Pokręciło lekko głową na znak, że nie - nie widział go z żadnym magicznym patykiem. Chociaż może... Na ścieżkach..? Sporo wspomnień stamtąd było zamglonych i niewyraźnych, a na ten moment był pewien, że nie widział Crowa czarującego z różdżką. Wszystko stało się jasne - jak miałby go z nią widzieć, skoro takiej nie miał.
- Phi... Mi ukradli różdżkę parę dni temu. To było strasznie żenujące. - Aż dostał lekkich wypieków na samo wspomnienie, a to akurat były wypieki wypowiedzianego uczucia, czyli zażenowania z gniewem. - Lubiłem moją różdżkę. Była ładna. A teraz mam kawałek patyka, który nawet dobrze nie chce ze mną współpracować. - Niby mówili, że z czasem się opanowywało te różdżki, ale jakoś nie miał do tego cierpliwości. Ciągle miał w sobie tą tęsknotę za poprzedniczkami.
Przez chwilę zapatrzył się na to, jak Flynn je. Z takim zapałem, jakby to było najlepsze co jadł w życiu, albo jakby... Jak pies, którego przyzwyczajono, że musi jeść na zapas. Może powinienem zapytać o pieniądze... Normalnie takie przemyślenia nie przychodziły mu do głowy, ale kontakt z kimś, kto nie kupował mu kolii z diamentów i nie był to dla niego w dodatku wielki wydatek był czymś nowym. Flynn figurował w kategoriach biedaków. No bo kto mając pieniądze mieszka w... Pojeździe? Cyrkowcy, aha. A ile oni zarabiali? Jak w ogóle podchodziło się do takich zagadnień. Chyba mu smakuje. Najważniejsze,razem z tymi przepysznie rozpływającymi się ślepiami, jakie Crow mu posłał.
Znieruchomiał z obawy, że zaraz te pudełka zlecą, ale nic takiego nie miało miejsca. Stabilność zachowana? Dobrze, to teraz można zmacać podstawione kolanko. Tak, skóra była przyjemna w dotyku. Zmysłowa. Przy okazji przyglądał się jej zastanawiając się mocno nad jej jakością i próbując ją wycenić. Z tej wyceny wyciągnął go następny komentarz, na których zachichotał.
- Obawiam się, że mógłbym nie stanąć na wysokości zadania, seksualnie niebezpieczna bestio. - Spojrzał na niego kątem oka. Chciał już mówić, żeby mu czasem nie zasmrodził domu, bo tego nie zniesie, ale wędrując wzrokiem za dymem, zanim dobrze zdążył się odezwać, odkrył, że ten dym się wcale nie rozmywa na boki na jego śnieżno białym suficie.
W tym tkwiła poezja. W tym dymie, który nie mógł swobodnie polecieć wraz z podmuchem powietrza, no bo coś go zatrzymywało. W tym przeciągu okien i świeżości wiatru, który wdzierał się do środka na przekór paleniu. Nie było poezji, hasła nie pal, to na niezdrowe , ani opowieści o dostaniu własnej różdżki.
- Hmm... Tak, to wręcz rytuał.
- Crow brzmiał tak, jakby mu to w ogóle nie przeszkadzało. To wyłączenie z tego rytuału. - To kiedy nauczyłeś się czarować bez niej? - Ostrożnie zjadł kolejny kawałek. Tak, próbował każdego po trochę. - To jest... Bardzo dobre. Wybitne danie! A robią takie z owocami morza? - A może lepsze pytanie: z czym JESZCZE to robią?