Kąciki jego ust uniosły się w bardziej widocznym uśmiechu, bo chyba udało się wuja trochę uspokoić. Może nie na tyle, by bez obawy szukać wyjścia z tego miejsca, ale na tyle, by szczęka nie zaciskała się tam mocno. A to był już mały plus.
Świat po drugiej stronie lustra, tak? Gdyby Jessie usłyszał o takowym w innych okolicznościach, byłby bardzo zainteresowany. Czy nie było fascynującym istnienie miejsca, w które w swoim podobieństwie do tego świata było tam bardzo inne? Prawo to lewo, lewo to prawo. Matowe lustra nie ukazywały odbicia, ale Świat mógł cię, jak to powiedział Anthony, utopić (cóż za okropna wizja) w obrazie własnego Ja!
Słuchał uważnie słów wuja, a chociaż wyraz jego twarzy tego nie zdradzał, w jego głowie kotłowało się multum myśli.
Egipska Kraina wyglądała właśnie tak, ale, jak mogły wyglądać te z innych kultur i regionów? Jeżeli nie było tam duchów, które wrogim spojrzeniem podążały za obcym, choć usta nigdy tej wrogości by nie wyraziły, to co tam było?
Może krainy wręcz wyrwane z dziecięcych baśni, z których nikt nie chciał już wracać, a jeżeli już wracał, to trącił zmysły i resztę swojego życia spędził w Lecznicy Dusz, dopóki nie zabierze go starcza śmierć lub pętla na szyi? Czy może idealne odwzorowanie ich świata, jednak inność ukazałaby się w formie emocji i zachowań ludzi, zamieszkujący tę krainę? Wszystko na opak. Dobrzy staliby się złymi, źli dobrymi. Ukochany brat patrzyłby na brata z pogardą, najlepszy przyjaciel byłby katem... Zmarli żyliby dalej, podczas gdy po żywych zostałyby jedynie fotografie, pamiątki i wspomnienia... A jeżeli w którym z tych światów Ned Kelly...
Chyba za daleko wybiegł ze swoimi rozmyślaniami i Anthony mógł zauważyć, że jego cioteczny siostrzeniec zaczął jakby odpływać. Wciąż go słuchał, to było pewne, ale coraz głębiej pogrążał się w swoich rozmyślaniach. Takie momenty zawieszenia częściej zdarzały mu się w dzieciństwie, szczególnie po śmierci ojca, ale, na szczęście, młody czarodziej szybko "wrócił" do swojego wuja.
Fascynujące miejsce, ale nie było teraz na to czasu. Musieli się stąd wydostać.
-Nikt nas jeszcze zabić nie próbował, więc chyba nie jest aż tak źle - powiedział lekkim tonem, bo chociaż nie w ten sposób wyobrażał sobie noc w Egipcie, to cała ta sytuacja nie była winą wuja.
Reszta była bezpieczna i to liczyło się najbardziej.
Wejście w ciasną uliczkę nie było decyzją, która sam z własnej woli by podjął, ale szedł za wujem, który ten świat znał o wiele lepiej, niż on. Szedł spięty, zaciskając lies i tak mocno, że paznokciami prawie przebijał skórę, gdy ściany zdawały się zbliżać i Jessie mógłby przysiąc, że czuł, jak z każdym kolejnym krokiem przed siebie czuł, jak jego ramiona ocierały się o ścianę. Tak bardzo nienawidził zamkniętych, ale też ciasnych miejsce.
-Przejść... Jak najmniej... Brzmi jak proste zadanie - powiedział, unosząc głowę i szukając uspokajającego bodźca w postaci nieba.
Przejść jak najmniej... Postawić tylko jeden, tak bardzo cholernie niechciany krok do przodu.
Drgnął, gdy chłodna dłoń Anthony'ego chwyciła jego rękę, i postawił mały krok, którego Wcale Postawić Nie Chciał.
Wujowa siostrzyczka miała ciekawe poczucie humoru.