Byli bogaci, a jednak na zaufanie nie było ich stać. Czy to nie był paradoks? Nie ważne, jak wiele galeonów przesypaliby między swoimi palcami, wiedzieli lepiej - nic nie uratuje wiary w ludzi. Ona była osobą monetą. Należała do osobnej skarbonki. Miała osobne ułożenie w banku. Jej legitymizacja leżała poza karbami Departamentu Skarbu i nie wliczała się do nowych praw w dłoniach Wizengamotu. Jesteśmy tym, co Bogiem się staje, jeśli tylko mu się na to pozwoli. Tkaczami Losu, bo Mojry dawno złożyły swoją licencję. Myślimy, że to ma sens - ta włada w tej dłoni, kiedy przekładasz tego jednego galeona. Wartość? Bez wartości! To tylko kosz twoich uczuć, tylko rany z twoich palców, tylko wiara, nadzieja... i miłość. Kosz był pełen. Czy na pewno? Ten Laurenta był całkiem pusty. Rozdał już tyle z jego zawartości, że zaczynały tam zostawać najgorsze z ludzkich odruchów i odczuć. Brzydota egoizmu i pragnienie zagarniania do tej skarbonki w końcu paru monetek tylko dla siebie. Mammon się cieszył - szczerzył kły do Dionizosa, wznosili kufle do Lokiego. Podajcie dalej - nie brakuje kultur i narodów, w których triumfem stawała się ta straszna, przerażająca dorosłość.
Nie, na zaufanie było ich stać. Musieli je jedynie ostrożnie ulokować.
- Odważnie powiem, że zabobon, jakoby nekromancja w całokształcie nas zabijała, jest śmieszny. - Kapsuła stop - nie pozwólmy temu piaskowi dotoczyć się do dna. Nie pozwólmy, by czas przeminął. Odnawiajmy go, to da nam więcej możliwości. Laurent nie był gotów przekonać się, jaki ruch wykonałby mężczyzna naprzeciwko niego, gdyby jednak czas im się skończył i nie korzystał z tego prostego oszustwa. Bycie otwartym i wylewnym było w końcu czystym pozorem. Fatamorganą do pojenia oczu. Ludzie w końcu bardzo lubili te osoby, które takie były względem nich. Sprawiało to, że czuli się wyjątkowi. W przypadku Anthony'ego chyba potrzebował czegoś więcej. Tylko czego..? - Ostatnio słyszałem niepokojące pogłoski rodzące się na podobieństwo poprzedniego Ministra - o rzekomym powiązaniu z mugolami. O interesowności Szefów Depaartamentów mówi się o wiele częściej, a jakimś cudem powodują zerowe szkody. - Zestawił to ze sobą, bo dobrze wiedzieli, jak skończył poprzednik Jenkins - nie za ciekawie. Jakoś za to niewiele słyszało się o Szefach, którzy spadali w dół przez to, że ktoś mówił, że jest przekupny. Laurent nie wierzył w idealistyczny świat, chociaż go pragnął. Albo raczej... wierzył, ale nie pozwalał tej wierze przysłonić sobie oczu. - Pewien człowiek powiedział kiedyś, że strach to gilotyna codzienności. Ludzkie przekonania potrafią być zmienne, ale strach... jeśli tylko nie naciśniesz zbyt mocno, to strach pozostaje niezmienny. - Spojrzał w zamyśleniu na lampkę, przechylając ją na bok. Bardzo powolutku przechylał się płyn tak, jak powinien się przesypywać ten piasek w klepsydrze. - Nie do końca się z tym zgadzam. Strach potrafi być zmienny. Jeśli tylko się wie lepiej na temat tego, czego dana osoba pragnie, nie na temat tego, czego się boi. - Różni ludzie wymagali różnego podejścia. Aczkolwiek pragnienia zazwyczaj łączyły wszystkich. Każdy czegoś się bał, ale to pragnienia sprawiały, że ludzie potrafili się ze strachu otrząsnąć... albo na stałe w nim zatrzymać. I te pragnienia stawały się nagle instrukcją do człowieka. Laurent coś o tym wiedział. W końcu to właśnie był jego sposób na manipulację ludźmi.
- Historia nauczyła nas już, że zło poparte przez tych, którzy mają władzę, potrafi zadziwiająco długo spijać krew ze społeczeństwa. A im więcej jej spiło, tym mocniej osiada na wypracowanym miejscu. - Nie była to odpowiedź bezpośrednia, ale i bezpośrednio nie potrafił powiedzieć, że był pewien, że szybko sobie z zagrożeniem poradzą. - Prawdę mówiąc szok niektórymi wydarzeniami przyćmił mój umysł. Musiał przyćmić, inaczej nie obudziłbym się z potrzebą reakcji dopiero teraz. - Uśmiechnął się enigmatycznie, łagodnie w swoim zastanowieniu.