15.12.2024, 09:50 ✶
- Hm... to trochę... skomplikowane - powiedział powoli, jakby przy każdym jednym słowie zastanawiał się, czy chciało mu się to teraz na nowo rozwlekać. Szybkie spojrzenie Basiliusa w jego stronę nie miało szansy pokazać zbyt wiele, bo twarz Atreusa skurczyła się zaledwie w zastanowieniu, jakby przykre wspomnienia z tamtym miejscem w ogóle go nie dotyczyły. Wcześniejsza niezręczność uleciała, a jeśli Prewett chciał się nad tym jakoś głębiej zastanawiać, to kiedy widział Atreusa pod koniec czerwca, ten nie miał na sobie żadnych wyraźnych śladów po spotkaniu z Perłą Morza. Ani takich, jakie opisywał w przypadku Laurenta, ani żadnych innych. Prawda była taka, że Atreus miał cholerne szczęście - ze statku wyszedł w całości, chyba nawet niezadraśnięty, zaledwie śmierdząc rybą i wodorostami. Jego rana, częściowo zasklepiona, ale wciąż od czasu do czasu jątrząca się, była ukryta głęboko w środku i znaczyła jego Trzecie Oko. Korygowała jego dotychczasowe odruchy, przekierowując uwagę na nieco inne rzeczy niż dotychczas i wymuszała pewne zachowania. Bulstrode zawsze z pewną prześmiewczą pogardą powtarzał za Alastorem Moodym 'stała czujność', ale po czerwcu pierwszą rzeczą którą robił patrząc na człowieka, to zerknięcie na jego aurę. Przy niektórych nie przyglądał się rozbłyskającym kolorom nieustannie, ale przy innych to jarzące się halo będące świadectwem przeżywanych emocji, było przez niego obserwowane wręcz z nabożnością.
I teraz, jakby na zawołanie, błękitne spojrzenie zogniskowało się nie na Basiliusie, ale czymś dalej i głębiej, całkowicie nieuchwytnym dla oka przeciętnej osoby.
- Statek wprawiany był w ruch magią takiej jednej nekromantki, bardzo starej zresztą. Dlatego cyklicznie pojawiał się przy wybrzeżach Anglii, żeby zasilić na nowo energię siłą życiową tych, którzy przyszli na niego, zwabieni ciekawością, czy czymkolwiek innym. Ta nekromantka zamykała ludzi w życiach osób, które umarły przed nimi, tak jakby odgrywali te role i oni sobie tak lulali na pokładzie, czekając na śmierć. Wszystko tam było obrzydliwie czarne od jej aury, ale no zabiliśmy ją - ja ją zabiłem - więc to już nie powinno się więcej powtórzyć.
Umilkł i przez tę krótką, dość szybką opowieść, wyglądał jakby faktycznie wszystko co tam się wydarzyło zostało daleko za nim. Zawahał się tylko na moment, i to taki ledwo wychwytywalny, który równie dobrze mógł wynikać ze zbyt szybkiego wypowiadania słów, kiedy wspomniał o tym że zabili Persefonę Fawley.
Bo po wydarzeniach z Perły Atreus nie był i miał już nigdy nie być pewien, co dokładnie zrobił. Rzucił zaklęcie, to było pewne. Związał surową magię, by posłać w nekromantkę ostrze, ale czy on ją zabił czy może zrobili to wspólnymi siłami...? Wzbierała w nim w tej kwestii niepewność, chociaż nie było to nic co przesadnie zżerałoby jego sumienie.
- Wiem - poklepał kuzyna po ramieniu, uśmiechając się do niego łagodnie. - Wiem, dziękuję - i uśmiech rozwiał się równie szybko, jak się pojawił. - A gdybyś ty potrzebował z czymś pomocy, na przykład z czymś nielegalnym, to nie martw się, jakoś sobie z tym też poradzimy - prychnął już rozbawiony, unosząc kąciki ust w bardziej charakterystycznym dla siebie, szelmowskim uśmiechu.
I teraz, jakby na zawołanie, błękitne spojrzenie zogniskowało się nie na Basiliusie, ale czymś dalej i głębiej, całkowicie nieuchwytnym dla oka przeciętnej osoby.
- Statek wprawiany był w ruch magią takiej jednej nekromantki, bardzo starej zresztą. Dlatego cyklicznie pojawiał się przy wybrzeżach Anglii, żeby zasilić na nowo energię siłą życiową tych, którzy przyszli na niego, zwabieni ciekawością, czy czymkolwiek innym. Ta nekromantka zamykała ludzi w życiach osób, które umarły przed nimi, tak jakby odgrywali te role i oni sobie tak lulali na pokładzie, czekając na śmierć. Wszystko tam było obrzydliwie czarne od jej aury, ale no zabiliśmy ją - ja ją zabiłem - więc to już nie powinno się więcej powtórzyć.
Umilkł i przez tę krótką, dość szybką opowieść, wyglądał jakby faktycznie wszystko co tam się wydarzyło zostało daleko za nim. Zawahał się tylko na moment, i to taki ledwo wychwytywalny, który równie dobrze mógł wynikać ze zbyt szybkiego wypowiadania słów, kiedy wspomniał o tym że zabili Persefonę Fawley.
Bo po wydarzeniach z Perły Atreus nie był i miał już nigdy nie być pewien, co dokładnie zrobił. Rzucił zaklęcie, to było pewne. Związał surową magię, by posłać w nekromantkę ostrze, ale czy on ją zabił czy może zrobili to wspólnymi siłami...? Wzbierała w nim w tej kwestii niepewność, chociaż nie było to nic co przesadnie zżerałoby jego sumienie.
- Wiem - poklepał kuzyna po ramieniu, uśmiechając się do niego łagodnie. - Wiem, dziękuję - i uśmiech rozwiał się równie szybko, jak się pojawił. - A gdybyś ty potrzebował z czymś pomocy, na przykład z czymś nielegalnym, to nie martw się, jakoś sobie z tym też poradzimy - prychnął już rozbawiony, unosząc kąciki ust w bardziej charakterystycznym dla siebie, szelmowskim uśmiechu.