29.12.2024, 17:08 ✶
Charlotte uśmiechnęła się, pięknym uśmiechem, gdy Enzo wspomniał o tych słabszych jednostkach. Nie zamierzała informować go o tym, że sama była Puchonką: może Tiara Przydziału miała tamtego dnia gorszy dzień, a może zdecydowała się przydzielić pannę Crouch do domu Helgi, bo dostrzegła w niej pracowitość, pewien wrodzony spokój i chęć błyszczenia w grupie. A może Charlie tak dobrze grała miłą dziewczynkę, że zwiodła tą grą nawet słynną Tiarę? Charlotte, mająca o sobie bardzo wysokie mniemanie, nie wątpiła jednak, że nie stało za tym uznanie jej za jednostkę słabszą.
A mając odrobinę zdrowego rozsądku wiedziała, że powodem nie było koleżeństwo.
– Uczniowie Slytherinu są przede wszystkim sprytni i ambitni, ale tak naprawdę wracamy tutaj do podziału, który powstał tysiąc lat temu. Każdy Dom grupuje adeptów, których chciał uczyć konkretny założyciel. A Salazar uważał, że istotna jest czystość krwi – stwierdziła, wygodnie rozsiadając się w hotelu i obserwując Enzo z pewnym naukowym niemalże zainteresowaniem. Ach, jakiż ten chłopiec pełen był entuzjazmu, ideałów i najwyraźniej jeszcze z zapędami do zmieniania świata! Charlotte była pewna, że prędzej czy później zderzy się ze ścianą, i nauczy się, że świat nie tak łatwo zmienić – zwłaszcza będąc mugolakiem właśnie. Nie zamierzała jednak gasić jego entuzjazmu, bo dlaczego by miała? Świat zrobi to za nią. Nawet jej mąż musiał swego czasu ograniczyć swoje ambicje, gdy okazało się, że może raczej pracować dla kogoś niż prowadzić własny interes.
– Och, jestem pewna, że Rita zachwyci swoim talentem nawet ubrana w worek – stwierdziła Charlotte beztrosko. Występ jej córki klapą? Taka myśl nawet nie postała Charlotte w głowie, a gdyby domyśliła się, że Enzo brał to pod uwagę, istniała realna groźba, że spróbowałaby go zamordować. Rita była piękna, utalentowana i nie istniała możliwość, aby jej występ nie wyszedł czy choćby został przyćmiony przez innych artystów: a przynajmniej tak uważała Charlotte. – Ale nie wątpię też, że pańskie kreacje będą bardzo pomysłowe i chętnie rzucę okiem – zapewniła, dalej grając swoją rolę. Bo Charlotte nie będąc ani trochę miłą, doskonale opanowała udawanie takiej osoby.
Gdy naprawdę byłeś miły i uczynny, twoje życie stawało się trudne.
Ale gdy tylko udawałeś taką osobę, i odrzucałeś maskę w dogodnych dla siebie momentach, mogłeś ugrać bardzo wiele.
– Nie, nie garsonkę. Garsonki są nadto… zachowawcze. – A poza tym obawiała się, że projekt Enzo będzie nadto przypominał modę mugolską. Ostatecznie zamawiała u niego coś pierwszy raz i nie zamierzała ryzykować, że strój, który miał być kompatybilny z ognistą krwią Parkinsonów, nie spełni jej wygórowanych wymagań. – Zdecydowania sukienka, inspiracja greckimi wzorcami, skoro już pan je przywołał, nie jest tu niemile widziana: prosty krój, dekolt w kształcie V albo wody, podkreślona talia i ozdoby na pasku… a kolor wydaje się całkiem odpowiedni, sądzę, że będzie pasował do moich oczu – zdecydowała, spoglądając na próbnik.
A mając odrobinę zdrowego rozsądku wiedziała, że powodem nie było koleżeństwo.
– Uczniowie Slytherinu są przede wszystkim sprytni i ambitni, ale tak naprawdę wracamy tutaj do podziału, który powstał tysiąc lat temu. Każdy Dom grupuje adeptów, których chciał uczyć konkretny założyciel. A Salazar uważał, że istotna jest czystość krwi – stwierdziła, wygodnie rozsiadając się w hotelu i obserwując Enzo z pewnym naukowym niemalże zainteresowaniem. Ach, jakiż ten chłopiec pełen był entuzjazmu, ideałów i najwyraźniej jeszcze z zapędami do zmieniania świata! Charlotte była pewna, że prędzej czy później zderzy się ze ścianą, i nauczy się, że świat nie tak łatwo zmienić – zwłaszcza będąc mugolakiem właśnie. Nie zamierzała jednak gasić jego entuzjazmu, bo dlaczego by miała? Świat zrobi to za nią. Nawet jej mąż musiał swego czasu ograniczyć swoje ambicje, gdy okazało się, że może raczej pracować dla kogoś niż prowadzić własny interes.
– Och, jestem pewna, że Rita zachwyci swoim talentem nawet ubrana w worek – stwierdziła Charlotte beztrosko. Występ jej córki klapą? Taka myśl nawet nie postała Charlotte w głowie, a gdyby domyśliła się, że Enzo brał to pod uwagę, istniała realna groźba, że spróbowałaby go zamordować. Rita była piękna, utalentowana i nie istniała możliwość, aby jej występ nie wyszedł czy choćby został przyćmiony przez innych artystów: a przynajmniej tak uważała Charlotte. – Ale nie wątpię też, że pańskie kreacje będą bardzo pomysłowe i chętnie rzucę okiem – zapewniła, dalej grając swoją rolę. Bo Charlotte nie będąc ani trochę miłą, doskonale opanowała udawanie takiej osoby.
Gdy naprawdę byłeś miły i uczynny, twoje życie stawało się trudne.
Ale gdy tylko udawałeś taką osobę, i odrzucałeś maskę w dogodnych dla siebie momentach, mogłeś ugrać bardzo wiele.
– Nie, nie garsonkę. Garsonki są nadto… zachowawcze. – A poza tym obawiała się, że projekt Enzo będzie nadto przypominał modę mugolską. Ostatecznie zamawiała u niego coś pierwszy raz i nie zamierzała ryzykować, że strój, który miał być kompatybilny z ognistą krwią Parkinsonów, nie spełni jej wygórowanych wymagań. – Zdecydowania sukienka, inspiracja greckimi wzorcami, skoro już pan je przywołał, nie jest tu niemile widziana: prosty krój, dekolt w kształcie V albo wody, podkreślona talia i ozdoby na pasku… a kolor wydaje się całkiem odpowiedni, sądzę, że będzie pasował do moich oczu – zdecydowała, spoglądając na próbnik.