- Jakieś dzieciaki... - To było upokarzające - sam fakt, że to były w zasadzie dzieci. I nagle okazywało się, że nie da się ich przegadać, że nie jesteś w stanie niczego im zrobić. To on był tam jak dziecko. Natomiast przy następnym zapytaniu zawahał się. Tak, lubił bardzo tę różdżkę - była piękna i... czuł z nią więź. Co za to nie brzmiało zbyt dobrze to wysłanie Crowa na bandę dzieciaków. Fatalizm myśli przedstawiał najbrutalniejsze z wizji - ale jak ładnie we krwi wyglądałaby ta biała różdżka! Jednak Astaroth był cały. Nawet włosek mu z głowy nie spadł chyba). - Tak. - Taki był wynik tego zastanowienia - że serce biło trochę mocniej i zastanawiał się nad wagą tych słów, kiedy spoglądał na czarnowłosego. Powinny się tutaj pojawić słowa tylko nie skrzywdź ich za bardzo. Powinien dodać cokolwiek - uważaj na nich. Albo: nie rób im krzywdy! W ogóle nie rób, a nie "za bardzo". Ludzka moralność potrafiła umierać w wyobrażeniach. Łatwo wydać wyrok śmierci, jeśli to nie ty jesteś katem. Łatwo mówić, żeby kogoś skrzywdzić, jeśli sam nie widzisz, jak ta krzywda się dzieje. I t jak spuszczenie psa ze smyczy. Jak komenda bierz go. Kto nie poczuł tej elektryzującej mocy w jednym słowie, temu niech będzie żal. - Tylko uważaj na siebie... nie chcę, żebyś miał kłopoty. - Powiedział zamiast tego wszystkiego, co przesunęło się przez jego myśli i spuściło w kanałach gniew. Czysta woda była satysfakcją złożoną z liter "c", "r", "o", "w".
Sięgnął ręką po ten widelec, bo jeśli o fatalizm chodzi - już widział, jak wybija sobie tym oko. Wybiłby? Na pewno nie. Pewnie mógłby żonglować tym widelcem w trakcie palenia i nadal świetnie by sobie poradził, ale potrzymanie na moment tego sztućca kosztowało mniej niż zastanawianie się, jak bardzo to musi być niewygodne. Niby mówią, że dziecko samo musi upaść na kolana, żeby zrozumieć, że bieganie po lodzie to nie jest dobry pomysł, ale jakoś ten rodzic zawsze chciał to dziecko przed tym uchronić zawczasu...
Pokiwał mądrze głową na pierwszą odpowiedź, a na drugą skinął już... mniej mądrze, bo bardziej z zastanowieniem. Tak, każdy to potrafił od dziecka, więc w sumie... co się działo, że potem wypadało inaczej..?
- W Egipcie ta sztuka jest o wiele bardziej rozpowszechniona. - Przypomniało mu się to, co opowiadała Guinevere. - Naprawdę? - Spojrzał na niego z zaintrygowaniem. Jeszcze chyba nie słyszał takiego porównania, albo nie pamiętał. Na pewno było obrazowe - a obrazowość doskonale na Laurenta działała.
- To... byłeś wtedy nastolatkiem..? - Trochę pytanie, trochę stwierdzenie. Nie potrafił ocenić wieku czarnowłosego. Połowa lat... pięćdziesiątych... ile właściwie lat miał Crow? Świetne rozważania nad tacką pierogów. - I do tego czasu, tyle lat... byłeś pozbawiony magii?