09.12.2024, 12:26 ✶
– Oh, widzę, że w takim razie łaskawość jest w tobie wyjątkowo wielka w tej dekadzie. – Drwina w jego głosie zabrzmiała tak, jakby był postacią sceniczną, stworzoną tylko po to, aby szydzić z innych bohaterów dramatu.
To zabolało.
Kolejna strzała dziurawiąca bańkę jakiejkolwiek ułudy, próbującej wmówić mu, że Jean może nie był jednak taki zły. Że list pisał w emocjach, a teraz wreszcie zdrowy rozsądek naprawdę doszedł u niego do władzy i że może nie spędził tyle lat z kimś kto jedynie ukrywał swoje prawdziwe oblicze.
Milczał. Milczał i po prostu słuchał jego słów, próbując zachować kamienną maskę. Żałował, że nie było tutaj kogokolwiek z jego przyjaciół. Jakby sam specjalnie nie raczył poinformować Charlotte o tym spotkaniu i jakby specjalnie nie wybrał jego terminu akurat wtedy, kiedy Morpheus i Anthony byli w Egipcie.
Próbował więc skupić się na spokoju przyjaciół, gdy dowiedzieli się o jego problemie, samemu starając się go odwzorować w tej chwili, walcząc z pokusą wyrzucenia Jeana za drzwi.
Nic tym nie wskórasz – upomniał się w myślach, opierając się o ścianę, aby przyjrzeć mu się z zaciekawieniem.
– Fascynujące – powiedział z wyćwiczoną nutą niedowierzania w głosie. – Można by pomyśleć, że jak na tyle lat twojego życia i wprawy w polityce uraczysz mnie mniej bezczelnymi i nieco bardziej wysublimowanymi próbami zmanipulowania moimi myślami – I to go martwiło. Może ten cały list był pułapką, wktórą się nieopatrznie wplątał? Może... Nie. Spokój. Musiał zachować spokój.
Zapraszającym gestem wskazał dłonią drzwi na lewo od mozaikowych schodów, ana jego twarzy pojawił się uśmiech.
– Angielskiego. Oczywiście. Gdzie moje maniery. Kuchnia i czajnik są tam. Herbaty w szafce obok. Zaparz sobie jeśli chcesz Ja będę czekał w salonie. – Z tymi słowami po prostu ruszył do pomieszczenia po przeciwnej stronie schodów, aby usiąść na jednym z foteli, nawet w samotności nie zdejmując nałożonej maski.
To zabolało.
Kolejna strzała dziurawiąca bańkę jakiejkolwiek ułudy, próbującej wmówić mu, że Jean może nie był jednak taki zły. Że list pisał w emocjach, a teraz wreszcie zdrowy rozsądek naprawdę doszedł u niego do władzy i że może nie spędził tyle lat z kimś kto jedynie ukrywał swoje prawdziwe oblicze.
Milczał. Milczał i po prostu słuchał jego słów, próbując zachować kamienną maskę. Żałował, że nie było tutaj kogokolwiek z jego przyjaciół. Jakby sam specjalnie nie raczył poinformować Charlotte o tym spotkaniu i jakby specjalnie nie wybrał jego terminu akurat wtedy, kiedy Morpheus i Anthony byli w Egipcie.
Próbował więc skupić się na spokoju przyjaciół, gdy dowiedzieli się o jego problemie, samemu starając się go odwzorować w tej chwili, walcząc z pokusą wyrzucenia Jeana za drzwi.
Nic tym nie wskórasz – upomniał się w myślach, opierając się o ścianę, aby przyjrzeć mu się z zaciekawieniem.
– Fascynujące – powiedział z wyćwiczoną nutą niedowierzania w głosie. – Można by pomyśleć, że jak na tyle lat twojego życia i wprawy w polityce uraczysz mnie mniej bezczelnymi i nieco bardziej wysublimowanymi próbami zmanipulowania moimi myślami – I to go martwiło. Może ten cały list był pułapką, wktórą się nieopatrznie wplątał? Może... Nie. Spokój. Musiał zachować spokój.
Zapraszającym gestem wskazał dłonią drzwi na lewo od mozaikowych schodów, ana jego twarzy pojawił się uśmiech.
– Angielskiego. Oczywiście. Gdzie moje maniery. Kuchnia i czajnik są tam. Herbaty w szafce obok. Zaparz sobie jeśli chcesz Ja będę czekał w salonie. – Z tymi słowami po prostu ruszył do pomieszczenia po przeciwnej stronie schodów, aby usiąść na jednym z foteli, nawet w samotności nie zdejmując nałożonej maski.