16.12.2024, 14:19 ✶
– Czy to takie dziwne? – spytała Charlotte, rozsiadając się wygodnie i obserwując Enzo z uśmiechem, błąkającym się po ustach. Ciężko było powiedzieć, co takiego chodziło teraz pani Kelly po głowie, ale po prawdzie ją ogólnie przejrzeć było trudno: miała ciężki charakter i umiała doskonale kłamać, a choć nie byłaby zapewne dobrą aktorką na deskach teatrów, to jej codziennie postępowanie często szło w parze z wcielaniem się w różne role, na potrzeby chwili. – Domy często kształtują całą przyszłość. Nie chodzi tylko o to, co reprezentują, ale też w jakie… towarzystwo się wpada, a to naturalnie odbija się na każdym naszym kroku w dorosłości.
Nie, żeby sama nie poślubiła Gryfona.
Ale to był właśnie doskonały powód, żeby na nich często narzekać i wzdychać, prawda?
– Sama się nie wybieram, ale moja córka znajdzie się wśród występujących.
Charlotte chętnie wręcz prowokacyjnie wchodziła tam, gdzie jej nie chciano i gdzie nie była mile widziana z powodu wydziedziczenia, ale jej pojawienie się na koncercie Muzy mogłoby położyć się cieniem na występie Rity. A jeżeli pani Kelly miała na kogokolwiek uważanie, to tymi osobami były jej dzieci oraz trójka hogwarckich przyjaciół. Nie chciała, aby Ritę zdeprymowały jakieś nieprzyjemne plotki i uwagi, które mogłyby zostać wywołane przez pojawienie się matki.
– Jestem pewna, że pańskie kreacje uświetnią całe wydarzenie, panie Remington. Żałuję, że ich nie zobaczę podczas koncertu.
Och tak, tutaj była szczera i faktycznie rozżalona. Jak bardzo chciałaby zobaczyć miny Crouchów i Parkinsonów, gdy zorientują się, kto uszył kreacje dla czystokrwistych występujących! Bawiłaby się przednio. Może powinna poprosić Jonathana, aby zrobił parę zdjęć?
– Hm… – Charlotte zamyśliła się na długą chwilę, bo pytanie Enzo nie było łatwe. Jak by mogło, skoro ona doskonale wyglądała we wszystkim? Na szczęście zawsze była kobietą zdecydowaną, oszczędziła więc im długiego powtarzania „no nie wiem” czy zmieniania zdania sto pięćdziesiąt razy. – Nie suknia balowa, nie strój po domu. Zależy mi na czymś w miarę uniwersalnym, w czym mogę wyjść na ulicę, przyjść na skromne przyjęcie albo na obiad w restauracji. W związku z tym sugerowałabym w miarę prosty krój, oczywiście z tradycyjnymi dla nas ozdobami, ale raczej w kierunku elegancji niż nadmiernego przepychu. Kolor również powinien być uniwersalny. Może głębokie odcienie niebieskiego? Och, wiem, Krukoni, ale mam wrażenie, że bardziej zawłaszczyli błękity, a możemy połączyć je ze srebrem i szarością albo odrobiną fioletu i myślę, że efekt będzie odpowiedni.
Nie, żeby sama nie poślubiła Gryfona.
Ale to był właśnie doskonały powód, żeby na nich często narzekać i wzdychać, prawda?
– Sama się nie wybieram, ale moja córka znajdzie się wśród występujących.
Charlotte chętnie wręcz prowokacyjnie wchodziła tam, gdzie jej nie chciano i gdzie nie była mile widziana z powodu wydziedziczenia, ale jej pojawienie się na koncercie Muzy mogłoby położyć się cieniem na występie Rity. A jeżeli pani Kelly miała na kogokolwiek uważanie, to tymi osobami były jej dzieci oraz trójka hogwarckich przyjaciół. Nie chciała, aby Ritę zdeprymowały jakieś nieprzyjemne plotki i uwagi, które mogłyby zostać wywołane przez pojawienie się matki.
– Jestem pewna, że pańskie kreacje uświetnią całe wydarzenie, panie Remington. Żałuję, że ich nie zobaczę podczas koncertu.
Och tak, tutaj była szczera i faktycznie rozżalona. Jak bardzo chciałaby zobaczyć miny Crouchów i Parkinsonów, gdy zorientują się, kto uszył kreacje dla czystokrwistych występujących! Bawiłaby się przednio. Może powinna poprosić Jonathana, aby zrobił parę zdjęć?
– Hm… – Charlotte zamyśliła się na długą chwilę, bo pytanie Enzo nie było łatwe. Jak by mogło, skoro ona doskonale wyglądała we wszystkim? Na szczęście zawsze była kobietą zdecydowaną, oszczędziła więc im długiego powtarzania „no nie wiem” czy zmieniania zdania sto pięćdziesiąt razy. – Nie suknia balowa, nie strój po domu. Zależy mi na czymś w miarę uniwersalnym, w czym mogę wyjść na ulicę, przyjść na skromne przyjęcie albo na obiad w restauracji. W związku z tym sugerowałabym w miarę prosty krój, oczywiście z tradycyjnymi dla nas ozdobami, ale raczej w kierunku elegancji niż nadmiernego przepychu. Kolor również powinien być uniwersalny. Może głębokie odcienie niebieskiego? Och, wiem, Krukoni, ale mam wrażenie, że bardziej zawłaszczyli błękity, a możemy połączyć je ze srebrem i szarością albo odrobiną fioletu i myślę, że efekt będzie odpowiedni.