet nie pomyślał, że można coś takiego stworzyć, dopóki tego nie dostał. - Muszę go bardzo intencjonalnie użyć, żeby zadziałał. Gdyby było inaczej już bym to zauważył. Naprawdę. - Może coś innego by ją uspokoiło? Przesunął się na krześle bliżej i pogładził ją po policzku. - Flynn ma kompleks bohatera. Czytał o Śmierciożercach i niektórych moich nieprzygodach. Prawdę mówiąc czuję się z tym bezpieczniej. Potrafię poznać, kiedy Flynn jest szczery, a kiedy coś mąci. - Zdawał sobie sprawę z tego, że to może akurat jej nie uspokoić, ale do takich rzeczy Laurent potrafił mieć oko, a raczej - intuicję. Całkiem dobrze wyczuwał ludzi - ta empatia go zabijała, ale była i jak na razie nigdzie nie znikała. Inna sprawa, że ta ufność... taaak. - Mogę go teraz zdjąć, jeśli ci to pomoże. Przy tobie i tak czuję się bezpiecznie. - Zaoferował więc taką alternatywę, bo może to pomoże Victorii?
Pokiwał trochę głową na boki na następne zagadnienie, z taką niepewnością - sam nie wiedział, na czym to polegało. Część z tego, jak podchodził przez ostatnie lata do ludzi - wiedząc, nie pozwalając sobie, że to nie będzie poważne. Na własne życzenie, co? A potem coś się zmieniło, rozpadło i nagle potrzeba czegoś stałego była rwąca i dusząca. Ale zaraz niepewność ustąpiła miejsca pewności i szczerego, ciepłego uśmiechu. Wyszeptał do niego "dziękuję" niewypowiedziane na głos - nie dlatego, że się tego słowa wstydził. Dlatego, że tu i teraz nabrało to całkiem intymnego charakteru. Uwielbiał rozmawiać z Victorią, kochał jej mądrość, jej ostrożność, uwagę. To, że tak się starała go nie zranić, ale wcale nie wahała się powiedzieć, że coś jest nie tak. Często otwierała mu oczy, czasem nawet jednym zdaniem. I działało to nawet wtedy, kiedy do wielu spraw potrafili mieć inne podejście. On ją szanował - tak jak ona szanowała jego.
- Nie... nie, miałem na myśli tylko te osoby... takie osoby jak Philip, czy Kayden... - Innymi słowy - mężczyzn, którzy byli kochankami, a którzy nie potrafili i nie chcieli odpowiedzieć na jego potrzeby. Dobrze chyba wychodziło, prawda? Skoro ich charakter pokazywał się dostatecznie szybko, żeby Laurent się otrząsnął. - Wiem, że sprawiłbym wiele przykrości i nie chcę zostawiać bliskich... ciebie i rodziny. - Przyjaciół. Dlatego nie potrafię uciec do morza. - Czasem miałem takie myśli, że... lepiej byłoby, gdybym w ogóle się nie urodził. Bywam taki zmęczony i oszołomiony tym wszystkim, tym... - skurwysyństwem - ale przecież to nie było słowo, które wytoczyłoby się z jego ust. - Nie wiem, co to był za kryzys, ja naprawdę chcę żyć, Victorio. Bardzo. Chcę żyć... z całych sił. - Które jeszcze miał w tym truchlejącym i słabowitym ciele.