Karta za kartką, a czasami i po 50 stronic - tak wędrował Laurent po książce, którą otworzył. Ogromnym atlasie, w których Brenna mogła się dopatrzeć ze swojej odległości pojedynczych ilustracji, które przedstawiały cechy charakterystyczne danego gada - jego ogon, kolce, pazury, ślepia, czasami były nawet drobne rysunki całego zwierzęcia. W końcu zrobił małą przerwę. Każdy w tym smutnym życiu na taką zasługiwał. Małą, malutką - taką która nie odrywa cię od twojego zajęcia, ale pozwalała zaprosić do niego rytuał spokoju. Dla niego było to sięgnięcie po herbatę, którą Brenna zaproponowała. Mimo tego, że pierwszy raz był w tym domu tak prywatnie, w odwiedzinach, to jego skupienie musiało chwilowo znaleźć inne ujście, niż poszukiwanie zaspokojenia ciekawości jej domem. Tym, jak żyje, jak mieszka. Jak się mają oba te psy, które sprowadzili. A nawet i trzy. I to wszystko pod płaszczem cieni, które rysowały się na nocnym niebie Anglii. A może nie tylko Anglii? Laurentowi ciągle się wydawało, że małostokowość i krótkowzroczność były jego realnymi problemami. Najpierw widział New Forest, swoją rodzinę, przyjaciół. Potem zaczął dostrzegać Londyn. W końcu zrozumiał, że to nie tylko stolica - to cały kraj. Nie chciał zobaczyć, że jego wzrok nadal sięgał za krótko. Musiał wziąć to pod uwagę. Ignorancja problemu nie sprawiała, że znikał.
- Słuszna uwaga. Czasem przejawy są chwilowe, czasem inteligencja stworzeń potrafi nas zaskakiwać. - Niektóre stworzenia magiczne potrafiły mówić! Były stworzeniami, ale mówiły! Albo przynajmniej rozumiały ludzką mowę i potrafiły w pewien sposób na nią odpowiadać - gestami, ruchami. Na różne sposoby. Jego odpowiedź była trochę zdawkowa, ale wynikało to wyłącznie ze skupienia, jakiemu się poświęcił, kiedy dalej wertował strony, czasem zatrzymując się na jednej, czasem cofając, niekiedy podnosząc znów wzrok na jaszczurki, które wydawały się całkiem kontent ze swojego środowiska. - Kiedy się dowiem, czym są, dostaniesz nawet całą instrukcję. - Obiecał z uśmiechem i spojrzał na moment na kobietę zza okularów. Rozczulała go - ta Brenna. Dobrane z nich było rodzeństwo, co? Brat bohater i siostra bohaterka. Jeden w reflektorach, druga niby nie. Ale czy ktoś nie znał Brenny? Teraz już nawet to imię dotarło do uszu jego ojca, chociaż znając jego - zignorował je i zapomniał.
- Podobno to nasza angielska pogoda jest dobijająca. - Zaśmiał się cicho, krótko, na te słowa. - Rozumiem jednak, co masz na myśli. - Panujące tam upały i wieczne słońce były drastyczną zmianą od wiecznie pochmurnego nieba nad ich głowami. Tutaj bezchmurne dni były w mniejszości. Tam? Nie widział ani jednej chmurki przez cały czas swojego pobytu. Nauka znała na to odpowiedzi, ale niekoniecznie teraz się nad tym zastanawiał. - Moja matka choruje od braku słońca. Dlatego często wraca do domu. Ma nawet specjalnie zaklętą aulę, gdzie jest słońce, by czuła się lepiej. - Rzecz jasna nie prawdziwe słońce, tylko to zaczarowane. I rzeczywiście czuła się tam lepiej. - Po tych ponad 20 latach nadal do końca nie potrafi się przyzwyczaić do naszych warunków. - Uświadomił sobie, że nie wiedział, czy to Brennę interesowało, ale z drugiej strony... czemu nie. Skinął głową na następne stwierdzenie. Jego myśli przeskoczyły jednak dalej. - Jak ma się ten mężczyzna, któremu pomogłaś w New Forest? Ten, z którym byłem złożyć zeznania. Zachowałem twoją tajemnicę. - Tak gdyby się zastanawiała, chociaż miał wrażenie, że Brenna niekoniecznie się obawiała, że nie dotrzyma słowa.