- Naprawdę? - Również brał udział w tej loterii, ale nic niepokojącego mu nie wypadło. Najbardziej niepokojący mógłby być eliksir chaosu, ale nie pomyślał nawet nad tym, żeby uznać to za niepokojące. Zainteresował się tym, no bo co miał jej powiedzieć oprócz powtórzenia tego, co już usłyszała? Nie musiała ufać Flynnowi - wręcz nie spodziewał się, że zaufa znając jej charakter. Tak samo jak akceptował przegraną sprawę, że zaufa jemu. Byłby jednak hipokrytą, gdyby nie rozumiał paranoi. Rozumiał. - Odległość teleportacji, im dalej tym niebezpieczniej, więc... to nie jest do końca bezpieczne. - Dlatego nie korzystał z niego podczas tonięcia statku. Już tak pokiwał tylko głową na znak, że tak, ma rację, trzeba uważać, bo podzielał to zdanie. Ufać obcemu... dla niej to był zupełnie obcy i całe multum niestworzonych historii biegnących po jej głowie. Przytakiwał w zasadzie dla jej spokoju, bo on sam zaniepokojony był tylko koniecznością ściągnięcia pierścionka, a nie noszeniem go. Chociaż w pewnym momencie był blisko ciśnięcia nim w morze. Ściągnął pierścionek, bo ostatnie, czego chciał to denerwowanie jej. Zresztą tak jak powiedział - przy niej mógł go ściągnąć bez problemu. Podzielałby to uczucie przy Florence i Atreusie, pewnie przy Edwardzie, chociaż po tym, jak pozwalał mu się dusić na podłodze to zwątpił, czy to nie przed nim potrzebował największej pomocy. Wyciągnął dłoń i położył ją na jej dłoni. - Wiem, jakie to dla ciebie ważne. - Uspokoił ją. - To jednak nie może czytać twoich myśli, skoro łączy noszących przedmioty. - Więc to nie na nią wpływał. Chciał dodać, że podał Flynnowi veritaserum, dlatego dobrze wiedział, jakie mężczyzna ma intencje, ale zrezygnował. Czy to by coś w ogóle zmieniło w jej mniemaniu? W jego odczuciu nie. Akceptował jej uprzedzenia i nieufność. Co innego mógł zrobić? Upierać się przy swoim? Żeby sprawić jej dyskomfort? Nie. - To, co się działo w Windermere... - Pokręcił głową lekko. - Trzeba to zostawić za sobą i się nie oglądać. - Powiedział to innym tonem już, wycofanym. Bo to też było za tamą. I powinno tam zostać. Ta śmierć, ta agresja, to... to wszystko.
- Osób, które chcą mnie zerżnąć i nie oczekują wiele więcej. - Przesunął palcami po platynie włosów i teraz zamiast obracać pierścionek na palcu - obracał go w palcach. - Rozmawiamy cały czas, ja... mówiłem ci ostatnio, że chyba tracę rozum. - Teraz patrzył na to nieco pozytywniej, nie malował tego aż tak czarnymi kolorami. - Nie myślę tak na co dzień, więc spychałem to gdzieś w kąt, zapominałem, brałem za... pomyłki. Ale tamtego dnia... nie wiem, Victorio. Mam wrażenie, że miałem... po prostu opadałem w dół i już nie myślałem o niczym. - Było coraz gorzej z tygodnia na tydzień. - Wiesz, ja nie ufałem Flynnowi. Ale jego intencje są dla mnie całkowicie jasne. Nie ma tam miejsca na kłamstwo. I nie, to nie on stworzył pierścień. Znam jubilerkę, która go zrobiła. Nie mam wątpliwości, że jest zdolna do tworzenia takich artefaktów. - Jedna cofnął się do tego, z czego zrezygnował. I zrezygnował po raz drugi. W obliczu tego wszystkiego zależało mu nawet nie na tym, żeby przekonała się do pierścionka, tylko żeby miała lepsze mniemanie o tym mężczyźnie. I tak wątpił, że się polubią. Nie musieli się jednak lubić. Miał wątpliwości co do pewnej dozy prywatności... niektóre rzeczy powinny po prostu zostać między dwoma osobami. Ale w gruncie rzeczy najbardziej mu było przykro, że ona i tak mu nie ufała. Rozumiał, z czego ta wątpliwość może wynikać, zmartwienie, on też miał tę wątpliwość do wampira, z którym się zadaje. Chcą dla siebie jak najlepiej. Jak najlepiej. - Opowiadaj lepiej, jak z tym Egiptem.