10.12.2024, 23:35 ✶
Zaczynał obawiać się, że przesadzał. Że może rzeczywiście sprawa miała się nieco inaczej, niż jego spanikowany umysł ją przedstawiał. Że może wyżywał się teraz na nim przez nerwy, które sam sobie wywołał złą interpretacją... Nie. Dostrzegł go. Ten cień ukrytego uśmiechu. Jean wiedział co robił.
– Skąd mam wiedzieć, że nie czekasz, próbując bawić się moimi nerwami, aż nadarzy się dogodny moment? Miłość wyznałeś mi przecież dopiero przed chwilą, pewnie kiedy stało się to dla ciebie korzystek. Oh no dobrze. Nie przed chwilą. Na Muzie, gdy dałeś mi zobaczyć swoje nici. – Więcej emocji. Niech Jean czuje... Wszystko. Zagubienie, nerwy, niepewność... To co on czuł przez ostatni miesiąc, popadając w coraz to większe nerwy z obawą wyczekując zimy, która przyszła za wcześnie. Było w tym coś satysfakcjonującego. Przedłużać to wszystko. Nie odpowiadać od razu na pytanie, tak jak i on jemu. Mały odwet, a jak cieszył. Czego ode mnie chcesz? Ta odpowiedź poczeka, tak jak i on musiał na nią czekać. – Nie mówię, że ci nie uwierzę – ponownie podszedł do niego, stojąc z nim twarz w twarz, tym razem nie cofając się nawet o krok, ośmielony tym, że mężczyzna nie odpowiedział na wcześniejszą próbę rozdrażnienia. Niech i jego boli od emocji. Niech i dla niego nie będzie to łatwe. – Mówię, że mogę mieć z tym pewne trudności mój drogi, bo gdy ostatni raz wierzyłem w tę relację i jej szczerość złamałeś mi żebro i zdemolowałeś naprawdę ładny pokój łącznie z wazą ode mnie. Zrozum więc moje uprzedzenie.
– Skąd mam wiedzieć, że nie czekasz, próbując bawić się moimi nerwami, aż nadarzy się dogodny moment? Miłość wyznałeś mi przecież dopiero przed chwilą, pewnie kiedy stało się to dla ciebie korzystek. Oh no dobrze. Nie przed chwilą. Na Muzie, gdy dałeś mi zobaczyć swoje nici. – Więcej emocji. Niech Jean czuje... Wszystko. Zagubienie, nerwy, niepewność... To co on czuł przez ostatni miesiąc, popadając w coraz to większe nerwy z obawą wyczekując zimy, która przyszła za wcześnie. Było w tym coś satysfakcjonującego. Przedłużać to wszystko. Nie odpowiadać od razu na pytanie, tak jak i on jemu. Mały odwet, a jak cieszył. Czego ode mnie chcesz? Ta odpowiedź poczeka, tak jak i on musiał na nią czekać. – Nie mówię, że ci nie uwierzę – ponownie podszedł do niego, stojąc z nim twarz w twarz, tym razem nie cofając się nawet o krok, ośmielony tym, że mężczyzna nie odpowiedział na wcześniejszą próbę rozdrażnienia. Niech i jego boli od emocji. Niech i dla niego nie będzie to łatwe. – Mówię, że mogę mieć z tym pewne trudności mój drogi, bo gdy ostatni raz wierzyłem w tę relację i jej szczerość złamałeś mi żebro i zdemolowałeś naprawdę ładny pokój łącznie z wazą ode mnie. Zrozum więc moje uprzedzenie.