29.12.2024, 00:25 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.12.2024, 00:26 przez Jonathan Selwyn.)
– Nie przeczę, że mogłabyś nią być moja droga, ale jednak gdybyś postanowiła poświęcić się morzu, proszę cię, zrób to w czymś nieco bardziej wyględnym – Przecież nawet piraci zasługiwali na lepsze kreacje, niż tamta suknia, a przynajmniej on zawsze, gdy w młodości czytał pirackie książki przygodowe wyobrażał sobie ich bohaterów jako świetnie ubranych awanturników, nawet jeśli autor powieści opisywał ich inaczej. Autorzy powieści nie mieli jednak władzy nad wyobraźnią młodego Selwyna. Starszego też nie.
Spalona beza... Sukienka nie wywołała w nim śmiechu, a jedynie grymas zniesmaczenia, bo na wszystkich bogów, kto w ogóle śmiał uszyć coś takiego i to jeszcze w salonie Rosierów!?
Ale na bezy później mogliby się udać, o ile starczy im czasu, bo nie dość, że powinien jeszcze przynajmniej na chwilę wrócić do pracy, to przecież później miał spotkanie Zakonu, którego nie zamierzał ominąć.
I może nie powinien, ale na wspomnienie o zakopywaniu swojego męża, Jonathan już się roześmiał. W końcu makabra była dla niektórych podstawą dobrej komedii.
– Uznajmy więc, że jeśli niczego innego nie znajdziemy, skomponuję ci strój godny prawdziwej piratki, a ty będziesz mogła zszokować dziennikarzy, jak tylko będziesz chciała – powiedział, ostrożnie ściągając jej to kapeluszowe monstrum (będzie musiał napisać do Woody'ego, że znalazł kapelusz brzydszy od tego, w których on chadzał) I ostrożnie, chociaż z brakiem szacunku w oczach, odłożył je na bok, po czym jednak uśmiechnął się przewrotnie, i żartobliwie ponownie udekorował nim głowę kobiety. Hm... Nawet twarz Lorien nie pomagała tej kokardkowej maszkarze.
Na kolejne rewelacje uniósł nieco brew i, zupełnie, jak to nie przystało na kogoś pomagającego w wybieraniu sukni na pogrzeb wdowie, usiadł na jednym fotelu i założył nogę na nogę, jakby oczekiwał plotek.
– Twój szwagier... To jakaś źle wyrażana troska i próba dania ci możliwości do odpoczynku, czy jednak przekora? – spytał nie mając pojęcia czego powinien spodziewać się po Richardzie Mulciberze, którego może i kojarzył z Hogwartu, ale nigdy nie zawiązali szczególnie bliskich relacji, by cokolwiek więcej o nim wiedzieć.
– Prostego... – mruknął i zgrabnym ruchem wstał z fotela, aby ruszył w stronę rzędu sukienek, przy którym stała Lorien. – Zaraz zobaczymy. To nie, to nie. To też nie. To jest dobre, ale wydaje mi się, że za mało krzyczy Lorien hm... – Oderwał się nad chwilę od sukienek i przeniósł spojrzenie na czarownicę. – Woal? Moja droga, jeśli pragniesz woalu, to na wszystkich bogów weź woal. Poetyckości, nigdy zbyt wiele zwłaszcza na pogrzebie, jak to zwykła mówić moja babka i zwłaszcza jeśli sparujesz go z odpowiednią sukienką. – Mówiąc to wyciągnął wreszcie jednak kreacje, która najwyraźniej odpowiadała zdecydowanie zbyt wysokim wymaganiom Selwyna, a łatwo nie było, bo nie dość, że gusta miał wygórowane, to jeszcze przecież nie przepadała za kreacją w jedynie czarnym kolorze.
Spalona beza... Sukienka nie wywołała w nim śmiechu, a jedynie grymas zniesmaczenia, bo na wszystkich bogów, kto w ogóle śmiał uszyć coś takiego i to jeszcze w salonie Rosierów!?
Ale na bezy później mogliby się udać, o ile starczy im czasu, bo nie dość, że powinien jeszcze przynajmniej na chwilę wrócić do pracy, to przecież później miał spotkanie Zakonu, którego nie zamierzał ominąć.
I może nie powinien, ale na wspomnienie o zakopywaniu swojego męża, Jonathan już się roześmiał. W końcu makabra była dla niektórych podstawą dobrej komedii.
– Uznajmy więc, że jeśli niczego innego nie znajdziemy, skomponuję ci strój godny prawdziwej piratki, a ty będziesz mogła zszokować dziennikarzy, jak tylko będziesz chciała – powiedział, ostrożnie ściągając jej to kapeluszowe monstrum (będzie musiał napisać do Woody'ego, że znalazł kapelusz brzydszy od tego, w których on chadzał) I ostrożnie, chociaż z brakiem szacunku w oczach, odłożył je na bok, po czym jednak uśmiechnął się przewrotnie, i żartobliwie ponownie udekorował nim głowę kobiety. Hm... Nawet twarz Lorien nie pomagała tej kokardkowej maszkarze.
Na kolejne rewelacje uniósł nieco brew i, zupełnie, jak to nie przystało na kogoś pomagającego w wybieraniu sukni na pogrzeb wdowie, usiadł na jednym fotelu i założył nogę na nogę, jakby oczekiwał plotek.
– Twój szwagier... To jakaś źle wyrażana troska i próba dania ci możliwości do odpoczynku, czy jednak przekora? – spytał nie mając pojęcia czego powinien spodziewać się po Richardzie Mulciberze, którego może i kojarzył z Hogwartu, ale nigdy nie zawiązali szczególnie bliskich relacji, by cokolwiek więcej o nim wiedzieć.
– Prostego... – mruknął i zgrabnym ruchem wstał z fotela, aby ruszył w stronę rzędu sukienek, przy którym stała Lorien. – Zaraz zobaczymy. To nie, to nie. To też nie. To jest dobre, ale wydaje mi się, że za mało krzyczy Lorien hm... – Oderwał się nad chwilę od sukienek i przeniósł spojrzenie na czarownicę. – Woal? Moja droga, jeśli pragniesz woalu, to na wszystkich bogów weź woal. Poetyckości, nigdy zbyt wiele zwłaszcza na pogrzebie, jak to zwykła mówić moja babka i zwłaszcza jeśli sparujesz go z odpowiednią sukienką. – Mówiąc to wyciągnął wreszcie jednak kreacje, która najwyraźniej odpowiadała zdecydowanie zbyt wysokim wymaganiom Selwyna, a łatwo nie było, bo nie dość, że gusta miał wygórowane, to jeszcze przecież nie przepadała za kreacją w jedynie czarnym kolorze.