-I myślisz, że nauczyciele by się nie dowiedzieli, że to my tu byliśmy, kiedy powstał ten bałagan? Hm, właściwie jest taka szansa, bo przecież nie wiszą tutaj magiczne, ruchome obrazy, które widzą, co się dzieje, słyszą, co się dzieje i potrafią opowiedzieć, co takiego widział i najczęściej wracają do swoich ram w najgorszym możliwym momencie - powiedział, spoglądając z irytacją na kobietę z wachlarzem, która cały czas mierzyła już nie tylko Jaspera, ale również Mackenzie, nieprzychylnym spojrzeniem.
Z całą pewnością nie interesował ją fakt, że bałagan powstał tak naprawdę przez Irytka, a Jessie, zamiast wzruszyć ramionami, zostawić bałagan i wrócić do Wieży Krukonów, jak z pewnością zrobiłoby wielu innych uczniów, chciał ten bałagan posprzątać. Z całą pewnością w jej małej główce, obolałej zapewne od ciężkiej, kiczowatej peruki, kreowała się barwna historyjka, którą będzie mogła podzielić się później ze swoimi przyjaciółkami z innych ram, które uwielbiały plotki tak samo, jak ona sama, i którą zapewne opowie nauczycielom i woźnemu, kiedy tylko nadarzy się ku temu okazja.
I nawet jeśli nauczyciele nie uwierzyliby Irytkowi, który "taki jest prawdomówny", to mogliby uwierzyć obrazom, szczególnie jeśli zbierze się ich kilka i każdy powie to samo. Pytanie jednak, czy uwierzyliby wtedy Jessiemu i Mackenzie.
-Widzisz kafla, który nawet nie jest blisko ciebie, albo nadlatującego tłuczka, a nie jesteś w stanie zobaczyć ducha, który lata tuż nad twoją głową? - prychnął, cofając się, w razie, gdyby Mackenzie jednak postanowiła cisnąć w Irytka hełmem albo nagolennikiem, chociaż doskonale wiedziała, że to wszystko przez ducha po prostu przeleci.
Czy to był jakiś skutek uboczny gry w Quidditcha, o którym nikt nie mówił podczas naborów? Im dłużej się grało, tym lepiej się widziało, co się dzieje na boisku podczas gry, ale po zejściu na ziemię percepcja drastycznie spadała i widziało się tylko czubek własnego nosa? Czyżby Jessiego również to czekało? I Electrę?
Podśpiewując radośnie "Naskarżę! Naskarżę!" Irytek faktycznie odleciał, robiąc jeszcze w powietrzu fikołki i chyba był to dobry moment, by się jednak ulotnić. W tym momencie decyzja Mackenzie brzmiała bardzo rozsądnie.
-Tak, to właśnie powinniśmy zrobić. Chyba słyszę czyjeś kroki.
Machnął jeszcze różdżką, by jednak użyć tego cholernego zaklęcia, i nawet już nie patrzył, czy zbroje faktycznie wróciły do wcześniejszego stanu.