09.12.2024, 22:04 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 09.12.2024, 22:46 przez Asena Greyback.)
Nie była nigdy pewna ile właściwie Woody miał lat, bo do tej pory nie liczyli religijnie świeczek na jego torcie, ale mogła z czystym sumieniem powiedzieć, że dobrze się trzymał jak na swój wiek. Oczywiście, nigdy nie mogła mu tego powiedzieć prosto w łysinę, bo mijało się to z jakimkolwiek celem.
- To mi przysługuje jakikolwiek płatny urlop? - uśmiechnęła się pod nosem, przekornie podejmując zaczepkę. - O, to w sumie ciekawe, bo przechodziłam nawet przez kiermasz, ale nie widziałam niczego takiego. Może zdążyli to zwinąć. Mogę sobie tylko wyobrazić, że wywołało to odrobinkę zamieszania, aleeee... cholera, szkoda że mnie ominęło. Ale jak masz dojścia... - wzruszyła wymownie ramionami, biorąc się do roboty, czyli próby rozłożenia Woodiego na łopatki.
To miała być przyjacielska rywalizacja. Chyba. Niespecjalnie bawiło ją pokazywanie innym, że była w czymś lepsza, nie mówiąc o tym że podejrzewała iż połowa butelki jagodowego wina zrobi swoje i jeszcze się okaże, że stary Tarp przemieni się w mistrza rzutek. Ale z każdym kolejnym ruchem, jej przewaga tylko się powiększała.
Uśmiechnęła się do Woodiego lekko, jakby uwierzyła w każde jego słowo. Czasem trzeba było siebie i innych chociaż trochę pooszukiwać, żeby było lżej na duchu, nawet jeśli chodziło o takie błahe rzeczy jak rzucanie rzutkami do celu.
Z zaciekawieniem zajrzała do podsuniętego jej kartonika, przyglądając się jego zawartości badawczo, jakby pierwszy raz w życiu widziała kutasa. Woskowego na pewno, bo może i nie była przesadnie religijna i nie kupowała świeczek ku chwale Matki i by słać do niej modły, to miała wrażenie że gdyby takie rarytasy już wcześniej pojawiły się na rynku, to by pocztą pantoflową to do niej doszło. Ba, pewnie huczałby o tym cały Londyn - Nokturn rechocząc przy tym zbereźnie.
- Myślisz, że modelowany na czyjś wzór i podobieństwo? - zapytała ostrożnie, ale ogólnie rzecz biorąc Tarpa nadzieje się sprawdzały i próżno było szukać u niej nawet odrobiny zażenowania. Może też i oboje pozostawali nieświadomi tej jednej rzeczy, ale obojgu obijały się po głowie żarty tego samego sortu. Sena jednak, podobnie jak jej pracodawca, wstrzymała się zgrabnie przed podzieleniem się swoimi przemyśleniami na ten temat.
Woody i Asena przygotowali się do rytuału. Kobieta znalazła coś, co mogło robić za prowizoryczny świecznik, żeby nie musieli potem zdrapywać wosku z najmniej przyjaznych temu rzeczy, a następnie przyszła kolej na jakieś odrobinę zbyt alkoholizowane prośby do Matki i pokrętne modlitwy. Jedyne czego się w psiarni Fenrisa w tym temacie nauczyła, to żeby trzymać gębę na kłódkę, kiedy bardziej uduchowieni odprawiali swoje modły i teraz to wychodziło, kiedy z pewną pokracznością składała słowa, nawet jeśli było ich jak na lekarstwo.
Ale wiedziała o czym myśleć - o Rejwachu i jego bezpieczeństwie, to było pewne. Lokal narażony był różne rzeczy, począwszy na typowej dla miejsca klienteli, a kończąc na wilczkach ze Sfory, które szukały zaczepki.
- To mi przysługuje jakikolwiek płatny urlop? - uśmiechnęła się pod nosem, przekornie podejmując zaczepkę. - O, to w sumie ciekawe, bo przechodziłam nawet przez kiermasz, ale nie widziałam niczego takiego. Może zdążyli to zwinąć. Mogę sobie tylko wyobrazić, że wywołało to odrobinkę zamieszania, aleeee... cholera, szkoda że mnie ominęło. Ale jak masz dojścia... - wzruszyła wymownie ramionami, biorąc się do roboty, czyli próby rozłożenia Woodiego na łopatki.
Rzut PO 1d100 - 78
Sukces!
Sukces!
Rzut PO 1d100 - 71
Sukces!
Sukces!
To miała być przyjacielska rywalizacja. Chyba. Niespecjalnie bawiło ją pokazywanie innym, że była w czymś lepsza, nie mówiąc o tym że podejrzewała iż połowa butelki jagodowego wina zrobi swoje i jeszcze się okaże, że stary Tarp przemieni się w mistrza rzutek. Ale z każdym kolejnym ruchem, jej przewaga tylko się powiększała.
Uśmiechnęła się do Woodiego lekko, jakby uwierzyła w każde jego słowo. Czasem trzeba było siebie i innych chociaż trochę pooszukiwać, żeby było lżej na duchu, nawet jeśli chodziło o takie błahe rzeczy jak rzucanie rzutkami do celu.
Z zaciekawieniem zajrzała do podsuniętego jej kartonika, przyglądając się jego zawartości badawczo, jakby pierwszy raz w życiu widziała kutasa. Woskowego na pewno, bo może i nie była przesadnie religijna i nie kupowała świeczek ku chwale Matki i by słać do niej modły, to miała wrażenie że gdyby takie rarytasy już wcześniej pojawiły się na rynku, to by pocztą pantoflową to do niej doszło. Ba, pewnie huczałby o tym cały Londyn - Nokturn rechocząc przy tym zbereźnie.
- Myślisz, że modelowany na czyjś wzór i podobieństwo? - zapytała ostrożnie, ale ogólnie rzecz biorąc Tarpa nadzieje się sprawdzały i próżno było szukać u niej nawet odrobiny zażenowania. Może też i oboje pozostawali nieświadomi tej jednej rzeczy, ale obojgu obijały się po głowie żarty tego samego sortu. Sena jednak, podobnie jak jej pracodawca, wstrzymała się zgrabnie przed podzieleniem się swoimi przemyśleniami na ten temat.
Woody i Asena przygotowali się do rytuału. Kobieta znalazła coś, co mogło robić za prowizoryczny świecznik, żeby nie musieli potem zdrapywać wosku z najmniej przyjaznych temu rzeczy, a następnie przyszła kolej na jakieś odrobinę zbyt alkoholizowane prośby do Matki i pokrętne modlitwy. Jedyne czego się w psiarni Fenrisa w tym temacie nauczyła, to żeby trzymać gębę na kłódkę, kiedy bardziej uduchowieni odprawiali swoje modły i teraz to wychodziło, kiedy z pewną pokracznością składała słowa, nawet jeśli było ich jak na lekarstwo.
Ale wiedziała o czym myśleć - o Rejwachu i jego bezpieczeństwie, to było pewne. Lokal narażony był różne rzeczy, począwszy na typowej dla miejsca klienteli, a kończąc na wilczkach ze Sfory, które szukały zaczepki.
Koniec sesji